و آن کلی که جزء حقیقه افراد خود باشد─ آنرا ذاتی گویند ─ و این منحصر است در جنس و فصل─ زیرا که آن جزء حقیقه افراد─ اگر تمام مشترک باشد میان آن حقیقت─ و حقیقت دیگر آنرا جنس خوانند─ و مراد بتمام مشترک آن است─ که میان آن دو حقیقت هیچ جزء مشترک خارج از آن نباشد─ چون حیوان که تمام مشترک است─ میان حقیقت انسان و حقیقت فرس─ زیرا که انسان و فرس با یکدیگر مشترکند─ در ذاتیات بسیار چون جوهر─ و قابل ابعاد ثلثه و نامی و حساس و متحرک بالاراده─ و حیوان عبارت از این مجموع است─ و چون جنس تمام مشترک باشد─ میان امور مختلفه الحقایق─ پس هر گاه از این مختلفه الحقایق بما هو سؤال کنند─ جنس در جواب مقول شود─ مثلا هر گاه از انسان و فرس بما هو سؤال کنند─ جواب حیوان باشد─ زیرا که سؤال در اینجا از تمام حقیقت مشترکه است─ و آن حیوان است─ و اگر از انسان تنها بما هو سؤال کنند─ سؤال از تمام حقیقت مختصه او باشد─ و حیوان در جواب نشاید─ بلکه جواب حیوان ناطق باشد─ و از اینجا معلوم شد که جنس کلی است─ که مقول می شود بر امور