قَتَلَةُ الْأَنْبِيَاءِ وَ الْعَامَّةُ اسْمٌ مُشْتَقٌّ ١مِنَ الْعَمَى مَا رَضِيَ اللَّهُ لَهُمْ أَنْ شَبَّهَهُمْ بِالْأَنْعَامِ حَتَّى قَالَ بَلْ أَضَلُّ سَبِيلًا
کشندگان پیامبران‌اند؛ و «عامّه» نامی است برگرفته (۱) از «عَمی» — کوری. خدا برای ایشان بدان بسنده نکرد که آنان را به چارپایان مانند کند، تا آنکه فرمود: «بَلْ أَضَلُّ سَبِیلاً» — بلکه گمراه‌ترند.
«18»- نهج، نهج البلاغة قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عليه السلام إِذَا أَرْذَلَ اللَّهُ عَبْداً حَظَرَ عَلَيْهِ الْعِلْمَ.
«۱۸» - نهج، نهج البلاغه: امیرالمؤمنین علیه السلام فرمود: چون خدا بنده‌ای را فرومایه گرداند، دانش را بر او ببندد.
بيان: أي لم يوفقه لتحصيله.
بیان: یعنی او را به فراگرفتن آن توفیق ندهد.
«19»- كَنْزُ الْكَرَاجُكِيِّ، قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عليه السلام اغْدُ عَالِماً أَوْ مُتَعَلِّماً وَ لَا تَكُنِ الثَّالِثَ فَتَعْطَبَ.
«۱۹» - کنز کراجکی: امیرالمؤمنین علیه السلام فرمود: یا دانا باش یا دانش‌آموز، و سومی مباش که نابود شوی.
«20»- كِتَابُ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ شُرَيْحٍ عَنْ حُمَيْدِ بْنِ شُعَيْبٍ عَنْ جَابِرٍ الْجُعْفِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَبِيهِ عليه السلام قَالَ: اغْدُ عَالِماً خَيْراً أَوْ مُتَعَلِّماً خَيْراً.
«۲۰» - کتاب جعفر بن محمد بن شریح: از حُمید بن شعیب، از جابر جعفی، از ابوعبدالله، از پدرش علیه السلام، فرمود: دانای نیک باش یا دانش‌آموز نیک.
باب 3 سؤال العالم و تذاكره و إتيان بابه
باب ۳: پرسش از عالم، مذاکره با او و رفتن به در خانه‌اش
الآيات:
آیات:
النحل - الأنبياء: فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ
نحل — انبیاء: «فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّکْرِ إِنْ کُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ» — اگر نمی‌دانید، از اهل ذکر بپرسید.
«1»- ل، الخصال ابْنُ الْمُغِيرَةِ بِإِسْنَادِهِ عَنِ السَّكُونِيِّ عَنْ جَعْفَرٍ عَنْ أَبِيهِ عليه السلام قَالَ: الْعِلْمُ خَزَائِنُ وَ الْمَفَاتِيحُ السُّؤَالُ فَاسْأَلُوا يَرْحَمُكُمُ اللَّهُ فَإِنَّهُ يُؤْجَرُ فِي الْعِلْمِ أَرْبَعَةٌ السَّائِلُ وَ الْمُتَكَلِّمُ ٢وَ الْمُسْتَمِعُ وَ الْمُحِبُّ لَهُمْ.
«۱» - ل، الخصال: ابن مغیره، به اسنادش، از سکونی، از جعفر، از پدرش علیه السلام، فرمود: دانش گنجینه‌هاست و کلیدها پرسش است؛ پس بپرسید، خدا شما را رحمت کند؛ که در دانش چهار کس پاداش می‌یابند: پرسنده و گوینده (۲) و شنونده و دوستدار ایشان.
كنز الكراجكي، عن النبي صلى اللّٰه عليه و آله مثله.
کنز کراجکی، از پیامبر صلی الله علیه و آله، همانند آن.
«2»- ل، الخصال الْقَطَّانُ عَنْ أَحْمَدَ الْهَمْدَانِيِّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَسَنِ بْنِ فَضَّالٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ مَرْوَانَ بْنِ مُسْلِمٍ عَنِ الثُّمَالِيِّ عَنِ ابْنِ طَرِيفٍ عَنِ ابْنِ نُبَاتَةَ قَالَ قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عليه السلام كَانَتِ الْحُكَمَاءُ فِيمَا مَضَى مِنَ الدَّهْرِ تَقُولُ يَنْبَغِي أَنْ يَكُونَ الِاخْتِلَافُ إِلَى الْأَبْوَابِ لِعَشَرَةِ أَوْجُهٍ أَوَّلُهَا بَيْتُ اللَّهِ ٣عَزَّ وَ جَلَّ لِقَضَاءِ نُسُكِهِ وَ الْقِيَامِ بِحَقِّهِ وَ أَدَاءِ فَرْضِهِ وَ الثَّانِي أَبْوَابُ الْمُلُوكِ الَّذِينَ طَاعَتُهُمْ مُتَّصِلَةٌ بِطَاعَةِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ حَقُّهُمْ وَاجِبٌ وَ نَفْعُهُمْ
«۲» - ل، الخصال: قطّان، از احمد همدانی، از علی بن الحسن بن فضّال، از پدرش، از مروان بن مسلم، از ثمالی، از ابن طریف، از ابن نُباته، گفت: امیرالمؤمنین علیه السلام فرمود: حکیمان در روزگاران گذشته می‌گفتند: سزاوار است که آمد و شد به درِ خانه‌ها برای ده روی باشد: نخست، خانهٔ خدای عز و جل (۳) برای گزاردن عبادت او و برپاداشتن حق او و ادای واجب او. و دوم، درگاه پادشاهانی که طاعتشان به طاعت خدای عز و جل پیوسته است و حقّشان واجب و سودشان