مؤلّف می‌گوید: این مطالب آهی است سوزان از سینه‌ی پردرد، و اندکی از مصائب جانسوز است که صخره‌های کوه را آب می‌کند.

اشعاری در سوک زهرای اطهر

و ما در اینجا این بخش را با اشعار شیخ صالح حلّی» به پایان می‌بریم که براستی چه نیکو سروده است:

اَلْواثِبِینَ لِظُلْمِ آلِ مُحَمَّدٍ

وَ مُحَمَّدٌ مُلْقّی بِلا تَکْفِینٍ

والْقائِلِینَ لِفاطِمٍ آذَیْتنا

فِی طُولِ نَوَْحٍ دائمٍ وَ حَنینٍ

وَالْقاطِعِینَ اَراکَةٍ کَیْما تَقِیل

بِظِلّ اَوْراقٍ لَها وَ عُصُونٍ

وَ مُجْمِعِی حَطْبٍ عَلَی الْبَیْتِ الَّذی

لَمْ یَجْتَمِعْ لَوْلاهُ شَمْلُ الدِّینِ

وَالْهاجِمِینَ عَلَی الْبَتُولِ بِبَیْتِها

وَالْمُسْقِطِینَ لَها اَعَزُّ جَنِینٍ

وَالْقائِدِینَ اِمامَهُمْ بِنِجادَةٍ

وَ الطُّهْرُ تَدْعُوا خَلْفَهُ بِرَنینٍ

خَلُّوا بْنُ عَمِّی اَوْ لَاکْشِفُ فِی الدُّعاءِ

رَأْسِی وَ اَشْکُو لِلْإله شُجُونی

ما کانَ ناقَةُ صالِحٍ وَ فَصیِلُها

بِالْفَضْلِ عِنْدَ اللَّهِ اِلّا دُونِی

وَ دَنَتْ اِلی الْقَبْرِ الشَّرِیفِ بِمُقْلَةٍ

عَبْرِیٍّ وَ قَلْبٍ مُکَمَّدٍ مَحْزُونٍ

قالَتْ وَ اَظْفارُ الْمُصابِ بِقَلْبِها

غَوْثاهُ قَلَّ عَلَی الْعِداةِ مُعِینی

اَبَتاهُ! هذَا السَّامِرِیُّ وَ عِجْلِهِ

تَبَعاً وَ مالِّ النَّاسُ عَنْ هارُونِ

اَیُّ الرَّزایا اَتَّقی بِتَجَلِّدِیِ

هُوَ فِی النَّوائِبِ مُذْحُیِیتْ قَرینِی

فَقْدِی اَبِی اَمْ عُصْبِ بَعْلِی حَقِّهِ

اَمْ کَسْرِ ضِلْعِی، اَمْ سُقُوطِ جَنِینِی

اَمْ اَخْذِهُمْ اِرْثی وَ فاضِلُ نِحْلَتی

اَمْ جَهْلِهمْ حَقِّی وَ قَدْ عَرَفُونی

قَهَرُوا یَتیمَیْکَ الْحُسَیْنَ وَصَنْوَهُ

وَ سَئَلْتُهُمْ حَقِّی وَ قَدْ نَهَرُونی

یعنی «آنانکه در ظلم به آل محمد (ص) برجستند، در حالی که هنوز جنازه‌ی پیامبر (ص) در بستر بود و کفن نشده بود.

و آنانکه به فاطمه (س) گفتند: ما را با ناله و گریه طولانی، آزار می‌دهی.

و آنانکه درخت «اراک» را بریدند، تا دختر پیامبر (ص) در سایه‌ی شاخ و برگ آن ننشیند و زاری نکند.

و آنانکه هیزم جمع کرده و به در خانه‌ای آوردند که اگر اهل آن خانه نبود،