إِذَا زُلْزِلَتِ ٱلْأَرْضُ زِلْزَالَهَا۝١

1آنگاه که زمین به لرزش [شدید] خود لرزانیده شود،

وَأَخْرَجَتِ ٱلْأَرْضُ أَثْقَالَهَا۝٢

2و زمین بارهای سنگین خود را برون افکند،

وَقَالَ ٱلْإِنسَٰنُ مَا لَهَا۝٣

3و انسان گوید: «[زمین‌] را چه شده است؟»

يَوْمَئِذٍ تُحَدِّثُ أَخْبَارَهَا۝٤

4آن روز است که [زمین‌] خبرهای خود را باز گوید.

بِأَنَّ رَبَّكَ أَوْحَىٰ لَهَا۝٥

5[همان گونه‌] که پروردگارت بدان وحی کرده است.

يَوْمَئِذٍ يَصْدُرُ ٱلنَّاسُ أَشْتَاتًا لِّيُرَوْا۟ أَعْمَٰلَهُمْ۝٦

6آن روز، مردم [به حال‌] پراکنده برآیند تا [نتیجه‌] کارهایشان به آنان نشان داده شود.

فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُۥ۝٧

7پس هر که هموزن ذرّه‌ای نیکی کند [نتیجه‌] آن را خواهد دید.

وَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُۥ۝٨

8و هر که هموزن ذرّه‌ای بدی کند [نتیجه‌] آن را خواهد دید.