در اعمال حرم امام حسین (عَلَيهِ السَّلَامُ)

پانزدهم: از جمله اعمال این روزه منوره دعای مظلوم علیه ظالم است یعنی سزاوار است برای کسی که از ستم ستمکاری مضطّر شده این دعا را در آن حرم نورانی بخواند و دعا چنان است که شیخ الطائفه در «مصباح المتهجّد» در اعمال روز جُمعه ذکر کرده که مستحبّ است دعای مظلوم را نزد قبر ابی عبد اللّه الحسین (عَلَيهِ السَّلَامُ) بخوانند، و آن دعا این است:

پس خود را بر روی قبر انداخته و بگوید:

آنقَدر تکرار کند که عبارت (اَلنَّصرَ اَلنَّصرَ) را تا نفس قطع شود.

شانزدهم: از جمله اعمال در آن حرم دعایی است که ابن فهد قدّس سرّه در کتاب «عدّة الداعی» از امام صادق (عَلَيهِ السَّلَامُ) روایت کرده که حضرت فرمودند هرکه حاجتی به درگاه خدا برای او باشد، نزد سر امام حسین (عَلَيهِ السَّلَامُ) بایستد وبگوید:

ان شاء اللّه تعالی حاجت او برآورده می شود.

هفدهم: از جمله اعمال دو رکعت نماز، در آن حرم مطهّر نزد سر مقدّس با سوره اَلرّحمن و سوره تبارک است. سیّد ابن طاووس روایت کرده هرکه این نماز را بخواند، خداوند عطابخش برای او بیست و پنج حجّ پذیرفته و نیکو که با رسول خدا (صَلَّى اللّه عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَسَلَّمَ) انجام داده باشد می نویسد. هیجدهم: از جمله اعمال در آن بارگاه بلند ارج استخاره است، علاّمه مجلسی کیفیّت آن را ذکر کرده و اصل روایت به سند صحیح از امام صادق (عَلَيهِ السَّلَامُ) در کتاب «قرب الإسناد» حمیری است، که هرکسی در امری از امور درحالی که نزد حضرت امام حسین (عَلَيهِ السَّلَامُ) بایستد، و از خدای عالمیان صد مرتبه طلب خیر کند، و بگوید: الحَمد للّه و لا اله الاّ اللّه و سبحان اللّه و خدا را به عظمت یاد کند، و حَمد و ثنای حضرتش را بگوید، چنان که سزاوار شأن حق است، البته حق تعالی آنچه در آن امر خیر اوست به او می نمایاند، و برای او پیش می آورد، و موافق روایات دیگر، به این صورت طلب خیر می کند که صد مرتبه میگوید: «أَسْتَخِيرُ اللّٰه بِرَحْمَتِهِ خِيرَةً فِي عافِيَةٍ». نوزدهم: شیخ اجل کامل

ابو القاسم جعفر بن قولویه قمی (رَحمهُ اللّه) از امام صادق (عَلَيهِ السَّلَامُ) روایت کرده: هرگاه حضرت ابو عبداللّه را زیارت کردید، ملازم سکوت باشید مگر از خیر، به درستی که ملائکه شب و روز، از گروه حفظ، نزد ملائکه ای که در حایرند حاضر می شوند و با ایشان مصافحه می کنند، و ملائکه ای که در حایرند از شدّت گریستن جواب ایشان را نمی دهند و پیوسته مشغول گریه و زاری اند، مگر در وقت زوال شمس، و وقت طلوع فجر، که در این دو موقعیت ساکت می شوند، پس ملائکه حفظ منتظر می مانند تا ظهر شود و فجر ظاهر گردد، در این دو وقت با ایشان سخن می گویند و ایشان را چیزهایی از امر آسمان از آن ها سؤال می کنند، ولی در بین این دو وقت ملائکه حائر نطق نمی کنند، و از دعا و گریستن آرام نمی گیرند، و نیز از آن حضرت روایت کرده اند: حق تعالی تنها برای قبر امام حسین (عَلَيهِ السَّلَامُ) چهار هزار فرشته را ژولیده مو، و گردآلود موکل نموده و به شکل اصحاب مصیبت از طلوع صبح تا ظهر بر آن حضرت گریه می کنند، و احادیث به این مضمون بسیار است، و از این روایات ظاهر می شود که گریستن بر آن حضرت در آن حرم مطّهر محبوب، و بلکه شایسته است که از اعمال آن بارگاه مبارک

که «بیت الاحزان» شیعیان است شمرده شود. و از حدیثی که از امام صادق (عَلَيهِ السَّلَامُ) است و به وسیله صفوان روایت شده استفاده می شود، که زاری ملائکه در درگاه خدا، در لعنت کردن بر قاتلان امیر مؤمنان (عَلَيهِ السَّلَامُ)، و بر قاتلان امام حسین (عَلَيهِ السَّلَامُ) و نوحه نمودن پریان بر آنان، و گریه کردن ملائکه، که گرداگرد ضریح امام حسین (عَلَيهِ السَّلَامُ) اند، و بسیاری اندوه ایشان، به حدّی است، که اگر کسی آن ها را بشنود، خوردن و آشامیدن، و خواب بر او گوارا نخواهد بود در حدیث عبد اللّه بن حمّاد بصری است، که امام صادق (عَلَيهِ السَّلَامُ) به او فرمود: به من خبر رسیده، که گروهی از اطراف کوفه و مردمانی غیر ایشان و زنانی که برای آن حضرت نوحه گری می کنند، کنار قبر امام حسین (عَلَيهِ السَّلَامُ) می آیند، و این کار در نیمه ماه شعبان است، پس بعضی قرائت می کنند و گروهی داستان میخوانند (یعنی کیفیت شهادت و سایر مصایب را ذکر می کنند) و عدّه ای نوحه گری دارند، و بعضی مرثیه می خوانند، گفتم: آری فدایت شوم، قسمتی از آنچه را بیان فرمودی من مشاهده کرده ام. امام فرمود: حَمد خدایی را که در میان مردم کسانی را قرار داد، که نزد ما می آیند، و ما را مدح می کنند و برای ما مرثیه می خوانند، و قرار داد

دشمن ما را، کسانی که به شیعیان ما طعنه می زنند، از خویشان ما یا غیر ایشان، و آنان را تهدید می کنند، و کارشان را زشت می شمارند. و در صدر همین حدیث آمده: هرکه به زیارت او می رود می گرید، و هرکه نمیرود، بر مصیبت او اندوهناک می باشد، و هرکه او را به یاد می آورد، دلش میسوزد، و نیز هرکه به جانب قبر پسرش که در پایین پای او قرار دارد و نظر می اندازد ترحّم می کند، در بیابانی که خویشی و دوستی نزد او نیست، و حق او را غصب کردند و جمعی از کافران و مرتدان از دین اجتماع کردند و یکدیگر کمک دادند، تا او را کشتند و دفن نکرده در بیابان رها کردند و او را از آب فراتی که حیوانات می خوردند منع کردند و حق رسول خدا (صَلَّى اللّه عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَسَلَّمَ) و وصیّتی که درباره حسین و اهل بیتش کرده بود ضایع نمودند!! و نیز ابن قولویه از حارث اعور روایت کرده: امیر مؤمنان (عَلَيهِ السَّلَامُ) فرمود: پدر و مادرم فدای حسین شهید در پشت کوفه، به خدا قسم گویا می بینم جانوران وحشی را، از هر نوعی که گردن ها را به سوی قبر او کشیده اند و بر او شب تا به صبح می گریند، پس حالا که چنین بوده، مبادا شما جفا کنید و اخبار در این باب بسیار است.