ٱلْقَارِعَةُ۝١

1کوبنده،

مَا ٱلْقَارِعَةُ۝٢

2چیست کوبنده؟

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْقَارِعَةُ۝٣

3و تو چه دانی که کوبنده چیست؟

يَوْمَ يَكُونُ ٱلنَّاسُ كَٱلْفَرَاشِ ٱلْمَبْثُوثِ۝٤

4روزی که مردم چون پروانه‌[های‌] پراکنده گردند،

وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ٱلْمَنفُوشِ۝٥

5و کوه‌ها مانند پشم زده‌شده رنگین شود.

فَأَمَّا مَن ثَقُلَتْ مَوَٰزِينُهُۥ۝٦

6اما هر که سنجیده‌هایش سنگین برآید،

فَهُوَ فِى عِيشَةٍ رَّاضِيَةٍ۝٧

7پس وی در زندگی خوشی خواهد بود!

وَأَمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوَٰزِينُهُۥ۝٨

8و اما هر که سنجیده‌هایش سبک بر آید،

فَأُمُّهُۥ هَاوِيَةٌ۝٩

9پس جایش «هاویه» باشد.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا هِيَهْ۝١٠

10و تو چه دانی که آن چیست؟

نَارٌ حَامِيَةٌۢ۝١١

11آتشی است سوزنده.