عهدنامه میت
به راستی از رسول خدا (صَلَّى اللّه عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَسَلَّمَ) روایت شده: هرکه هنگام مرگ خویش وصیّتش را نیکو نکند، نشانه نقص در عقل و مروّت اوست. عرضه داشتند: ان وصیّت نیکو چگونه است؟ فرمود: چون مرگ او برسد، و مردم نزد او جمع شوند بگوید:
اللّهمَّ فاطِرَ السَّمواتِ وَ الاَرْضِ، عالِمَ الْغَیْبِ وَ الشَّهادَةِ، الرَّحْمنَ الرَّحیمَ، اِنّی اَعْهَدُ اِلَیْكَ اَنّی اَشْهَدُ اَنْ لااِلهَ اِلاّاللّه (انتَ) وحْدَهُ (وَحدَکَ) لاشَریکَ لَهُ (لَکَ)، وَ اَنَّ مُحَمَّداً صَلَی اللّه عَلَیْهِ وَ آلِهِ، عَبْدُهُ (عَبدُکَ) وَ رَسُولُهُ (رَسولُکَ)، وَ اَنَّ السّاعَةَ آتِیَةٌ لارَیْبَ فیها وَ اَنَّ اللّه یَبْعَثُ مَنْ فِی الْقُبُورِ وَ اَنَّ الْحِسابَ حَقُّ وَ أَنَّ السَّاعَةَ آتِيَةٌ لَارَيْبَ فِيها، وَ أَنَّ اللّٰهَ يَبْعَثُ مَنْ فِي الْقُبُورِ، وَ أَنَّ الْحِسابَ حَقٌّ، وَ أَنَّ الْجَنَّةَ حَقٌّ، وَ أَنَّ مَا وُعِدَ فِيها مِنَ النَّعِيمِ مِنَ الْمَأْكَلِ وَ الْمَشْرَبِ وَ النِّكاحِ حَقٌّ، وَ أَنَّ النَّارَ حَقٌّ، وَ أَنَّ الْإِيمانَ حَقٌّ، وَ أَنَّ الدِّينَ
خدایا آفریننده آسمان ها و زمین، دانای پنهان و عیان، بخشنده و مهربان، من با تو عهد می کنم، به حق گواهی می دهم که معبودی جز خدا نیست، یگانه است، شریکی ندارد، و اینکه محمّد (درود خدا بر او و خاندانش) بنده و فرستاده اوست، و قیامت آمدنی است، شکی در ان نیست، و خدا هرکه را در قبور هستند. برمی انگیزد، و همانا حسابرسی اعمال و بهشت حق است، و آنچه در آن از نعمتها و خواراکیها، و آشامیدنیها، و ازدواج وعده داده شده حق است، و آتش حق است، و ایمان حق است. و دین
کَما وَصَفتَ، وَ أَنَّ الْإِسْلامَ كَما شَرَعتَ، وَ أَنَّ الْقَوْلَ كَما قُلتَ، وَ أَنَّ الْقُرْآنَ كَما أَنْزَلتَ ؛ وَ أَنَّ اللّٰهَ هُوَ الْحَقُّ الْمُبِينُ، وَ أَنِّي أَعْهَدُ إِلَيْكَ فِي دارِ الدُّنْيا أَنِّي رَضِيتُ بِكَ رَبّاً، وَ بِالاِسْلامِ دِيناً، وَ بِمُحَمَّدٍ صَلَّى اللّٰهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ نَبِيّاً، وَ بِعَلِيٍّ وَلِيّاً (امامًا)، وَ بِالْقُرْآنِ كِتاباً، وَ أَنَّ أَهْلَ بَيْتِ نَبِيِّكَ عَلَيْهِ وَ عَلَيْهِمُ السَّلامُ أَئِمَّتِي. اَللّٰهُمَّ أَنْتَ ثِقَتِي عِنْدَ شِدَّتِي، وَ رَجائِي عِنْدَ كُرْبَتِي، وَ عُدَّتِي عِنْدَ الْأُمُورِ الَّتِي تَنْزِلُ بِي، وَ أَنْتَ وَلِيِّي فِي نِعْمَتِي، وَ إِلٰهِي وَ إِلٰهُ آبائِي، صَلِّ عَلَىٰ مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ لَا تَكِلْنِي إِلىٰ نَفْسِي طَرْفَةَ عَيْنٍ أَبَداً، وَ آنِسْ فِي قَبْرِي وَحْشَتِي، وَ اجْعَلْ لِي عِنْدَكَ عَهْداً يَوْمَ أَلْقاكَ مَنْشُوراً.
چنان که وصف کردی، و اسلام چنان که تشریح فرمودی، و گفتار چنان که گفتی، و قران چنانچه نازل کرد، و خدای حق روشنگر است، و من در خانه دنیا با تو عهد می کنم که من راضی شدم به تو به اینکه پروردگارم هستی و به اسلام برای دین، و به محمّد (درود خدا بر او و خاندانش) برای پیامبری، و به علی برای ولایت، و به قرآن به عنوان کتاب، و اینکه اهل بیت پیامبرت (بر او بر خاندانش درود) امامان من هستند، خدایا تو مورد اطمینان منی هنگام سختی، و امید منی به گاه گرفتاری، و ذخیره منی در کارهایی که برایم پیش آید، و تو سرپرست منی در نعمتم، و معبود من و پدران منی، بر محمّد و خاندانش درود فرست، و هرگز چشم برهم نهادنی مرا به خود وا مگذار، و در قبر وحشتم را برطرف کنی، و برایم در پیش خود پیمانی گسترده قرار ده روزی که تو را ملاقات می کنم.
این عهد میّت است در روزی که به حاجت خود وصیّت می کند، و وصیت بر هر مسلمانی حق است. حضرت صادق (عَلَيهِ السَّلَامُ) فرمود: تصدیق این معنا در گفتار خدای تبارک
و تعالی در سوره مریم آمده است:
«لَا يَمْلِكُونَ الشَّفَاعَةَ إِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمَٰنِ عَهْدًا»
مالک نمی شوند شفاعت را، مگر کسی که نزد خدای بخشنده پیمان گرفته باشد
و این همان پیمان است. رسول خدا (صَلَّى اللّه عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَسَلَّمَ) به امیر مؤمنان (عَلَيهِ السَّلَامُ) فرمود: آن را بیاموز و به اهل بیت و شیعه خود آموزش ده، که آن را جبرئیل به من آموخت.
: