وَٱلْعَٰدِيَٰتِ ضَبْحًا۝١

1سوگند به مادیانهائی که با همهمه تازانند و با سم‌[های‌] خود از سنگ آتش می‌جهانند!

فَٱلْمُورِيَٰتِ قَدْحًا۝٢

2و برق [از سنگ‌] همی جهانند،

فَٱلْمُغِيرَٰتِ صُبْحًا۝٣

3و صبحگاهان هجوم آرند،

فَأَثَرْنَ بِهِۦ نَقْعًا۝٤

4و با آن [یورش‌]، گردی برانگیزند،

فَوَسَطْنَ بِهِۦ جَمْعًا۝٥

5و بدان [هجوم‌]، در دل گروهی درآیند،

إِنَّ ٱلْإِنسَٰنَ لِرَبِّهِۦ لَكَنُودٌ۝٦

6که انسان نسبت به پروردگارش سخت ناسپاس است،

وَإِنَّهُۥ عَلَىٰ ذَٰلِكَ لَشَهِيدٌ۝٧

7و او خود بر این [امر]، نیک گواه است.

وَإِنَّهُۥ لِحُبِّ ٱلْخَيْرِ لَشَدِيدٌ۝٨

8و راستی او سخت شیفته مال است.

أَفَلَا يَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِى ٱلْقُبُورِ۝٩

9مگر نمی‌داند که چون آنچه در گورهاست بیرون ریخته گردد،

وَحُصِّلَ مَا فِى ٱلصُّدُورِ۝١٠

10و آنچه در سینه‌هاست فاش شود،

إِنَّ رَبَّهُم بِهِمْ يَوْمَئِذٍ لَّخَبِيرٌۢ۝١١

11در چنان روزی پروردگارشان به [حال‌] ایشان نیک آگاه است؟