کتاب صرف میر
۹۴
و در باب فعلل گوئی دحرج دحرجا دحرجوا─ دحرجی دحرجا دحرجن─ و اگر ما بعد حرف استقبال ساکن باشد─ احتیاج بهمزه وصل افتد─ و اگر ما بعد آن ساکن ضمه باشد─ همزه را مضموم گردانند─ و حرکت آخر و نون عوض رفع را بوقفی بیندازند─ چون انصر انصرا انصروا انصری انصرا انصرن─ و اگر ما بعد حرف ساکن فتحه باشد─ یا کسره همزه را مکسور گردانند─ و آخر را موقوف سازند─ چون اعلم اعلما اعلموا اعلمی اعلما اعلمن─ و اضرب اضربا اضربوا اضربی اضربا اضربن─ و چون همزه وصل متصل شود بما قبل خود─ ساقط گردد در لفظ و
: