ٱلْحَآقَّةُ۝١

1آن رخ دهنده.

مَا ٱلْحَآقَّةُ۝٢

2چیست آن رخ دهنده؟

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحَآقَّةُ۝٣

3و چه دانی که آن رخ دهنده چیست؟

كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَعَادٌۢ بِٱلْقَارِعَةِ۝٤

4ثمود و عاد، آن حادثه کوبنده را تکذیب کردند.

فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِكُوا۟ بِٱلطَّاغِيَةِ۝٥

5اما ثمود به [سزای‌] سرکشی [خود] به هلاکت رسیدند.

وَأَمَّا عَادٌ فَأُهْلِكُوا۟ بِرِيحٍ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍ۝٦

6و اما عاد، به [وسیله‌] تندبادی توفنده سرکش هلاک شدند.

سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍ وَثَمَٰنِيَةَ أَيَّامٍ حُسُومًا فَتَرَى ٱلْقَوْمَ فِيهَا صَرْعَىٰ كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍ۝٧

7[که خدا] آن را هفت شب و هشت روز پیاپی بر آنان بگماشت: در آن [مدت‌] مردم را فرو افتاده می‌دیدی، گویی آنها تنه‌های نخلهای میان تهی‌اند.

فَهَلْ تَرَىٰ لَهُم مِّنۢ بَاقِيَةٍ۝٨

8آیا از آنان کسی را بر جای می‌بینی؟

وَجَآءَ فِرْعَوْنُ وَمَن قَبْلَهُۥ وَٱلْمُؤْتَفِكَٰتُ بِٱلْخَاطِئَةِ۝٩

9و فرعون و کسانی که پیش از او بودند و [مردم‌] شهرهای سرنگون شده [سدوم و عاموره‌] مرتکب خطا شدند.

فَعَصَوْا۟ رَسُولَ رَبِّهِمْ فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةً رَّابِيَةً۝١٠

10و از امر فرستاده پروردگارشان سرپیچی کردند، و [خدا هم‌] آنان را به گرفتنی سخت، فرو گرفت.

إِنَّا لَمَّا طَغَا ٱلْمَآءُ حَمَلْنَٰكُمْ فِى ٱلْجَارِيَةِ۝١١

11ما، چون آب طغیان کرد، شما را بر کشتی سوار نمودیم.

لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةً وَتَعِيَهَآ أُذُنٌ وَٰعِيَةٌ۝١٢

12تا آن را برای شما [مایه‌] تذکری گردانیم و گوشهای شنوا آن را نگاه دارد.

فَإِذَا نُفِخَ فِى ٱلصُّورِ نَفْخَةٌ وَٰحِدَةٌ۝١٣

13پس آنگاه که در صور یک بار دمیده شود.

وَحُمِلَتِ ٱلْأَرْضُ وَٱلْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَٰحِدَةً۝١٤

14و زمین و کوه‌ها از جای خود برداشته شوند و هر دوی آنها با یک تکان ریز ریز گردند.

فَيَوْمَئِذٍ وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ۝١٥

15پس آن روز است که واقعه [آنچنانی‌] وقوع یابد.

وَٱنشَقَّتِ ٱلسَّمَآءُ فَهِىَ يَوْمَئِذٍ وَاهِيَةٌ۝١٦

16و آسمان از هم بشکافد، و در آن روز است که آن از هم گسسته باشد.

وَٱلْمَلَكُ عَلَىٰٓ أَرْجَآئِهَا ۚ وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍ ثَمَٰنِيَةٌ۝١٧

17و فرشتگان در اطراف [آسمان‌]اند، و عرش پروردگارت را آن روز، هشت [فرشته ] بر سر خود بر می‌دارند.

يَوْمَئِذٍ تُعْرَضُونَ لَا تَخْفَىٰ مِنكُمْ خَافِيَةٌ۝١٨

18در آن روز، شما [به پیشگاه خدا] عرضه می‌شوید، [و] پوشیده‌ای از شما پوشیده نمی‌ماند.

فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ فَيَقُولُ هَآؤُمُ ٱقْرَءُوا۟ كِتَٰبِيَهْ۝١٩

19اما کسی که کارنامه‌اش به دست راستش داده شود، گوید: «بیایید و کتابم را بخوانید.

إِنِّى ظَنَنتُ أَنِّى مُلَٰقٍ حِسَابِيَهْ۝٢٠

20من یقین داشتم که به حساب خود می‌رسم.

فَهُوَ فِى عِيشَةٍ رَّاضِيَةٍ۝٢١

21پس او در یک زندگی خوش است:

فِى جَنَّةٍ عَالِيَةٍ۝٢٢

22در بهشتی برین،

قُطُوفُهَا دَانِيَةٌ۝٢٣

23[که‌] میوه هایش در دسترس است.

كُلُوا۟ وَٱشْرَبُوا۟ هَنِيٓـًٔۢا بِمَآ أَسْلَفْتُمْ فِى ٱلْأَيَّامِ ٱلْخَالِيَةِ۝٢٤

24بخورید و بنوشید، گواراتان باد، به [پاداش‌] آنچه در روزهای گذشته انجام دادید.

وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ بِشِمَالِهِۦ فَيَقُولُ يَٰلَيْتَنِى لَمْ أُوتَ كِتَٰبِيَهْ۝٢٥

25و اما کسی که کارنامه‌اش به دست چپش داده شود، گوید: «ای کاش کتابم را دریافت نکرده بودم.

وَلَمْ أَدْرِ مَا حِسَابِيَهْ۝٢٦

26و از حساب خود خبردار نشده بودم.

يَٰلَيْتَهَا كَانَتِ ٱلْقَاضِيَةَ۝٢٧

27ای کاش آن [مرگ‌] کار را تمام می‌کرد.

مَآ أَغْنَىٰ عَنِّى مَالِيَهْ ۜ۝٢٨

28مال من، مرا سودی نبخشید.

هَلَكَ عَنِّى سُلْطَٰنِيَهْ۝٢٩

29قدرت من از [کف‌] من برفت.

خُذُوهُ فَغُلُّوهُ۝٣٠

30[گویند:] «بگیرید او را و در غل کشید.

ثُمَّ ٱلْجَحِيمَ صَلُّوهُ۝٣١

31آنگاه میان آتشش اندازید.

ثُمَّ فِى سِلْسِلَةٍ ذَرْعُهَا سَبْعُونَ ذِرَاعًا فَٱسْلُكُوهُ۝٣٢

32پس در زنجیری که درازی آن هفتاد گز است وی را در بند کشید.

إِنَّهُۥ كَانَ لَا يُؤْمِنُ بِٱللَّهِ ٱلْعَظِيمِ۝٣٣

33چرا که او به خدای بزرگ نمی‌گروید.

وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ۝٣٤

34و به اطعام مسکین تشویق نمی‌کرد.

فَلَيْسَ لَهُ ٱلْيَوْمَ هَٰهُنَا حَمِيمٌ۝٣٥

35پس امروز او را در اینجا حمایتگری نیست.

وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنْ غِسْلِينٍ۝٣٦

36و خوراکی جز چرکابه ندارد،

لَّا يَأْكُلُهُۥٓ إِلَّا ٱلْخَٰطِـُٔونَ۝٣٧

37که آن را جز خطاکاران نمی‌خورند.

فَلَآ أُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُونَ۝٣٨

38پس نه [چنان است که می‌پندارید]، سوگند یاد می‌کنم به آنچه می‌بینید،

وَمَا لَا تُبْصِرُونَ۝٣٩

39و آنچه نمی‌بینید،

إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ۝٤٠

40که [قرآن‌] قطعاً گفتار فرستاده‌ای بزرگوار است.

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍ ۚ قَلِيلًا مَّا تُؤْمِنُونَ۝٤١

41و آن گفتار شاعری نیست [که‌] کمتر [به آن‌] ایمان دارید.

وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍ ۚ قَلِيلًا مَّا تَذَكَّرُونَ۝٤٢

42و نه گفتار کاهنی [که‌] کمتر [از آن‌] پند می‌گیرید.

تَنزِيلٌ مِّن رَّبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ۝٤٣

43[پیام‌] فرودآمده‌ای است از جانب پروردگار جهانیان.

وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ ٱلْأَقَاوِيلِ۝٤٤

44و اگر [او] پاره‌ای گفته‌ها بر ما بسته بود،

لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِٱلْيَمِينِ۝٤٥

45دست راستش را سخت می‌گرفتیم،

ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ ٱلْوَتِينَ۝٤٦

46سپس رگ قلبش را پاره می‌کردیم،

فَمَا مِنكُم مِّنْ أَحَدٍ عَنْهُ حَٰجِزِينَ۝٤٧

47و هیچ یک از شما مانع از [عذاب‌] او نمی‌شد.

وَإِنَّهُۥ لَتَذْكِرَةٌ لِّلْمُتَّقِينَ۝٤٨

48و در حقیقت، [قرآن‌] تذکاری برای پرهیزگاران است.

وَإِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنكُم مُّكَذِّبِينَ۝٤٩

49و ما به راستی می‌دانیم که از [میان‌] شما تکذیب‌کنندگانی هستند.

وَإِنَّهُۥ لَحَسْرَةٌ عَلَى ٱلْكَٰفِرِينَ۝٥٠

50و آن واقعاً بر کافران حسرتی است.

وَإِنَّهُۥ لَحَقُّ ٱلْيَقِينِ۝٥١

51و این [قرآن‌]، بی‌شبهه، حقیقتی یقینی است.

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ۝٥٢

52پس به [پاس‌] نام پروردگار بزرگت تسبیح گوی.