المطففين
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
وَيْلٌ لِّلْمُطَفِّفِينَ١
1وای بر کم‌فروشان،
ٱلَّذِينَ إِذَا ٱكْتَالُوا۟ عَلَى ٱلنَّاسِ يَسْتَوْفُونَ٢
2که چون از مردم پیمانه ستانند، تمام ستانند؛
وَإِذَا كَالُوهُمْ أَو وَّزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ٣
3و چون برای آنان پیمانه یا وزن کنند، به ایشان کم دهند.
أَلَا يَظُنُّ أُو۟لَٰٓئِكَ أَنَّهُم مَّبْعُوثُونَ٤
4مگر آنان گمان نمی‌دارند که برانگیخته خواهند شد؟
لِيَوْمٍ عَظِيمٍ٥
5[در] روزی بزرگ:
يَوْمَ يَقُومُ ٱلنَّاسُ لِرَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ٦
6روزی که مردم در برابر پروردگار جهانیان به پای ایستند.
كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلْفُجَّارِ لَفِى سِجِّينٍ٧
7نه چنین است [که می‌پندارند]، که کارنامه بدکاران در «سجّین» است.
وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا سِجِّينٌ٨
8و تو چه دانی که «سجّین» چیست؟
كِتَٰبٌ مَّرْقُومٌ٩
9کتابی است نوشته‌شده.
وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ١٠
10وای بر تکذیب‌کنندگان در آن هنگام:
ٱلَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ١١
11آنان که روز جزا را دروغ می‌پندارند.
وَمَا يُكَذِّبُ بِهِۦٓ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ١٢
12و جز هر تجاوزپیشه گناهکاری آن را به دروغ نمی‌گیرد.
إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ ءَايَٰتُنَا قَالَ أَسَٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ١٣
13[همان که] چون آیات ما بر او خوانده شود، گوید: «[اینها] افسانه‌های پیشینیان است.»
كَلَّا ۖ بَلْ ۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم مَّا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ١٤
14نه چنین است، بلکه آنچه مرتکب می‌شدند زنگار بر دلهایشان بسته است.
كَلَّآ إِنَّهُمْ عَن رَّبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَّمَحْجُوبُونَ١٥
15زهی پندار، که آنان در آن روز، از پروردگارشان سخت محجوبند.
ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُوا۟ ٱلْجَحِيمِ١٦
16آنگاه به یقین، آنان به جهنم درآیند.
ثُمَّ يُقَالُ هَٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ١٧
17سپس [به ایشان] گفته خواهد شد: «این همان است که آن را به دروغ می‌گرفتید.»
كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلْأَبْرَارِ لَفِى عِلِّيِّينَ١٨
18نه چنین است، در حقیقت، کتاب نیکان در «علّیّون» است.
وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا عِلِّيُّونَ١٩
19و تو چه دانی که «علّیّون» چیست؟
كِتَٰبٌ مَّرْقُومٌ٢٠
20کتابی است نوشته‌شده.
يَشْهَدُهُ ٱلْمُقَرَّبُونَ٢١
21مقرّبان آن را مشاهده خواهند کرد.
إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ لَفِى نَعِيمٍ٢٢
22براستی نیکوکاران در نعیم [الهی] خواهند بود.
عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ٢٣
23بر تختها [نشسته] می‌نگرند.
تَعْرِفُ فِى وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ ٱلنَّعِيمِ٢٤
24از چهره‌هایشان طراوت نعمت [بهشت] را درمی‌یابی.
يُسْقَوْنَ مِن رَّحِيقٍ مَّخْتُومٍ٢٥
25از باده‌ای مُهر شده نوشانیده شوند.
خِتَٰمُهُۥ مِسْكٌ ۚ وَفِى ذَٰلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ ٱلْمُتَنَٰفِسُونَ٢٦
26[باده‌ای که] مُهر آن، مُشک است، و در این [نعمتها] مشتاقان باید بر یکدیگر پیشی گیرند.
وَمِزَاجُهُۥ مِن تَسْنِيمٍ٢٧
27و ترکیبش از [چشمه] «تسنیم» است:
عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا ٱلْمُقَرَّبُونَ٢٨
28چشمه‌ای که مقرّبان [خدا] از آن نوشند.
إِنَّ ٱلَّذِينَ أَجْرَمُوا۟ كَانُوا۟ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ يَضْحَكُونَ٢٩
29[آری، در دنیا] کسانی که گناه می‌کردند، آنان را که ایمان آورده بودند به ریشخند می‌گرفتند.
وَإِذَا مَرُّوا۟ بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ٣٠
30و چون بر ایشان می‌گذشتند، اشاره چشم و ابرو با هم رد و بدل می‌کردند.
وَإِذَا ٱنقَلَبُوٓا۟ إِلَىٰٓ أَهْلِهِمُ ٱنقَلَبُوا۟ فَكِهِينَ٣١
31و هنگامی که نزد خانواده[های] خود بازمی‌گشتند، به شوخ‌طبعی می‌پرداختند.
وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوٓا۟ إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ لَضَآلُّونَ٣٢
32و چون مؤمنان را می‌دیدند، می‌گفتند: «اینها [جماعتی] گمراهند.»
وَمَآ أُرْسِلُوا۟ عَلَيْهِمْ حَٰفِظِينَ٣٣
33و حال آنکه آنان برای بازرسی [کار]شان فرستاده نشده بودند.
فَٱلْيَوْمَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مِنَ ٱلْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ٣٤
34و[لی] امروز، مؤمنانند که بر کافران خنده می‌زنند.
عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ٣٥
35بر تختها[ی خود نشسته]، نظاره می‌کنند.
هَلْ ثُوِّبَ ٱلْكُفَّارُ مَا كَانُوا۟ يَفْعَلُونَ٣٦
36[تا ببینند] آیا کافران به پاداش آنچه می‌کردند رسیده‌اند؟