ضربتم یعنی بزدید شما گروه مردان حاضر─ در زمان گذشته─ صیغه جمع مخاطب مذکر است─ از فعل ماضی صحیح و ثلاثی و مجرد و معلوم─ ضربتم در اصل ضربت بود─ مفرد بود خواستیم جمع بنا کنیم─ چون بجمع رسیدیم سه بار یا بیشتر می بایست گفت─ ضربت ضربت ضربت─ زاید بر یکی را حذف کردیم─ عوض از محذوف واو که علامت جمع بود باو ملحق کردیم─ ضربتوا شد─ و ما قبل واو را بجهه مناسبت با واو ضمه دادیم─ ضربتوا شد─ واو جمع مشتبه شد بواو اشباع─ در آنجا که شاعر در شعر خود─ دنوت را دنوتو خوانده مثل─ یا قوم قد حوقلت او دنوتو و بعد حیقال الرجال موتوا