الف که علامت تثنیه بود─ با نون عوض تنوین در آخرش درآوردیم─ ضاربتان شد بر وزن فاعلتان─ ضاد فاء الفعل الف علامت اسم فاعل─ راء عین الفعل باء لام الفعل─ الف ثانی علامت تثنیه─ نون عوض تنوین که در واحده بوده─ و ضاربتان یک لفظ است بجای سه معنی─ چنانکه گوئی هما ضاربتان─ یعنی ایشانند دو زنان زننده─ و انتما ضاربتان یعنی شمائید دو زنان زننده─ و نحن ضاربتان یعنی ماییم دو زنان زننده─

ضاربات یعنی گروه زنان زننده صیغه جمع مؤنث است─ از اسم فاعل صحیح و مجرد و معلوم─ ضاربات در اصل ضاربه بود─ مفرد بود خواستیم جمع بنا کنیم─ الف و تاء که علامت جمع مؤنث بود─ در آخرش درآوردیم─ ضاربتات شد─ تاء اول دلالت می کرد بر تانیث─ و الف و تاء دوم دلالت می کرد هم بر جمع و هم بر تانیث─ با وجود الف و تاء ثانی از تاء اول مستغنی شده─ و او را حذف کردیم ضاربات شد بر وزن فاعلات─ ضاد فاء الفعل الف اولی علامت اسم فاعل─ و راء عین الفعل باء لام الفعل الف ثانی─ و تاء علامت جمع مؤنث است─ و آن نیز یک لفظ است بجای سه معنی─ چنانکه گوئی هن ضاربات─ و انتن ضاربات و نحن ضاربات─ یعنی ایشانند گروه زنان زننده─ و شمائید گروه زنان زننده─ و ماییم گروه زنان زننده─

و از اسم مفعول نیز شش وجه باز می گردد─ سه مذکر و سه مؤنث─ آن سه که مذکر را بود مضروب مضروبان مضروبون مضروب یعنی یک مرد زده شده─ صیغه مفرد مذکر است از اسم مفعول─ مضروب در اصل یضرب یا تضرب یا اضرب بود─ علی ای تقدیر حرف استقبال را از اولش انداختیم─ و بجای او میم مضموم درآوردیم─ و تنوین که از