النبإ
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ١
1درباره چه چیز از یکدیگر می‌پرسند؟
عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلْعَظِيمِ٢
2از آن خبر بزرگ،
ٱلَّذِى هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ٣
3که در باره آن با هم اختلاف دارند.
كَلَّا سَيَعْلَمُونَ٤
4نه چنان است، به زودی خواهند دانست.
ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ٥
5باز هم نه چنان است، بزودی خواهند دانست.
أَلَمْ نَجْعَلِ ٱلْأَرْضَ مِهَٰدًا٦
6آیا زمین را گهواره‌ای نگردانیدیم؟
وَٱلْجِبَالَ أَوْتَادًا٧
7و کوهها را [چون] میخهایی [نگذاشتیم]؟
وَخَلَقْنَٰكُمْ أَزْوَٰجًا٨
8و شما را جفت آفریدیم.
وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًا٩
9و خواب شما را [مایه] آسایش گردانیدیم.
وَجَعَلْنَا ٱلَّيْلَ لِبَاسًا١٠
10و شب را [برای شما] پوششی قرار دادیم.
وَجَعَلْنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشًا١١
11و روز را [برای] معاش [شما] نهادیم.
وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًا شِدَادًا١٢
12و بر فراز شما هفت [آسمان] استوار بنا کردیم.
وَجَعَلْنَا سِرَاجًا وَهَّاجًا١٣
13و چراغی فروزان گذاردیم.
وَأَنزَلْنَا مِنَ ٱلْمُعْصِرَٰتِ مَآءً ثَجَّاجًا١٤
14و از ابرهای متراکم، آبی ریزان فرود آوردیم،
لِّنُخْرِجَ بِهِۦ حَبًّا وَنَبَاتًا١٥
15تا بدان دانه و گیاه برویانیم،
وَجَنَّٰتٍ أَلْفَافًا١٦
16و باغهای در هم پیچیده و انبوه.
إِنَّ يَوْمَ ٱلْفَصْلِ كَانَ مِيقَٰتًا١٧
17قطعاً وعدگاه [ما با شما] روز داوری است:
يَوْمَ يُنفَخُ فِى ٱلصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًا١٨
18روزی که در «صور» دمیده شود، و گروه گروه بیایید؛
وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتْ أَبْوَٰبًا١٩
19و آسمان، گشوده و درهایی [پدید] شود؛
وَسُيِّرَتِ ٱلْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا٢٠
20و کوهها را روان کنند، و [چون] سرابی گردند.
إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًا٢١
21[آری،] جهنم [از دیر باز] کمینگاهی بوده،
لِّلطَّٰغِينَ مَـَٔابًا٢٢
22[که] برای سرکشان، بازگشتگاهی است.
لَّٰبِثِينَ فِيهَآ أَحْقَابًا٢٣
23روزگاری دراز در آن درنگ کنند.
لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًا وَلَا شَرَابًا٢٤
24در آنجا نه خنکی چشند و نه شربتی،
إِلَّا حَمِيمًا وَغَسَّاقًا٢٥
25جز آب جوشان و چرکابه‌ای.
جَزَآءً وِفَاقًا٢٦
26کیفری مناسب [با جرم آنها].
إِنَّهُمْ كَانُوا۟ لَا يَرْجُونَ حِسَابًا٢٧
27آنان بودند که به [روز] حساب امید نداشتند؛
وَكَذَّبُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا كِذَّابًا٢٨
28و آیات ما را سخت تکذیب می‌کردند.
وَكُلَّ شَىْءٍ أَحْصَيْنَٰهُ كِتَٰبًا٢٩
29و حال آنکه هر چیزی را برشمرده [به صورت] کتابی در آورده‌ایم.
فَذُوقُوا۟ فَلَن نَّزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا٣٠
30پس بچشید که جز عذاب، هرگز [چیزی] بر شما نمی‌افزاییم.
إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا٣١
31مسلماً پرهیزگاران را رستگاری است:
حَدَآئِقَ وَأَعْنَٰبًا٣٢
32باغچه‌ها و تاکستانها،
وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًا٣٣
33و دخترانی همسال با سینه‌های برجسته،
وَكَأْسًا دِهَاقًا٣٤
34و پیاله‌های لبالب.
لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا كِذَّٰبًا٣٥
35در آنجا نه بیهوده‌ای شنوند، و نه [یکدیگر را] تکذیب [کنند].
جَزَآءً مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابًا٣٦
36[این است] پاداشی از پروردگار تو، عطایی از روی حساب.
رَّبِّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ٱلرَّحْمَٰنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًا٣٧
37پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است، بخشایشگری که کس را یارای خطاب با او نیست.
يَوْمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلْمَلَٰٓئِكَةُ صَفًّا ۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحْمَٰنُ وَقَالَ صَوَابًا٣٨
38روزی که «روح» و فرشتگان به صف می‌ایستند، و [مردم] سخن نگویند، مگر کسی که [خدای] رحمان به او رخصت دهد، و سخن راست گوید.
ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلْحَقُّ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا٣٩
39آن [روز]، روز حق است؛ پس هر که خواهد، راه بازگشتی به سوی پروردگار خود بجوید.
إِنَّآ أَنذَرْنَٰكُمْ عَذَابًا قَرِيبًا يَوْمَ يَنظُرُ ٱلْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلْكَافِرُ يَٰلَيْتَنِى كُنتُ تُرَٰبًۢا٤٠
40ما شما را از عذابی نزدیک هشدار دادیم: روزی که آدمی آنچه را با دست خویش پیش فرستاده است بنگرد؛ و کافر گوید: «کاش من خاک بودم.»