بعضی گفته‌اند: بتول در اصل از «بَتْل» بوده و آن به معنی انقطاع از دنیا و پیوستن به خدا است، و بگفته‌ی بعضی این نام بیانگر آن است که حضرت زهرا (س) نظیر و همتا نداشت.
مرحوم ابن شهر آشوب در کتاب مناقب می‌گوید: و در روایات صحیح آمده که: فاطمه (س) دارای «بیست نام» است، و هر یک از آن نامها بیانگر یکی از فضائل او است، این نامها را مرحوم ابن‌بابویه در کتاب «مولد فاطمه» ذکر نموده است.
کُنْیه‌های آن حضرت عبارتست از: اُمّ‌الحسن، اُمّ‌الحسین، اُمّ‌المحسن، اُمّ‌الائمّة، اُمّ‌ابیها، و اُمّ‌المؤمنین.
این کُنیه‌ها در زیارتنامه‌ی آنحضرت آمده است.
و در کتاب مناقب ذکر شده: در آسمانها به آن حضرت «نوریّه» و «سماویّه» و «حانیه» می‌گویند.
حانیه به معنی آنست که او نسبت به شوهر و فرزندانش مهربان و دلسوز بود.
نمونه‌ای از مهربانی زهرا به شوهرش
در این مورد ذکر این مطلب کافی است که آنچه از ضربت، اهانت و شکسته شدن استخوان و اثر تازیانه در بازوی او که ورم آن دیده می‌شد (و بعداً بخواست خدا خاطرنشان می‌گردد) همه به خاطر پیوند محبت‌آمیزی بود که نسبت به شوهرش علی (ع) داشت و به خاطر دفاع از حریم او، این آسیبها را تحمّل کرد، تا آن حد که در این راه به شهادت رسید، در عین حال هنگام وفات گریه می‌کرد، امیر مؤمنان علی (ع) پرسید: چرا گریه می‌کنی؟
در پاسخ گفت: «بخاطر مصائبی که بعد از من به تو می‌رسد!»
امام علی (ع) فرمود: گریه مکن، سوگند به خدا این مصائب چون در راه خدا است برای من کوچک و ناچیز است.
شیخ مفید (ره) در کتاب ارشاد نقل می‌کند: هنگامی که (در سال هشتم هجرت) پیامبر (ص)، امیر مؤمنان علی (ع) را در ماجرای جنگ ذات السّلاسل به سوی بیابان ریگزار (یابس) برای سرکوبی دشمن فرستاد، روایت شده: حضرت علی (ع) عِصابة (دستمال) مخصوصی داشت، هرگاه به جنگ بسیار سخت و عظیمی رهسپار می‌شد،