«9»- ما، الأمالي للشيخ الطوسي الْمُفِيدُ عَنِ الشَّرِيفِ الصَّالِحِ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ مُحَمَّدِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ طَاهِرٍ الْمُوسَوِيِّ رَحِمَهُ اللَّهُ عَنِ ابْنِ عُقْدَةَ عَنْ يَحْيَى بْنِ الْحَسَنِ بْنِ الْحُسَيْنِ الْعَلَوِيِّ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ مُوسَى عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ عليهما السلام قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى اللّٰه عليه و آله الْمُتَّقُونَ سَادَةٌ وَ الْفُقَهَاءُ قَادَةٌ وَ الْجُلُوسُ إِلَيْهِمْ عِبَادَةٌ.
«۹» - ما، الأمالی شیخ طوسی: مفید، از شریف صالح ابوعبدالله محمد بن محمد بن طاهر موسوی رحمه الله، از ابن عقده، از یحیی بن الحسن بن الحسین علوی، از اسحاق بن موسی، از پدرش، از جدّش، از محمد بن علی، از علی بن الحسین، از الحسین بن علی، از امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب علیهما السلام، فرمود: رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: پرهیزگاران سرورانند و فقیهان پیشوایان، و نشستن نزد ایشان عبادت است.
«10»- ما، الأمالي للشيخ الطوسي جَمَاعَةٌ مِنْهُمُ الْحُسَيْنُ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ وَ أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عُبْدُونٍ وَ الْحَسَنُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أَشْنَاسَ وَ أَبُو طَالِبِ بْنُ خَرُورٍ وَ أَبُو الْحَسَنِ الصَّفَّارُ جَمِيعاً عَنْ أَبِي الْمُفَضَّلِ الشَّيْبَانِيِّ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ أَيُّوبَ بْنِ مُحَمَّدٍ الرَّقِّيِّ عَنْ سَلَّامِ بْنِ رَزِينٍ عَنْ إِسْرَائِيلَ بْنِ يُونُسَ الْكُوفِيِّ عَنْ جَدِّهِ أَبِي إِسْحَاقَ عَنِ الْحَارِثِ الْهَمْدَانِيِّ عَنْ عَلِيٍّ عليه السلام عَنِ النَّبِيِّ صلى اللّٰه عليه و آله قَالَ: الْأَنْبِيَاءُ قَادَةٌ وَ الْفُقَهَاءُ سَادَةٌ وَ مُجَالَسَتُهُمْ زِيَادَةٌ وَ أَنْتُمْ فِي مَمَرِّ اللَّيْلِ وَ النَّهَارِ فِي آجَالٍ مَنْقُوصَةٍ وَ أَعْمَالٍ مَحْفُوظَةٍ وَ الْمَوْتُ يَأْتِيكُمْ بَغْتَةً فَمَنْ يَزْرَعْ خَيْراً يَحْصُدْ غِبْطَةً وَ مَنْ يَزْرَعْ شَرّاً يَحْصُدْ نَدَامَةً.
«۱۰» - ما، الأمالی شیخ طوسی: جماعتی، از ایشان حسین بن عبیدالله و احمد بن محمد بن عبدون و حسن بن اسماعیل بن اشناس و ابوطالب بن خرور و ابوالحسن صفّار، همگی از ابوالمفضّل شیبانی، از احمد بن عبیدالله، از ایوب بن محمد رقّی، از سلّام بن رزین، از اسرائیل بن یونس کوفی، از جدّش ابواسحاق، از حارث همدانی، از علی علیه السلام، از پیامبر صلی الله علیه و آله، فرمود: پیامبران پیشوایانند و فقیهان سروران، و همنشینی با ایشان افزونی است. و شما در گذرگاه شب و روز، در عمرهایی کاسته‌شونده و کردارهایی نگاه‌داشته‌شده‌اید، و مرگ ناگهان به سراغتان می‌آید. پس هر که نیکی بکارد، شادکامی درو کند، و هر که بدی بکارد، پشیمانی درو کند.
توضيح: بغتة أي فجأة و الغبطة بالكسر السرور و حسن الحال.
توضیح: «بغتة» یعنی ناگهان؛ و «غبطه» به کسر، شادمانی و نیکویی حال است.
«11»- ع، علل الشرائع ابْنُ الْوَلِيدِ عَنِ الصَّفَّارِ عَنِ ابْنِ هَاشِمٍ عَنِ ابْنِ مَرَّارٍ ١عَنْ يُونُسَ رَفَعَهُ قَالَ قَالَ لُقْمَانُ لِابْنِهِ يَا بُنَيَّ اخْتَرِ الْمَجَالِسَ عَلَى عَيْنِكَ فَإِنْ رَأَيْتَ قَوْماً يَذْكُرُونَ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ فَاجْلِسْ مَعَهُمْ فَإِنَّكَ إِنْ تَكُ عَالِماً يَنْفَعْكَ عِلْمُكَ وَ يَزِيدُوكَ عِلْماً وَ إِنْ كُنْتَ جَاهِلًا عَلَّمُوكَ وَ لَعَلَّ اللَّهَ أَنْ يُظِلَّهُمْ بِرَحْمَةٍ فَتَعُمَّكَ مَعَهُمْ وَ إِذَا رَأَيْتَ قَوْماً لَا يَذْكُرُونَ اللَّهَ فَلَا تَجْلِسْ مَعَهُمْ فَإِنَّكَ إِنْ تَكُ عَالِماً لَا يَنْفَعْكَ عِلْمُكَ وَ إِنْ تَكُ جَاهِلًا يَزِيدُوكَ جَهْلًا وَ لَعَلَّ اللَّهَ أَنْ يُظِلَّهُمْ بِعُقُوبَةٍ فَتَعُمَّكَ مَعَهُمْ.
«۱۱» - ع، علل الشرائع: ابن ولید، از صفّار، از ابن هاشم، از ابن مرّار (۱)، از یونس که آن را مرفوع آورد، گفت: لقمان به پسرش گفت: ای پسرکم، مجلس‌ها را با چشم خویش برگزین؛ پس اگر گروهی را دیدی که خدای عز و جل را یاد می‌کنند، با ایشان بنشین؛ که اگر دانا باشی، دانشت تو را سود می‌رساند و بر دانشت می‌افزایند، و اگر نادان باشی، به تو می‌آموزند؛ و بسا که خدا سایهٔ رحمتی بر ایشان افکند و تو را نیز با ایشان فرا گیرد. و چون گروهی را دیدی که خدا را یاد نمی‌کنند، با ایشان منشین؛ که اگر دانا باشی، دانشت تو را سود نمی‌رساند، و اگر نادان باشی، بر نادانی‌ات می‌افزایند؛ و بسا که خدا سایهٔ کیفری بر ایشان افکند و تو را نیز با ایشان فرا گیرد.
بيان: اختر المجالس على عينك أي على بصيرة منك أو بعينك فإن على قد تجي ء بمعنى الباء أو رجحها على عينك و على الأخير التفصيل لبيان المجلس الذي ينبغي أن يختار على العين.
بیان: «اختر المجالس علی عینک» یعنی با بصیرت خویش؛ یا «با چشم خویش»، زیرا «علی» گاه به معنای «باء» می‌آید؛ یا آنها را بر چشم خویش برتری ده. و بنا بر وجه اخیر، تفصیل پس از آن برای بیان مجلسی است که سزاوار است بر چشم برگزیده شود.