وَٱلتِّينِ وَٱلزَّيْتُونِ۝١

1سوگند به [کوه‌] تین و زیتون،

وَطُورِ سِينِينَ۝٢

2و طور سینا،

وَهَٰذَا ٱلْبَلَدِ ٱلْأَمِينِ۝٣

3و این شهر امن [و امان‌]،

لَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَٰنَ فِىٓ أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ۝٤

4[که‌] براستی انسان را در نیکوترین اعتدال آفریدیم.

ثُمَّ رَدَدْنَٰهُ أَسْفَلَ سَٰفِلِينَ۝٥

5سپس او را به پست‌ترین [مراتب‌] پستی بازگردانیدیم؛

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّٰلِحَٰتِ فَلَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ۝٦

6مگر کسانی را که گرویده و کارهای شایسته کرده‌اند، که پاداشی بی‌منّت خواهند داشت.

فَمَا يُكَذِّبُكَ بَعْدُ بِٱلدِّينِ۝٧

7پس چه چیز، تو را بعد [از این‌] به تکذیب جزا وامی‌دارد؟

أَلَيْسَ ٱللَّهُ بِأَحْكَمِ ٱلْحَٰكِمِينَ۝٨

8آیا خدا نیکوترین داوران نیست؟