لَنَشَرتُ مِنْ اَسْرارِ آلِ مُحَمَّدٍ جُمَلاً طَرِیفَةٌ
یُغْنِیکُمُ عَمَّارَؤه ملِکٌ وَ اَبُوحَنِیفَة
وَ اَرَیْتُکُم اَنَّ الْحُسَیْنَ اُصِیبَ فِی یَومِ السَّقِیفَةِ
وَ لِاَیُّ حالٍ لَحَّدَثْ بِاللَّیْلِ فاطِمَةَ الشَّرِیفَة
وَ لِما حُمَتْ شَیْخَیْکُمْ عَنْ وَطْیِ حُجْرَتِها الْمُنیفَةِ
اَوّهْ لِبِنْتِ مُحَمَّدٍ ماتَتْ بِغُصَّتِها اَسیفَة
یعنی: «ای کسی که در پرسیدن هر مسأله‌ی پیچیده و ناپسند عادت کرده‌ای البتّه امور سرپوشیده را، آشکار نکن که چه بسا آن سر پوشیده، مُردار باشد که آشکارش کردی.
و چه بسا سر پوشیده‌ها وقتی که آشکار شد، مانند طبل در زیر قطیفه بود که آشکار گردید، ای سؤال‌کننده، جواب تو آماده و حاضر است ولی من می‌ترسم آن را بیان کنم.
اگر ترس از دشمنی رعیت و سیاستها و آزار خلیفه نبود، و شمشیرهای دشمنان ما همواره بالای سر ما قرار نداشت که سرهایمان را بشکافد.
قطعاً جمله‌های تازه‌ای از اسرار آل محمّد (ص) را بیان می‌کردم، تا شما را از فتواهای مالک و ابوحنیفه، بی‌نیاز سازد.
و به شما نشان می‌دادم که منشأ کشته شدن امام حسین (ع) همان روز سقیفه بود.
و نیز به شما توضیح می‌دادم که در چه حال و وضعی فاطمه (س) را شبانه در لَحَد قبر گذاشتند.
و باز بیان می‌کردم که چرا آن دو نفر از ورود به خانه‌ی ارجمند فاطمه (س) ممنوع شدند آه! وا اَسَفا! که دختر محمّد مصطفی (ص)، در شدّت اندوه و غم، وفات یافت!».
وصیتنامه‌ای که امام صادق نشان داد
محدّث بزرگ شیخ کُلینی از ابوبصیر نقل می‌کند که گفت: امام صادق (ع) به من فرمود: آیا نمی‌خواهی وصیّت فاطمه (س) را برای تو بخوانم؟
گفتم: آری می‌خواهم؟
امام صادق (ع) جامه‌دانی را بیرون آورد و در میان آن نامه‌ای را درآورد و چنین خواند:
«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمانِ الرَّحِیم: این وصیّتی است که دختر پیامبر (ص) فاطمه (س) به آن وصیّت نموده است، وصیّت کرد به «حَوائط سَبْعَه» (باغهای هفتگانه) که عبارتند از: 1- عواف 2- دلال 3- برقه 4- مبیت 5-حسنی 6- صافیه 7- مَشْرَبه اُمّ‌ابراهیم، (تا وقف