فضیلت تهلیل ماثور
دوازدهم: شیخ برقی به سند موثّق از امام صادق (عَلَيهِ السَّلَامُ) روایت کرده: هرکه پس از فارغ شدن از نماز، پیش از آن که زانوهای خود را، از جای خویش حرکت دهد، ده مرتبه: این تهلیل را بخواند، حق تعالی چهل هزار گناه او را محو می کند، و چهل هزار حسنه برای او می نویسد، و چنان است که گویادوازده مرتبه: قرآن را ختم کرده باشد و نیز فرمود: من صدر مرتبه می خوانم، ولی برای شما ده مرتبه: کافی است.
اَشْهَدُ اَنْ لا اِلهَ اِلّا اللّه وَحْدَهُ، لا شَریکَ لَهُ، اِلها واحِدا اَحَدا صَمَدا، لَمْ یَتَّخِذْ صاحِبَةً وَ لا وَلَدا.
گواهی می دهم که معبودی جز خدا نیست، یگانه است و شریکی برای او نمی باشد، معبود یگانه و یکتا و بی نیاز است، نه همسری گرفته و نه فرزندی.
فضیلت بسیاری برای این تهلیل وارد شده، به ویژه در تعقیب نماز صبح و شام و به هنگام طلوع و غروب آفتاب. سیزدهم: کلینی و ابن بابویه و دیگران، به سندهای صحیح از امام صادق (عَلَيهِ السَّلَامُ) روایت کرده اند: جبرییل در زندان نزد یوسف (عَلَيهِ السَّلَامُ) آمد و گفت: پس از هر نماز بگو:
اَللّٰهُمَّ اجْعَلْ لِي فَرَجاً وَ مَخْرَجا، وَ ارْزُقْنِي مِنْ حَيْثُ أَحْتَسِبُ، وَ مِنْ حَيْثُ لَاأَحْتَسِبُ.
خدایا برای من گشایشی و راه بیرون رفتن از مشکلات قرار ده، و از جایی که گمان می برم، و هم از جایی که گمان نمی برم به من روزی ده.
چهاردهم: نویسنده کتاب «بلد الأمین» از حضرت رسول (صَلَّى اللّه عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَسَلَّمَ) روایت کرده هرکه بخواهد خدا در روز قیامت او را بر اعمال زشتش آگاه نسازد، و پرونده گناهانش نگشاید، باید پس از هر نماز بخواند:
اَللّٰهُمَّ إِنَّ مَغْفِرَتَكَ أَرْجَىٰ مِنْ عَمَلِي، وَ إِنَّ رَحْمَتَكَ أَوْسَعُ مِنْ ذَنْبِي. اَللّٰهُمَّ إِنْ كانَ ذَنْبِي عِنْدَكَ عَظِيماً، فَعَفْوُكَ أَعْظَمُ مِنْ ذَنْبِي. اَللّٰهُمَّ إِنْ لَمْ أَكُنْ أَهْلاً أَنْ تَرْحَمَنِي، فَرَحْمَتُكَ أَهْلٌ أَنْ تَبْلُغَنِي وَ تَسَعَنِي، لِأَنَّها وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ، بِرَحْمَتِكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ.
خدایا آمرزش تو، امیدبخش تر از عمل من، و رحمتت وسیع تر از گناه من است، خدایا اگر گناهانم نزد تو بزرگ است، گذشت تو از گناه من بزرگ تر است، خدایا اگر سزاوار نبودم که به من رحم کنی، رحمت تو سزاوار است که به من دررسد، و مرا فرا گیرد، زیرا رحمت تو هر چیز را فرا گرفت، به مهربانی ات ای مهربان ترین مهربانان.
پانزدهم: کفعمی از حضرت رسالت پناه (صَلَّى اللّه عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَسَلَّمَ) روایت کرده که مردی از روی بیماری و تنگدستی به آن حضرت شکایت کرد، حضرت فرمود: پس از هر نماز واجب چنین بگو:
تَوَكَّلْتُ عَلَى الْحَيِّ الَّذِي لَايَمُوتُ، وَ اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِي لَمْ يَتَّخِذْ صاحِبَةً وَ لَا وَلَداً، وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ، وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ وَلِيٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ كَبِّرْهُ تَكْبِيراً.
توکل کردم بر زنده ای که هرگز نمی میرد، و ستایش خدای را که برنگزیده همسری و نه فرزندی، و در فرمانروایی شریکی برای او نیست، و برای او سرپرستی از روی خواری نیست، و بزرگ شمار او را بزرگ شمردنی شایسته.
و در روایت دیگری فرمود:
هیچ سختی برایم روی نداد، مگر آن که جبرییل در برابرم، تمّثل یافت و گفت: این دعا را بخوان. و در احادیث معتبر وارد شده: برای وسوسه های درونی و قرض و پریشانی و بیماری باید این دعا را به کرّات خواند. و در بعضی روایت در ابتدای آن:
لاحَوْلَ وَ لاقُوَّةَ اِلاّ بِاللّه.
هیچ نیرو و جنبشی نیست جز به خدای والای بزرگ.
آمده است. شانزدهم: شیخ مفید، در کتاب «مقنعه» در تعقیب هر نماز این دعا را آورده:
اللّهمَّ انْفَعْنا بِالْعِلْمِ، وَ زَیِّنّا بِالْحِلْمِ، وَ جَمِّلْنا بِالْعافِیَةِ، وَ کَرِّمْنا بِالتَّقْوی؛ اِنَّ وَلِیِّیَ اللّه الَّذی نَزَّلَ الْکِتابَ، وَ هُوَ یَتَوَلَّی الصّالِحینَ
خدایا ما را هب دانش سود ده، و به بردباری بیارای، و به عافیت زیبا گردان، و به تقوا گرامی دار، به درستی که سرپرست من خدا است که قرآن را نازل کرد، و او شایستگان را سرپرستی می کند.
: