وَٱلضُّحَىٰ۝١

1سوگند به روشنایی روز،

وَٱلَّيْلِ إِذَا سَجَىٰ۝٢

2سوگند به شب چون آرام گیرد،

مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ۝٣

3[که‌] پروردگارت تو را وانگذاشته، و دشمن نداشته است.

وَلَلْـَٔاخِرَةُ خَيْرٌ لَّكَ مِنَ ٱلْأُولَىٰ۝٤

4و قطعاً آخرت برای تو از دنیا نیکوتر خواهد بود.

وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَىٰٓ۝٥

5و بزودی پروردگارت تو را عطا خواهد داد، تا خرسند گردی.

أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًا فَـَٔاوَىٰ۝٦

6مگر نه تو را یتیم یافت، پس پناه داد؟

وَوَجَدَكَ ضَآلًّا فَهَدَىٰ۝٧

7و تو را سرگشته یافت، پس هدایت کرد؟

وَوَجَدَكَ عَآئِلًا فَأَغْنَىٰ۝٨

8و تو را تنگدست یافت و بی‌نیاز گردانید؟

فَأَمَّا ٱلْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ۝٩

9و اما [تو نیز به پاس نعمت ما] یتیم را میازار،

وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنْهَرْ۝١٠

10و گدا را مران،

وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ۝١١

11و از نعمت پروردگار خویش [با مردم‌] سخن گوی.