امام باقر (ع) فرمود: وقتی که پنجاه شب از رحلت رسول خدا (ص) گذشت، بیماری حضرت زهرا (س) آغاز گردید، دریافت که این بیماری خبر از مرگ می‌دهد، از این رو به علی (ع) وصیت کرد تا به آن اقدام نماید، و از علی (ع) پیمان گرفت که حتماً به وصیّت عمل کند، امیر مؤمنان (ع) که سخت غمگین و ناراحت بود. تمام گفتار و وصیّت فاطمه (س) را به عهده گرفت که انجام دهد.

فاطمه (س) عرض کرد: «ای ابوالحسن! رسول خدا (ص) با من عهد کرد که من اوّلین نفر از خاندانش هستم که به او می‌پیوندم، و چاره‌ای جز این نیست، بر فرمان خدا صبر کن و در برابر مقدّارت الهی خشنود باش، مرا شبانه غسل بده و کفن کن و به خاک بسپار».

حضرت علی (ع) به وصیت فاطمه (س) عمل کرد.

ابن‌عباس می‌گوید: فاطمه (س) فرمود: رسول خدا (ص) را در خواب دیدم، و آنچه را که بعد از آن حضرت بر ما روا داشتند، به آن حضرت گفتم و شکایت نمودم.

رسول خدا (ص) به من فرمود: «برای شما خانه‌ی ابدی آخرت است که برای پرهیزکاران آماده شده است، و تو به زودی نزد ما می‌آئی!».