Misbah Library
علامه محمدباقر مجلسی 1 170

«21»- ما، الأمالي للشيخ الطوسي الْمُفِيدُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَيْنِ الْحَلَّالِ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ الْحُسَيْنِ الْأَنْصَارِيِّ عَنْ زُفَرَ بْنِ سُلَيْمَانَ عَنْ أَشْرَسَ الْخُرَاسَانِيِّ عَنْ أَيُّوبَ السِّجِسْتَانِيِّ عَنْ أَبِي قِلَابَةَ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ مَنْ خَرَجَ مِنْ بَيْتِهِ يَطْلُبُ عِلْماً شَيَّعَهُ سَبْعُونَ أَلْفَ مَلَكٍ يَسْتَغْفِرُونَ لَهُ.

«۲۱» - ما، الأمالی شیخ طوسی: مفید، از محمد بن حسین حَلّال، از حسن بن حسین انصاری، از زُفَر بن سلیمان، از اَشرس خراسانی، از ایوب سِجِستانی، از ابوقِلابه، گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: هر که از خانهٔ خویش بیرون رود و دانشی بجوید، هفتاد هزار فرشته او را بدرقه کنند و برایش آمرزش خواهند.

«22»- ما، الأمالي للشيخ الطوسي بِإِسْنَادِ أَبِي قَتَادَةَ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام أَنَّهُ قَالَ: لَسْتُ أُحِبُّ أَنْ أَرَى الشَّابَّ مِنْكُمْ إِلَّا غَادِياً ١فِي حَالَيْنِ إِمَّا عَالِماً أَوْ مُتَعَلِّماً فَإِنْ لَمْ يَفْعَلْ فَرَّطَ فَإِنْ فَرَّطَ ضَيَّعَ فَإِنْ ضَيَّعَ أَثِمَ وَ إِنْ أَثِمَ سَكَنَ النَّارَ وَ الَّذِي بَعَثَ مُحَمَّداً بِالْحَقِّ.

«۲۲» - ما، الأمالی شیخ طوسی: به اسناد ابوقتاده، از ابوعبدالله علیه السلام که فرمود: دوست ندارم جوانی از شما را ببینم مگر آنکه بامدادان (۱) در یکی از دو حال باشد: یا دانا یا دانش‌آموز. پس اگر چنین نکند، کوتاهی کرده است؛ و اگر کوتاهی کند، تباه کرده است؛ و اگر تباه کند، گناه کرده است؛ و اگر گناه کند، در آتش جای گیرد. سوگند به آن که محمد را به‌حق برانگیخت.

«23»- ما، الأمالي للشيخ الطوسي جَمَاعَةٌ عَنْ أَبِي الْمُفَضَّلِ الشَّيْبَانِيِّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ الْمُفَضَّلِ الدُّؤَلِيِّ عَنْ عَبْدِ الْحَمِيدِ بْنِ صَبِيحٍ عَنْ حَمَّادِ بْنِ زَيْدٍ عَنْ أَبِي هَارُونَ الْعَبْدِيِّ ٢قَالَ: كُنَّا إِذَا أَتَيْنَا أَبَا سَعِيدٍ الْخُدْرِيَّ ٣قَالَ مَرْحَباً بِوَصِيَّةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى اللّٰه عليه و آله سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى اللّٰه عليه و آله يَقُولُ سَيَأْتِيكُمْ قَوْمٌ مِنْ أَقْطَارِ الْأَرْضِ يَتَفَقَّهُونَ وَ إِذَا رَأَيْتُمُوهُمْ فَاسْتَوْصُوا بِهِمْ خَيْراً قَالَ وَ يَقُولُ وَ أَنْتُمْ وَصِيَّةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى اللّٰه عليه و آله.

«۲۳» - ما، الأمالی شیخ طوسی: جماعتی، از ابوالمفضّل شیبانی، از محمد بن ابراهیم بن مفضّل دُؤَلی، از عبدالحمید بن صبیح، از حماد بن زید، از ابوهارون عبدی (۲)، گفت: هرگاه نزد ابوسعید خدری (۳) می‌آمدیم می‌گفت: خوش آمدی، ای سفارش‌شدهٔ رسول خدا صلی الله علیه و آله! از رسول خدا صلی الله علیه و آله شنیدم که می‌فرمود: به‌زودی گروهی از کرانه‌های زمین نزد شما خواهند آمد که فهم دین می‌جویند؛ چون ایشان را دیدید، دربارهٔ آنان سفارش نیکو بپذیرید. گفت: و می‌گفت: و شما همان سفارش‌شدگان رسول خدا صلی الله علیه و آله‌اید.

(١)أي باكرا.یعنی بامدادان.
(٢)أورده صاحب تنقيح المقال في ج 3 ص 38 من الكني و قال: لم أقف علي اسمه و لا حاله في كتب أصحابنا نعم عن ابن حجر في التقريب أنّه عنونه و قال: اسمه عمارة بن جويرة- بالجيم مصغرا مشهور بكنيته، متروك و متهم من كذبه، شيعي من الرابعة مات سنة 134.صاحب تنقیح المقال او را در ج ۳، ص ۳۸ از باب کنیه‌ها آورده و گفته است: بر نام و حال او در کتاب‌های اصحاب ما دست نیافتم. آری، از ابن حجر در تقریب نقل است که او را عنوان کرده و گفته: نامش عُماره بن جُوَیریه است — به جیم، مصغّر — به کنیه‌اش مشهور است، متروک است و متّهم به دروغ‌گویی؛ شیعی و از طبقهٔ چهارم؛ در سال ۱۳۴ درگذشت.
(٣)منسوب إلى خدرة- بضم الخاء و سكون الدال و فتح الراء- و هو حي من الأنصار اسمه سعد بن مالك بن سنان بن عبيد بن ثعلبة الابجر. و الابجر هو خدرة بن عوف بن الحارث بن الخزرج عنونه الخاصّة و العامّة في كتبهم عده ابن عبد البر في الاستيعاب «ج 2 ذيل ص 44 من الإصابة» من الصحابة و قال: أول مشاهده الخندق، و غزا مع رسول اللّٰه صلّي اللّٰه عليه و آله و سلم اثنتا عشرة غزوة، و كان ممن حفظ عن رسول اللّٰه صلّي اللّٰه عليه و آله سننا كثيرة، و روي عنه علما جما و كان من نجباء الأنصار و علمائهم و فضلائهم، توفّي سنة 74 و روي عنه جماعة من الصحابة و جماعة من التابعين و نقل صاحب الإصابة «ج 2 ص 33» في تاريخ وفاته ثلاثة أقوال اخرى سنة 63 و 64 و 65 و قال: استصغر باحد و استشهد أبوه بها. و نقل الكشّيّ في ص 25 من رجاله عن الفضل بن شاذان أنّه كان من السابقين الذين رجعوا إلي أمير المؤمنين عليه السلام، و أورد في ص 26 روايات تدلّ على مدحه و انه كان مستقيما. و في ص 131 من التهذيب رواية تدلّ على استقامته.منسوب به «خُدرة» — به ضمّ خاء و سکون دال و فتح راء — و آن تیره‌ای از انصار است. نام او سعد بن مالک بن سنان بن عبید بن ثعلبة الأبجر است، و ابجر همان خدرة بن عوف بن الحارث بن الخزرج است. خاصّه و عامّه او را در کتاب‌هایشان عنوان کرده‌اند. ابن عبدالبرّ در الاستیعاب، ج ۲، ذیل ص ۴۴ از الإصابه، او را از صحابه شمرده و گفته است: نخستین نبرد او خندق بود و با رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم دوازده غزوه کرد، و از کسانی بود که سنّت‌های بسیاری از رسول خدا صلی الله علیه و آله را حفظ کرد و دانش فراوانی از او روایت شد؛ و از نجیبان انصار و عالمان و فاضلان ایشان بود. در سال ۷۴ درگذشت و جماعتی از صحابه و جماعتی از تابعان از او روایت کرده‌اند. و صاحب الإصابه، ج ۲، ص ۳۳، در تاریخ درگذشت او سه قول دیگر نقل کرده است: سال‌های ۶۳ و ۶۴ و ۶۵؛ و گفته است: در اُحد او را کوچک شمردند و بازگرداندند، و پدرش در آنجا به شهادت رسید. و کشّی در ص ۲۵ رجال خود از فضل بن شاذان نقل کرده که او از پیشتازانی بود که به امیرالمؤمنین علیه السلام بازگشتند؛ و در ص ۲۶ روایاتی آورده که بر مدح او و استقامتش دلالت دارد. و در ص ۱۳۱ تهذیب روایتی است که بر استقامت او دلالت می‌کند.