دعای فرج از آفات
بیست ونهم: نوزده حرف است که برای خواننده آن، اسباب گشایش و رهایی از آفات است، رسول خدا (صَلَّى اللّه عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَسَلَّمَ) آن ها را به امیر مؤمنان صلوات اللّه علیهما و آلهما تعلیم فرموده و شیخ صدوق در کتاب خصال در ابواب نوزده گانه نقل کرده: فرمودند که می گویی:
يا عِمادَ مَنْ لاعِمادَ لَهُ، وَ يا ذُخْرَ مَنْ لاذُخْرَ لَهُ، وَ يا سَنَدَ مَنْ لاسَنَدَ لَهُ، وَ يا حِرْزَ مَنْ لاحِرْزَ لَهُ، وَ يا غِياثَ مَنْ لاغِياثَ لَهُ، وَ يا كَريمَ الْعَفْوِ، وَ يا حَسَنَ الْبَلاءِ، وَ يا عَظيمَ الرَّجاءِ، وَ يا عِزَّ الضُّعَفاءِ، وَ يا مُنْقِذَ الْغَرْقى، وَ يا مُنْجِىَ الْهَلْكى، يا مُحْسِنُ يا مُجْمِلُ، يا مُنْعِمُ يا مُفْضِلُ، اَنْتَ الَّذى سَجَدَ لَكَ سَوادُ اللَّيْلِ، وَ نُورُ النَّهارِ وَ ضَوْءُ الْقَمَرِ، وَ شُعاعُ الشَّمْسِ
ای تکیه گاه کسی که تکیه گاهی ندارد، ای ذخیره کسی که ذخیره ای ندارد، ای پشتوانه کسی که پشتوانه ای ندارد، ای پناه کسی که پناهی ندارد، ای دادرس کسی که دادرسی ندارد، و ای کریم، و ای نیکو آزمون، و ای بزرگ امید، و ای عزّت ناتوانان، و ای نجات بخش غرق شدگان و هلاک شدگان، ای نیکوکار، ای زیباکار، ای نعمت بخش، ای فزون بخش، تویی که تاریکی شب و روشنی روز، و پرتو ماه و شعاع خورشید
وَ دَوِىُّ الْماءِ وَ حَفيفُ الشَّجَرِ، يا اللّه يا اللّه يا اللّه، اَنْتَ وَحْدَكَ لاشَريكَ لَكَ.
و صدای آب و صدای خش خش برگ های درخت برایت سجده کرد. ای خدا، ای خدا، ای خدا، تو یگانه ای شریکی برایت نیست.
پس می گویی: اَاللّهمَّ افْعَلْ بي كَذا وَ كَذا به جای کلمه کذا و کذا حاجت خود را ذکر می کنی همانا که از جای خود برنخواهی خاست تا ان شاء اللّه تعالی مستجاب شود.
: