آداب دفن میت
چون جنازه را نزد قبر آوردند، اگر مرد است او را به طرف پاهای قبر بگذارند، و او را سه مرتبه تا لب قبر بیاورند، و اگر جنازه زن است، او را طرف جلوی قبر که جانب قبله است بگذارند، پس ولیّ میّت
داخل قبر شود، یا کسی که ولیّ او را امر کند و وارد قبر شود از طرف پای قبر، که آن در قبر است، و چون وارد می شود بگوید: اللّهمَّ اِجْعَلْهَا رَوْضَهً مِنْ رِیَاضِ اَلْجَنَّهِ، وَ لاَ تَجْعَلْهَا حُفْرَهً مِنْ حُفَرِ اَلنَّارِ. و سزاوار است شخصی که وارد قبر شده سر برهنه و پابرهنه باشد، با بندهای گشاده، پس میّت را بگیرد و او را از جانب سر داخل قبر کند، و در آن حال بگوید:
بِسْمِ اللّه وَ بِاللّه، وَ فی سَبیلِ اللّه، وَ عَلی مِلَّةِ رَسُولِ اللّه. اللّهمَّ ایماناً بِکَ وَ تَصْدیقاً بِکِتابِکَ ؛ «هذا ما وَعَدَنَا اللّه وَ رَسُولُهُ، وَ صَدَقَ اللّه وَ رَسُولُهُ» اللّهمَّ زِدْنا ایماناً وَ تَسْلیماً
به نام خدا، و به خدا، و در راه خدا، و بر آیین رسول خدا، خدایا، ایمان به تو، و تصدیق به قرآنت، این است آنچه خدا و فرستاده اش به ما وعده داده، خدا و رسولش راست گفته اند، خدایا به ما ایمان و تسلیم بیفزا.
آنگاه میّت را به جانب راست بخواباند، و صورت او را به طرف قبله قرار دهد، و از جانب سر و پا بند کفن او را بگشاید، و صورت میّت را روی خاک بگذارد، و مستحبّ است همراه او مقداری از تربت حضرت حسین (عَلَيهِ السَّلَامُ) بگذارند، سپس لحد را بچیند و بگوید:
اللّهمَّ صِلْ وَحْدَتَهُ، وَ انِسْ وَحْشَتَهُ، وَ ارْحَمْ غُرْبَتَهُ، وَ اَسْکِنْ اِلَیْهِ مِنْ رَحْمَتِكَ، رَحْمَةً یَسْتَغْنی بِها عَنْ
خدایا به تنهایی اش برس، و به وحشتش انس ده، و به غریبی اش رحم کن، و از رحمتت به او آرامش ده، رحمتی که به واسطه آن از
رَحْمَةِ مَنْ سِواکَ، وَ احْشُرْهُ مَعَ مَنْ کانَ یَتَوَلاّهُ، مِنَ الائِمَّةِ الطّاهِرینَ.
رحمت غیر تو بی نیاز گردد، و با هرکه با او دوستی می نموده از ائمه پاک نهاد محشورش کن.
و مستحبّ است میّت وقتی که در قبر گذاشته شد، پیش از چیدن لحد به شهادتین و اسماء ائمه تلقین شود، به این صورت که تلقین کننده می گوید: یا فلان بن فلان و به جای این دو کلمه نام میّت و پدر او را ذکر می کند، و می گوید:
اذْكُرِ الْعَهْدَ الَّذِي خَرَجْتَ عَلَيْهِ مِنْ دارِ الدُّنْيا ؛ شَهادَةَ أَنْ لَا إِلٰهَ إِلّا اللّٰهُ وَحْدَهُ لَاشَرِيكَ لَهُ، وَ أَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ، وَ أَنَّ عَلِيّاً أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، وَ الْحَسَنَ وَ الْحُسَيْنَ
آن پیمانی را که بر آن از خانه دنیا خارج شدی یاد آور: گواهی بر اینکه معبودی جز خدا نیست، یگانه و بی شریک است، و اینکه محمّد بنده و فرستاده اوست، و اینکه علی امیر مؤمنان و حسن و حسین
یک یک امامان را تا آخر ذکر کند اَئِمَتُّکَ اَئِمَّةُ الْهُدیَ الْاَبْرارُ.
امامان تواند امامان هدایت و نیکانند
وقتی از چیدن لحد فارغ شد خاک بر او بریزد، و مستحبّ است کسانی که حاضر شده اند، با پشت دستهای خود خاک بریزند، و در آن حال بگویند: (اِنّا للّه وَ اِنّا اِلَیْهِ راجِعُونَ) ؛ «هذا ما وَعَدَنَا اللّه وَ رَسُولُهُ وَ صَدَقَ اللّه وَ رَسُولُهُ»
. اللّهمَّ زِدْنا ایماناً وَ تَسْلیماً.
ما از خداییم، و به سوی او بازمی گردیم، این است آنچه خدا و رسولش به ما وعده دادند، و خدا و رسولش راست گفتند. خدایا ایمان و تسلیم ما را بیفزا.
: