هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ٱلْغَٰشِيَةِ۝١

1آیا خبر «غاشیه» به تو رسیده است؟

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ خَٰشِعَةٌ۝٢

2در آن روز، چهره‌هایی زبونند،

عَامِلَةٌ نَّاصِبَةٌ۝٣

3که تلاش کرده، رنج [بیهوده‌] برده‌اند.

تَصْلَىٰ نَارًا حَامِيَةً۝٤

4[ناچار] در آتشی سوزان درآیند.

تُسْقَىٰ مِنْ عَيْنٍ ءَانِيَةٍ۝٥

5از چشمه‌ای داغ نوشانیده شوند.

لَّيْسَ لَهُمْ طَعَامٌ إِلَّا مِن ضَرِيعٍ۝٦

6خوراکی جز خار خشک ندارند،

لَّا يُسْمِنُ وَلَا يُغْنِى مِن جُوعٍ۝٧

7[که‌] نه فربه کند، و نه گرسنگی را باز دارد.

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَّاعِمَةٌ۝٨

8در آن روز، چهره‌هایی شادابند.

لِّسَعْيِهَا رَاضِيَةٌ۝٩

9از کوشش خود خشنودند.

فِى جَنَّةٍ عَالِيَةٍ۝١٠

10در بهشت برین‌اند.

لَّا تَسْمَعُ فِيهَا لَٰغِيَةً۝١١

11سخن بیهوده‌ای در آنجا نشنوند.

فِيهَا عَيْنٌ جَارِيَةٌ۝١٢

12در آن، چشمه‌ای روان باشد.

فِيهَا سُرُرٌ مَّرْفُوعَةٌ۝١٣

13تختهایی بلند در آنجاست.

وَأَكْوَابٌ مَّوْضُوعَةٌ۝١٤

14و قدحهایی نهاده شده.

وَنَمَارِقُ مَصْفُوفَةٌ۝١٥

15و بالشهایی پهلوی هم [چیده‌].

وَزَرَابِىُّ مَبْثُوثَةٌ۝١٦

16و فرشهایی [زربفت‌] گسترده.

أَفَلَا يَنظُرُونَ إِلَى ٱلْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ۝١٧

17آیا به شتر نمی‌نگرند که چگونه آفریده شده؟

وَإِلَى ٱلسَّمَآءِ كَيْفَ رُفِعَتْ۝١٨

18و به آسمان که چگونه برافراشته شده؟

وَإِلَى ٱلْجِبَالِ كَيْفَ نُصِبَتْ۝١٩

19و به کوه‌ها که چگونه برپا داشته شده؟

وَإِلَى ٱلْأَرْضِ كَيْفَ سُطِحَتْ۝٢٠

20و به زمین که چگونه گسترده شده است؟

فَذَكِّرْ إِنَّمَآ أَنتَ مُذَكِّرٌ۝٢١

21پس تذکر ده که تو تنها تذکردهنده‌ای.

لَّسْتَ عَلَيْهِم بِمُصَيْطِرٍ۝٢٢

22بر آنان تسلّطی نداری،

إِلَّا مَن تَوَلَّىٰ وَكَفَرَ۝٢٣

23مگر کسی که روی بگرداند و کفر ورزد،

فَيُعَذِّبُهُ ٱللَّهُ ٱلْعَذَابَ ٱلْأَكْبَرَ۝٢٤

24که خدا او را به آن عذاب بزرگتر عذاب کند.

إِنَّ إِلَيْنَآ إِيَابَهُمْ۝٢٥

25در حقیقت، بازگشت آنان به سوی ماست،

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا حِسَابَهُم۝٢٦

26آنگاه حساب [خواستن از] آنان به عهده ماست.