موضوع اختلافاتی را که در بین شیعیان پدیدار شده بود به آنحضرت عرض کردم، به من فرمود:

«ای محمد! خداوند همواره در یکتائی و بی‌همتائی خود یکتا و بی‌همتا بود، پس از آن محمد و علی و فاطمه (علیهم‌السّلام) را آفرید و آن سه نور پاک هزاران سال ماندند، سپس خداوند تمام موجودات را خلق فرمود، و آنان را گواه در آفرینش موجودات گردانید، و اطاعت ایشان را در میان تمام مخلوقات، جاری ساخت، و امور آن را به ایشان واگذار نمود، پس آنان (محمد، علی و فاطمه) حلال می‌کنند آنچه را که بخواهند، و حرام می‌کنند آنچه را که بخواهند، ولی آنها هرگز چیزی را نمی‌خواهند مگر اینکه خدا بخواهد «وَ لَنْ یَشائُوا اِلّا اَنْ یَشاءَ اللَّهُ» سپس امام جواد (ع) فرمود: ای محمّد! این عین دیانت است، هر کس تند برود و از آن جلو بیفتد، گمراه گردد، و هر کس کُندی کند و عقب بماند به هلاکت می‌رسد، و هر کس به همراه دین و هماهنگ با دین حرکت کند و همواره ملازم آن باشد به حق می‌رسد، ای محمد! این سخن را یاد بگیر و حفظ کن».

مؤلّف گوید: این حدیث شریف، بیانگر آن است که وجود مقدّس فاطمه (س) از افرادی است که خداوند امور همه‌ی اشیاء را به آنها واگذار کرده است، پس او آنچه را بخواهد حلال می‌کند و آنچه را بخواهد، حرام می‌نماید (با توجه به اینکه او همان خواسته‌ی خدا را می‌خواهد).

مصحف فاطمه

در روایات بسیار از امامان (ع) آمده که مصحف فاطمه (س) در نزد امامان معصوم (ع) است:

از جمله در کتاب بصائر الدّرجات نقل شده که امام صادق (ع) فرمود: «فاطمه (س) مصحفی را بیادگار گذاشت، آن مصحف، قرآن نیست، ولی سخنی از سخن خدا است که خدا بر فاطمه (س) نازل کرده، رسول خدا (ص) آن را املاء نموده و به خطّ علی (ع) است».

ابوبصیر می‌گوید، به حضرت امام صادق (ع) رسیدم و عرض کردم: قربانت گردم، از شما سؤالی دارم، آیا در اینجا کسی (نامحرمی) هست که سخن مرا بشنود؟