را از راه روشنش می‌گرفتید، و حق را در جادّه‌ی خود می‌پیمودید، راههای نجات بر شما روشن می‌شد و نشانه‌های حق آشکار می‌گشت و آئین اسلام برای شما درخشان می‌گردید، آنگاه از نعمتهای خدا بطور فراوان بهره‌مند می‌شوید و هرگز خانواده‌ای از شما مسلمین، دستخوش فقر و ظلم نمی‌شد و حتی کفّار ذمّی در امان بودند.
ولی شما راه ستمگران را پیمودید، و دنیای شما با آن همه وسعت بر شما تاریک گردید، و درهای علم و کمال بر روی شما بسته شد، پس بر طبق هوسهای خود سخن گفتید، و در دین خود اختلاف کردید، و در دین خدا بدون آگاهی، فتوا دادید، و از گمراهان پیروی نمودید که شما را گمراه ساختند، پیشوایان راستین را ترک کردید، آنها نیز شما را به خودتان واگذاشتند، صبح کردید که طبق هوسهای خود حکم می‌کنید، وقتی مسائلی پیش می‌آید، از اهل ذکر (اهل‌بیت علیهم‌السلام) سؤال می‌کنید، و وقتی به شما فتوا می‌دهیم، می‌گوئید: علم همین است (این گونه به برتری ما در علم و کمال اقرار می‌کنید) ولی این اقرار چه سودی به حال شما دارد وقتی که در میدان عمل از آنها پیروی می‌کنید، بلکه با آنها مخالفت نموده و دستور آنها را پشت سر خود می‌افکنید:
آرام باشید! که به زودی کشته‌ی خود را درو می‌کنید، و کیفر اعمال خودتان را درمی‌یابید!.
سوگند به خداوندی که دانه را شکافت و انسان را آفرید، شما به خوبی می‌دانید که من صاحب و رهبر شما هستم و منم آن کسی که به پیروی از او تکلیف شده‌اید، منم عالم شما که در پرتو علمش، راه نجات شما بدست می‌آید، منم وصی پیامبر شما و برگزیده‌ی پروردگار شما، و زبان نور شما، و آگاه به مصالح شما، و پس از اندک مدّتی آنچه وعده داده شده‌اید (از عذاب الهی) بر شما فرود آید، چنانکه بر امتهای پیشین فرود آمد، و به زودی خداوند از شما می‌پرسد که امامان شما کیستند، شما با امامان خودتان محشور می‌شوید، و به سوی خدا بازمی‌گردید.
سوگند به خدا اگر من به اندازه‌ی یاران طالوت ۴۹ یا به اندازه‌ی تعداد جنگجویان مسلمان