بیعت از نگاه ابن قتیبه دینوری

ابومحمّد عبداللَّه بن مسلم بن قتیبه‌ی دینوری معروف به «ابن‌قُتیبه دینوری» از علمای بزرگ اهل تسنّن است، وی در زمان غیبت صغری می‌زیست و به سال 322 ه.ق از دنیا رفت، او در کتاب خود «الامامة والسیاسة» درباره‌ی امتناع علی (ع) از بیعت با ابوبکر چنین می‌گوید:

سپس علی (کَرَمَ اللَّهُ وَجْهَهُ) را نزد ابوبکر آوردند، در حالی که می‌فرمود: اَنَا عَبْدُاللَّهِ وَ اَخُو رَسُولِ‌اللَّهِ: «من بنده‌ی خدا و برادر رسول خدا (ص) هستم».

شخصی به آن حضرت گفت: با ابوبکر بیعت کن، حضرت علی (ع) فرمود: «من به مقام رهبری، از شما سزاوارترم، من با شما بیعت نمی‌کنم، شما سزاوارترید، که از من بیعت کنید، شما به این مقام دست یافتید. و آن را از انصار گرفتید و دلیلتان این بود که: «از بستگان رسو خدا (ص) هستید!» و آن را از ما اهل‌بیت پیامبر (ص) از روی غصب گرفتید، آیا شما به انصار، احتجاج نکردید که به خاطر قرابت به محمد (ص)، ما به مقام رهبری شایسته‌تر هستیم، و به این عنوان انصار، مقام رهبری را به شما سپردند و تسلیم کردند، و اکنون من همان احتجاج انصار را بر شما احتجاج می‌کنم، من هم در زمان حیات رسول خدا و هم بعد از رحلت آن حضرت به او نزدیکتر بودم و هستم، با ما از طریق انصاف رفتار کنید اگر ایمان دارید، وگرنه با علم و آگاهی در جایگاه ظلم قرار گیرید.

عمر به آن حضرت گفت: «تو را رها نمی‌کنم تا با ابوبکر بیعت کنی».

حضرت علی (ع) به او فرمود:

اِحْلَبْ حَلْباً لَکَ شَطْرهُ وَشَدِّ لَهُ الْیَوْمَ یُردِّدُهُ عَلَیْکَ غَداً.