فصل ششم: ذکر دو دعا برای ادای رزق

اللّهمّ َلَحْظَةً مِنْ لَحَظاتِكَ تُيَسِّرُ عَلَىٰ غُرَمائِي بِهَا الْقَضاءَ، وَ تُيَسِّرُ لِي بِهَا الاقْتِضاءَ، إِنَّكَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ.

خدایا توجّهی از توجّهاتت، آسان کند پرداخت طلب طلبکارانم را، و آسان می کند برایم گرفتن طلبم را، به درستی که تو بر هرچیز توانایی

اللّهمَّ ارْدُدْ إِلىٰ جَمیعِ خَلْقِکَ مَظالِمَهُمْ، الَّتی قِبَلی صَغیرَها

خدایا به تمام بندگانت برگردان حقوق پایمال شده کوچک و بزرگی که از ایشان

وَكَبِيرَها، فِي يُسْرٍ مِنْكَ وَ عافِيَةٍ، وَ ما لَمْ تَبْلُغْهُ قُوَّتِي، وَ لَمْ تَسَعْهُ ذاتُ يَدِي، وَ لَمْ يَقْوَ عَلَيْهِ بَدَنِي وَ يَقِينِي وَ نَفْسِي، فَأَدِّهِ عَنِّي، مِنْ جَزِيلِ ما عِنْدَكَ مِنْ فَضْلِكَ، ثُمَّ لَاتُخَلِّفْ عَلَيَّ مِنْهُ شَيْئاً تَقْضِيهِ مِنْ حَسَناتِي، يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ، أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلٰهَ إِلّا اللّٰهُ وَحْدَهُ لَاشَرِيكَ لَهُ، وَ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ، وَ أَنَّ الدِّينَ كَما شَرَعَ، وَ أَنَّ الْإِسْلامَ كَما وَ صَفَ، وَ أَنَّ الْكِتَابَ كَمَا أَنْزَلَ، وَ أَنَّ الْقَوْلَ كَما حَدَّثَ، وَ أَنَّ اللّٰهَ هُوَ الْحَقُّ الْمُبِينُ، ذَكَرَ اللّٰهُ مُحَمَّداً وَ أَهْلَ بَيْتِهِ بِخَيْرٍ، وَ حَيَّا مُحَمَّداً وَ أَهْلَ بَيْتِهِ بِالسَّلامِ.

نزد من است، از جانب خویش در آسانی و عافیت، و آنچه نیرویم به آن نرسید، و دارایی ام آن را فرا نگرفت، و بدنم و یقین و جانم بر آن توانایی نداشت، از آنچه از احسان شایانت نزد توست، از جانب من بپرداز، و چیزی از آن را بر عهده من بجا مگذار، که از حسناتم بپردازی، ای مهربان ترین مهربانان، گواهی می دهم که معبودی جز خدا نیست، یگانه است و شریک ندارد، و گواهی می دهم که محمّد بنده و رسول اوست، و دین همان است که خدا مقرّر نمود، و اسلام همان است که او وصف کرد، و قرآن همان است که او نازل نمود، و گفتار همان است که او فرمود: و خدا همان حق آشکار است، خدا محمّد و اهل بیتش را به خیر یاد کند، و به محمّد و اهل بیتش به سلام تحیّت فرستد.