سَأَلَ سَآئِلٌۢ بِعَذَابٍ وَاقِعٍ۝١

1پرسنده‌ای از عذاب واقع‌شونده‌ای پرسید،

لِّلْكَٰفِرِينَ لَيْسَ لَهُۥ دَافِعٌ۝٢

2که اختصاص به کافران دارد [و] آن را بازدارنده‌ای نیست.

مِّنَ ٱللَّهِ ذِى ٱلْمَعَارِجِ۝٣

3[و] از جانب خداوند صاحب درجات [و مراتب‌] است.

تَعْرُجُ ٱلْمَلَٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيْهِ فِى يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُۥ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ۝٤

4فرشتگان و روح، در روزی که مقدارش پنجاه هزار سال است به سوی «او» بالا می‌روند.

فَٱصْبِرْ صَبْرًا جَمِيلًا۝٥

5پس صبر کن، صبری نیکو.

إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُۥ بَعِيدًا۝٦

6زیرا آنان [عذاب‌] را دور می‌بینند،

وَنَرَىٰهُ قَرِيبًا۝٧

7و [ما] نزدیکش می‌بینیم.

يَوْمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلْمُهْلِ۝٨

8روزی که آسمانها چون فلز گداخته شود،

وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ۝٩

9و کوهها چون پشم زده گردد،

وَلَا يَسْـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمًا۝١٠

10و هیچ دوست صمیمی از دوست صمیمی [حال‌] نپرسد،

يُبَصَّرُونَهُمْ ۚ يَوَدُّ ٱلْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِى مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍۭ بِبَنِيهِ۝١١

11آنان را به ایشان نشان می‌دهند. گناهکار آرزو می‌کند که کاش برای رهایی از عذاب آن روز، می توانست پسران خود را عوض دهد،

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَأَخِيهِ۝١٢

12و [نیز] همسرش و برادرش را،

وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِى تُـْٔوِيهِ۝١٣

13و قبیله‌اش را که به او پناه می‌دهد،

وَمَن فِى ٱلْأَرْضِ جَمِيعًا ثُمَّ يُنجِيهِ۝١٤

14و هر که را که در روی زمین است همه را [عوض می‌داد] و آنگاه خود را رها می‌کرد.

كَلَّآ ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ۝١٥

15نه چنین است. [آتش‌] زبانه می‌کشد،

نَزَّاعَةً لِّلشَّوَىٰ۝١٦

16پوست سر و اندام را برکننده است.

تَدْعُوا۟ مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ۝١٧

17هر که را پشت کرده و روی برتافته،

وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰٓ۝١٨

18و گرد آورده و انباشته [و حسابش را نگاه داشته‌] فرا می‌خواند.

إِنَّ ٱلْإِنسَٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا۝١٩

19به راستی که انسان سخت آزمند [و بی‌تاب‌] خلق شده است.

إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعًا۝٢٠

20چون صدمه‌ای به او رسد عجز و لابه کند.

وَإِذَا مَسَّهُ ٱلْخَيْرُ مَنُوعًا۝٢١

21و چون خیری به او رسد بخل ورزد.

إِلَّا ٱلْمُصَلِّينَ۝٢٢

22غیر از نمازگزاران:

ٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَآئِمُونَ۝٢٣

23همان کسانی که بر نمازشان پایداری می‌کنند.

وَٱلَّذِينَ فِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّ مَّعْلُومٌ۝٢٤

24و همانان که در اموالشان حقی معلوم است،

لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ۝٢٥

25برای سائل و محروم.

وَٱلَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ۝٢٦

26و کسانی که روز جزا را باور دارند.

وَٱلَّذِينَ هُم مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ۝٢٧

27و آنان که از عذاب پروردگارشان بیمناکند.

إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍ۝٢٨

28چرا که از عذاب پروردگارشان ایمن نمی‌توانند بود.

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَٰفِظُونَ۝٢٩

29و کسانی که دامن خود را حفظ می‌کنند،

إِلَّا عَلَىٰٓ أَزْوَٰجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَٰنُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ۝٣٠

30مگر بر همسران خود یا کنیزانشان که [در این صورت‌] مورد نکوهش نیستند.

فَمَنِ ٱبْتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْعَادُونَ۝٣١

31و هر کس پا از این [حد] فراتر نهد، آنان همان از حد درگذرندگانند.

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِأَمَٰنَٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَٰعُونَ۝٣٢

32و کسانی که امانتها و پیمان خود را مراعات می‌کنند.

وَٱلَّذِينَ هُم بِشَهَٰدَٰتِهِمْ قَآئِمُونَ۝٣٣

33و آنان که بر شهادتهای خود ایستاده‌اند.

وَٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ۝٣٤

34و کسانی که بر نمازشان مداومت می‌ورزند.

أُو۟لَٰٓئِكَ فِى جَنَّٰتٍ مُّكْرَمُونَ۝٣٥

35آنها هستند که در باغهایی [از بهشت‌]، گرامی خواهند بود.

فَمَالِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ۝٣٦

36چه شده است که آنان که کفر ورزیده‌اند، به سوی تو شتابان،

عَنِ ٱلْيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ عِزِينَ۝٣٧

37گروه گروه، از راست و از چپ [هجوم می‌آورند]؟

أَيَطْمَعُ كُلُّ ٱمْرِئٍ مِّنْهُمْ أَن يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍ۝٣٨

38آیا هر یک از آنان طمع می‌بندد که در بهشت پر نعمت درآورده شود؟

كَلَّآ ۖ إِنَّا خَلَقْنَٰهُم مِّمَّا يَعْلَمُونَ۝٣٩

39نه چنین است. ما آنان را از آنچه [خود] می‌دانند آفریدیم.

فَلَآ أُقْسِمُ بِرَبِّ ٱلْمَشَٰرِقِ وَٱلْمَغَٰرِبِ إِنَّا لَقَٰدِرُونَ۝٤٠

40[هرگز،] به پروردگار خاوران و باختران سوگند یاد می‌کنم که ما تواناییم،

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ خَيْرًا مِّنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ۝٤١

41که به جای آنان بهتر از ایشان را بیاوریم؛ و بر ما پیشی نتوانند جست.

فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا۟ وَيَلْعَبُوا۟ حَتَّىٰ يُلَٰقُوا۟ يَوْمَهُمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ۝٤٢

42پس بگذارشان یاوه گویند و بازی کنند تا روزی را که وعده داده شده‌اند ملاقات نمایند.

يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ ٱلْأَجْدَاثِ سِرَاعًا كَأَنَّهُمْ إِلَىٰ نُصُبٍ يُوفِضُونَ۝٤٣

43روزی که از گورها[ی خود] شتابان برآیند، گویی که آنان به سوی پرچمهای افراشته می دوند.

خَٰشِعَةً أَبْصَٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ۚ ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلَّذِى كَانُوا۟ يُوعَدُونَ۝٤٤

44دیدگانشان فرو افتاده، [غبار] مذلّت آنان را فرو گرفته است. این است همان روزی که به ایشان وعده داده می‌شد.