إِذَا وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ۝١

1آن واقعه چون وقوع یابد،

لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ۝٢

2[که‌] در وقوع آن دروغی نیست:

خَافِضَةٌ رَّافِعَةٌ۝٣

3پست‌کننده [و] بالابرنده است.

إِذَا رُجَّتِ ٱلْأَرْضُ رَجًّا۝٤

4چون زمین با تکان [سختی‌] لرزانده شود،

وَبُسَّتِ ٱلْجِبَالُ بَسًّا۝٥

5و کوهها [جمله‌] ریزه ریزه شوند،

فَكَانَتْ هَبَآءً مُّنۢبَثًّا۝٦

6و غباری پراکنده گردند،

وَكُنتُمْ أَزْوَٰجًا ثَلَٰثَةً۝٧

7و شما سه دسته شوید:

فَأَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ۝٨

8یاران دست راست، کدامند یاران دست راست؟

وَأَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ۝٩

9و یاران چپ؛ کدامند یاران چپ؟

وَٱلسَّٰبِقُونَ ٱلسَّٰبِقُونَ۝١٠

10و سبقت‌گیرندگان مقدمند؛

أُو۟لَٰٓئِكَ ٱلْمُقَرَّبُونَ۝١١

11آنانند همان مقربان [خدا]،

فِى جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ۝١٢

12در باغستانهای پر نعمت.

ثُلَّةٌ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ۝١٣

13گروهی از پیشینیان،

وَقَلِيلٌ مِّنَ ٱلْـَٔاخِرِينَ۝١٤

14و اندکی از متأخران.

عَلَىٰ سُرُرٍ مَّوْضُونَةٍ۝١٥

15بر تختهایی جواهرنشان،

مُّتَّكِـِٔينَ عَلَيْهَا مُتَقَٰبِلِينَ۝١٦

16که روبروی هم بر آنها تکیه داده‌اند.

يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَٰنٌ مُّخَلَّدُونَ۝١٧

17بر گردشان پسرانی جاودان [به خدمت‌] می‌گردند،

بِأَكْوَابٍ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍ مِّن مَّعِينٍ۝١٨

18با جامها و آبریزها و پیاله‌[ها]یی از باده ناب روان.

لَّا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنزِفُونَ۝١٩

19[که‌] نه از آن دردسر گیرند و نه بی‌خرد گردند.

وَفَٰكِهَةٍ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ۝٢٠

20و میوه از هر چه اختیار کنند.

وَلَحْمِ طَيْرٍ مِّمَّا يَشْتَهُونَ۝٢١

21و از گوشت پرنده هر چه بخواهند.

وَحُورٌ عِينٌ۝٢٢

22و حوران چشم‌درشت،

كَأَمْثَٰلِ ٱللُّؤْلُؤِ ٱلْمَكْنُونِ۝٢٣

23مثل لؤلؤ نهان میان صدف،

جَزَآءًۢ بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ۝٢٤

24[اینها] پاداشی است برای آنچه می‌کردند.

لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا تَأْثِيمًا۝٢٥

25در آنجا نه بیهوده‌ای می‌شنوند و نه [سخنی‌] گناه‌آلود.

إِلَّا قِيلًا سَلَٰمًا سَلَٰمًا۝٢٦

26سخنی جز سلام و درود نیست.

وَأَصْحَٰبُ ٱلْيَمِينِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْيَمِينِ۝٢٧

27و یاران راست؛ یاران راست کدامند؟

فِى سِدْرٍ مَّخْضُودٍ۝٢٨

28در [زیر] درختان کُنار بی‌خار،

وَطَلْحٍ مَّنضُودٍ۝٢٩

29و درختهای موز که میوه‌اش خوشه خوشه روی هم چیده است.

وَظِلٍّ مَّمْدُودٍ۝٣٠

30و سایه‌ای پایدار.

وَمَآءٍ مَّسْكُوبٍ۝٣١

31و آبی ریزان.

وَفَٰكِهَةٍ كَثِيرَةٍ۝٣٢

32و میوه‌ای فراوان،

لَّا مَقْطُوعَةٍ وَلَا مَمْنُوعَةٍ۝٣٣

33نه بریده و نه ممنوع.

وَفُرُشٍ مَّرْفُوعَةٍ۝٣٤

34و همخوابگانی بالا بلند.

إِنَّآ أَنشَأْنَٰهُنَّ إِنشَآءً۝٣٥

35ما آنان را پدید آورده‌ایم پدید آوردنی،

فَجَعَلْنَٰهُنَّ أَبْكَارًا۝٣٦

36و ایشان را دوشیزه گردانیده‌ایم،

عُرُبًا أَتْرَابًا۝٣٧

37شوی دوست همسال،

لِّأَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ۝٣٨

38برای یاران راست.

ثُلَّةٌ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ۝٣٩

39که گروهی از پیشینیانند،

وَثُلَّةٌ مِّنَ ٱلْـَٔاخِرِينَ۝٤٠

40و گروهی از متأخران.

وَأَصْحَٰبُ ٱلشِّمَالِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلشِّمَالِ۝٤١

41و یاران چپ؛ کدامند یاران چپ؟

فِى سَمُومٍ وَحَمِيمٍ۝٤٢

42در [میان‌] باد گرم و آب داغ.

وَظِلٍّ مِّن يَحْمُومٍ۝٤٣

43و سایه‌ای از دود تار.

لَّا بَارِدٍ وَلَا كَرِيمٍ۝٤٤

44نه خنک و نه خوش.

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ۝٤٥

45اینان بودند که پیش از این ناز پروردگان بودند.

وَكَانُوا۟ يُصِرُّونَ عَلَى ٱلْحِنثِ ٱلْعَظِيمِ۝٤٦

46و بر گناه بزرگ پافشاری می‌کردند.

وَكَانُوا۟ يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ۝٤٧

47و می‌گفتند: «آیا چون مردیم و خاک واستخوان شدیم، واقعاً [باز] زنده می‌گردیم؟

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ۝٤٨

48یا پدران گذشته ما [نیز]؟»

قُلْ إِنَّ ٱلْأَوَّلِينَ وَٱلْـَٔاخِرِينَ۝٤٩

49بگو: «در حقیقت، اولین و آخرین،

لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَٰتِ يَوْمٍ مَّعْلُومٍ۝٥٠

50قطعاً همه در موعد روزی معلوم گرد آورده شوند.»

ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا ٱلضَّآلُّونَ ٱلْمُكَذِّبُونَ۝٥١

51آنگاه شما ای گمراهان دروغپرداز،

لَـَٔاكِلُونَ مِن شَجَرٍ مِّن زَقُّومٍ۝٥٢

52قطعاً از درختی که از زقّوم است خواهید خورد.

فَمَالِـُٔونَ مِنْهَا ٱلْبُطُونَ۝٥٣

53و از آن شکمهایتان را خواهید آکند.

فَشَٰرِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ ٱلْحَمِيمِ۝٥٤

54و روی آن از آب جوش می‌نوشید؛

فَشَٰرِبُونَ شُرْبَ ٱلْهِيمِ۝٥٥

55[مانند] نوشیدن اشتران تشنه.

هَٰذَا نُزُلُهُمْ يَوْمَ ٱلدِّينِ۝٥٦

56این است پذیرایی آنان در روز جزا.

نَحْنُ خَلَقْنَٰكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ۝٥٧

57ماییم که شما را آفریده‌ایم، پس چرا تصدیق نمی‌کنید؟

أَفَرَءَيْتُم مَّا تُمْنُونَ۝٥٨

58آیا آنچه را [که به صورت نطفه‌] فرو می‌ریزید دیده‌اید؟

ءَأَنتُمْ تَخْلُقُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلْخَٰلِقُونَ۝٥٩

59آیا شما آن را خلق می‌کنید یا ما آفریننده‌ایم؟

نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ ٱلْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ۝٦٠

60ماییم که میان شما مرگ را مقدر کرده‌ایم و بر ما سبقت نتوانید جست؛

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ أَمْثَٰلَكُمْ وَنُنشِئَكُمْ فِى مَا لَا تَعْلَمُونَ۝٦١

61[و می‌توانیم‌] امثال شما را به جای شما قرار دهیم و شما را [به صورت‌] آنچه نمی‌دانید پدیدار گردانیم.

وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ ٱلنَّشْأَةَ ٱلْأُولَىٰ فَلَوْلَا تَذَكَّرُونَ۝٦٢

62و قطعاً پدیدار شدن نخستین خود را شناختید؛ پس چرا سر عبرت گرفتن ندارید؟

أَفَرَءَيْتُم مَّا تَحْرُثُونَ۝٦٣

63آیا آنچه را کشت می‌کنید، ملاحظه کرده‌اید؟

ءَأَنتُمْ تَزْرَعُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلزَّٰرِعُونَ۝٦٤

64آیا شما آن را [بی‌یاری ما] زراعت می‌کنید، یا ماییم که زراعت می‌کنیم؟

لَوْ نَشَآءُ لَجَعَلْنَٰهُ حُطَٰمًا فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُونَ۝٦٥

65اگر بخواهیم قطعاً خاشاکش می‌گردانیم، پس در افسوس [و تعجب‌] می‌افتید.

إِنَّا لَمُغْرَمُونَ۝٦٦

66[و می‌گویید:] «واقعاً ما زیان زده‌ایم،

بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ۝٦٧

67بلکه ما محروم شدگانیم.»

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلْمَآءَ ٱلَّذِى تَشْرَبُونَ۝٦٨

68آیا آبی را که می‌نوشید دیده‌اید؟

ءَأَنتُمْ أَنزَلْتُمُوهُ مِنَ ٱلْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنزِلُونَ۝٦٩

69آیا شما آن را از [دل‌] ابر سپید فرود آورده‌اید، یا ما فرودآورنده‌ایم؟

لَوْ نَشَآءُ جَعَلْنَٰهُ أُجَاجًا فَلَوْلَا تَشْكُرُونَ۝٧٠

70اگر بخواهیم آن را تلخ می‌گردانیم، پس چرا سپاس نمی‌دارید؟

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلنَّارَ ٱلَّتِى تُورُونَ۝٧١

71آیا آن آتشی را که برمی‌افروزید ملاحظه کرده‌اید؟

ءَأَنتُمْ أَنشَأْتُمْ شَجَرَتَهَآ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنشِـُٔونَ۝٧٢

72آیا شما [چوب‌] درخت آن را پدیدار کرده‌اید، یا ما پدیدآورنده‌ایم؟

نَحْنُ جَعَلْنَٰهَا تَذْكِرَةً وَمَتَٰعًا لِّلْمُقْوِينَ۝٧٣

73ما آن را [مایه‌] عبرت و [وسیله‌] استفاده برای بیابانگردان قرار داده‌ایم.

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ۝٧٤

74پس به نام پروردگار بزرگت تسبیح گوی.

فَلَآ أُقْسِمُ بِمَوَٰقِعِ ٱلنُّجُومِ۝٧٥

75نه [چنین است که می‌پندارید]، سوگند به جایگاه‌های [ویژه و فواصل معیّن‌] ستارگان.

وَإِنَّهُۥ لَقَسَمٌ لَّوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ۝٧٦

76اگر بدانید، آن سوگندی سخت بزرگ است!

إِنَّهُۥ لَقُرْءَانٌ كَرِيمٌ۝٧٧

77که این [پیام‌] قطعاً قرآنی است ارجمند،

فِى كِتَٰبٍ مَّكْنُونٍ۝٧٨

78در کتابی نهفته،

لَّا يَمَسُّهُۥٓ إِلَّا ٱلْمُطَهَّرُونَ۝٧٩

79که جز پاک‌شدگان بر آن دست ندارند،

تَنزِيلٌ مِّن رَّبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ۝٨٠

80وحیی است از جانب پروردگار جهانیان.

أَفَبِهَٰذَا ٱلْحَدِيثِ أَنتُم مُّدْهِنُونَ۝٨١

81آیا شما این سخن را سبک [و سست‌] می‌گیرید؟

وَتَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ۝٨٢

82و تنها نصیب خود را در تکذیب [آن‌] قرار می‌دهید؟

فَلَوْلَآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلْحُلْقُومَ۝٨٣

83پس چرا آنگاه که [جان شما] به گلو می‌رسد،

وَأَنتُمْ حِينَئِذٍ تَنظُرُونَ۝٨٤

84و در آن هنگام خود نظاره گرید -

وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنكُمْ وَلَٰكِن لَّا تُبْصِرُونَ۝٨٥

85و ما به آن [محتضر] از شما نزدیکتریم ولی نمی‌بینید-

فَلَوْلَآ إِن كُنتُمْ غَيْرَ مَدِينِينَ۝٨٦

86پس چرا، اگر شما بی‌جزا می‌مانید [و حساب و کتابی در کار نیست‌]،

تَرْجِعُونَهَآ إِن كُنتُمْ صَٰدِقِينَ۝٨٧

87اگر راست می‌گویید، [روح‌] را برنمی‌گردانید؟

فَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُقَرَّبِينَ۝٨٨

88و اما اگر [او] از مقربان باشد،

فَرَوْحٌ وَرَيْحَانٌ وَجَنَّتُ نَعِيمٍ۝٨٩

89[در] آسایش و راحت و بهشت پر نعمت [خواهد بود].

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنْ أَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ۝٩٠

90و اما اگر از یاران راست باشد،

فَسَلَٰمٌ لَّكَ مِنْ أَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ۝٩١

91از یاران راست بر تو سلام باد.

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُكَذِّبِينَ ٱلضَّآلِّينَ۝٩٢

92و اما اگر از دروغزنان گمراه است،

فَنُزُلٌ مِّنْ حَمِيمٍ۝٩٣

93پس با آبی جوشان پذیرایی خواهد شد،

وَتَصْلِيَةُ جَحِيمٍ۝٩٤

94و [فرجامش‌] درافتادن به جهنم است.

إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ حَقُّ ٱلْيَقِينِ۝٩٥

95این است همان حقیقت راست [و] یقین.

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ۝٩٦

96پس به نام پروردگار بزرگ خود تسبیح گوی.