قوم بنی‌داود) پاک کن.
نگو که آنها از فرزندان فاطمه (س) هستند و با آنها نمی‌جنگم، زیرا که این‌ها (سادات دزد) اگر به دودمان ابوسفیان دسترسی یابند برای کشتن امام حسن همدست خواهند شد».
وقتی که ابن‌عُنین این قصیده را سروده و برای سلطان یمن فرستاد، در عالم خواب دید در کنار کعبه است و حضرت زهرا (س) مشغول طواف کعبه می‌باشد، به پیش رفت و سلام کرد، ولی حضرت زهرا (س) جواب سلام او را نداد، گریه و زاری کرد و عاجزانه به آن حضرت عرض کرد که من چه گناهی کرده‌ام که موجب شده جواب سلام مرا نمی‌دهی؟
حضرت زهرا (س) در پاسخ ابن‌عُنین این اشعار را خواند:
حاشا بَنِی فاطِمَةِ کُلِّهُمُ
مِنْ خِسَّتِهِ تعرض اَوْمِنْ خنا
وَ اِنَّما الْاَیّام فِی غَدْرِها
وَ فِعْلِهَا السُّوءِ اَسائَتْ بِنا
وَ اِنْ اَسامِنْ وَلَدِی واحِدٌ
جَعَلْتَ کُلُّ السَّبِّ عَمْداً لَنا
فَتُبْ اِلَی اللَّهِ فَمَنْ یَقْتَرِف
ذَنْباً بِنا یَغْفِرلَهُ ما جَنی
اَکْرِمْ لَعَیْنِ الْمُصْطَفی جَدِّهُمْ
وَلا تُهِنْ مِنْ آلِهِ اعینا
فَکُلَّما نالَکَ مِنْهُمْ، عَنَا
تلقِی بِهِ فِی الْحَشْرِ مِنّا هِنا
یعنی: «حاشا که همه‌ی فرزندان فاطمه (س) پست و زشت باشند، ولی روزگار با مکر و حیله با ما بدی و ستم کرد، اگر یک نفر از اولاد من بدی نمود، تو نباید عمداً به همه‌ی آنها دشنام بدهی، از کردار خود توبه کن، که اگر کسی نسبت به ما بدی کرده باشد و توبه کند، خداوند او را می‌آمرزد، بخاطر جدّشان حضرت مصطفی (ص) آنها را گرامی بدار و هیچیک از آل او را میازار و توهین مکن، و هر چه از ناحیه‌ی آل رسول (ص) به تو رسید، پاداش آن را در روز قیامت هنگام ملاقات با ما دریافت خواهی کرد».
ابن‌عُنین می‌گوید: در این حال با زاری و گریه و ترس از خواب بیدار شدم، و دریافتم که به برکت حضرت صدّیقه‌ی طاهره (س) زخمهای بدنم خوب شده، در آن هنگام توبه کردم و از آنچه گفته بودم پشیمان شدم، و سپس این اشعار را (به عنوان عذرخواهی) سرودم و حفظ کردم:
عُذْراً اِلی بِنْتِ نَبِیِّ الْهُدی
تَصْفَحُ عَنْ ذَنْبِ مُسیی‌ءٍ جَنا
وَ تَوْبَة تَقْبَلُها مِنْ اَخِی
مَقالَة تُوقعُهُ فِی الْعِنا