فراز و نشیبها و مکانها، یاور پیامبر (ص) بود، علی بحق وصیّ رسول خدا (ص) و داماد او است، و نخستین کسی است که با پیامبر (ص) نماز خواند، و جانب خود را نسبت به پیامبر (ص) نرم کرد (یعنی تسلیم اسلام گردید).

عباس عموی پیامبر (ص) در روز سقیفه این اشعار را خواند:

عَجِبْتُ لِقَوْمٍ اَمِّرُوا غَیْرَ هاشِمٍ

عَلَی هاشِمٍ رَهْطِ النَّبِیِّ مُحَمَّدٍ

وَ لَیْسَ بِاَکْفاءٍ لَهُمْ فِی عَظِیمَةٍ

وَ لا نُظَراءٍ فِی فِعالٍ وَ سُؤْدَدِ

: «تعجّب می‌کنم از قومی که غیر بنی‌هاشم را امیر بر بنی‌هاشم کردند، با اینکه بنی‌هاشم از حزب محمد (ص) هستند، و با اینکه غیر بنی‌هاشم در عظمت مقام و کردار و سیادت، نظیر و همتای بنی‌هاشم نیستند».

عتبة بن ابی‌لهب این اشعار را گفت:

تَوَلَّتْ بَنُوتَیْمٍ عَلی هاشِمٍ ظُلْماً

وَ ذادُوا عَلِیّاً عَنْ اَمارَتِهِ قِدَماً

وَ لَمْ یَحْفظُوا قُرْبی نَبِیٍّ قَرِیبَة

وَ لَمْ یَنْفُسُوا فِیمَنْ تَوَلّاهُمْ عِلْماً

: «طایفه بنوتیم (ابوبکر) از روی ظلم، زمام امور خلافت را بدست گرفتند، و علی (ع) را از مقام رهبری که از پیش برای او تعیین شده بر کنار زدند، و حرمت پیوند خویش و نزدیکی علی (ع) به پیامبر (ص) را رعایت نکردند.

و در این راستا به مقام علم (که شرط اصلی رهبری است) توجّه ننمودند».

عُبادة بن صامت، این اشعار را گفت:

ما لِلرِّجالِ اَخَّرُوا عَلِیّاً

عَنْ رُتْبَةٍ کانَ لَها مَرْضِیّاً

اَلَیْسَ کانَ دُونَهُمْ وَصِیّاً

(تا آخر...)

: «چرا این مردان، حضرت علی (ع) را از مقامی که شایسته‌ی او بود، به تأخیر انداختند؟ آیا علی (ع) نسبت به دیگران، اختصاص به این مقام نداشت؟».

عبدالرحمن حنبل، هم سوگند دودمان بنی‌جمح، این اشعار را گفت:

لَعَمْرِی لَئِنْ بایَعْتُمْ ذا حَفِیظَة

عَلَی الدِّینِ مَعْرُوفُ الْعِفافِ مُوَفَّقا

عَفِیفاً عَنِ الْفَحْشاءِ اَبْیَضُ ماجِدٍ

صَدُوقاً وَ لِلْجَبّارِ قِدْماً مُصَدِّقاً

اَباحَسَنٍ فَارْضُوا بِهِ وَ تَبایَعُوا

فَلَیْسَ کَمَنْ فِیه الِذِی الْعَیْبِ مُرْتَقا

علیّاً وَصِیُّ الْمُصْطَفی وَ وَزِیرِهِ

وَ اَوَّلُ مَنْ صَلّی الِذِی الْعَرْشِ وَاتَّقی

رَجَعْتُمْ اِلی نَهْجِ الْهُدی بَعْدَ زَیْغِکُمْ

وَ جَمَعْتُم مِنْ شَمْلِهِ ماتَمَزَّقا