حرز امام زین العابدین (عَلَيهِ السَّلَامُ)

بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ، بِسْمِ اللّٰهِ وَ بِاللّٰهِ، سَدَدْتُ أَفْواهَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ وَ الشَّياطِينِ وَ السَّحَرَةِ، وَ الْأَبالِسَةِ مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ وَ السَّلاطِينِ وَ مَنْ يَلُوذُ بِهِمْ، بِاللّٰهِ الْعَزِيزِ الْأَعَزِّ، وَ بِاللّٰهِ الْكَبِيرِ

به نام خدا که رحمتش بسیار و مهربانی اش همیشگی است، به نام خدا و به خدا، دهان های جنّ، و انس و شیاطین و جادوگران و ابلیسان از جنّ و انس و پادشاهان و هرکه به آن ها پناه می برند بستم به خدای عزیز عزیزتر و به خدای بزرگ

الْأَكْبَرِ، بِسْمِ اللّٰهِ الظَّاهِرِ الْباطِنِ، الْمَكْنُونِ الْمَخْزُونِ، الَّذِي أَقامَ بِهِ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضَ، ثُمَّ اسْتَوَىٰ عَلَى الْعَرْشِ. بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ، «وَ وَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِمْ بِمٰا ظَلَمُوا فَهُمْ لاٰ يَنْطِقُونَ»، «قٰالَ اخْسَؤُا فِيهٰا وَ لاٰ تُكَلِّمُونِ» ؛

بزرگتر، به نام خدای ظاهر باطن مستور محفوظ که بر پا کرد به آن آسمان ها و زمین را، سپس بر عرش مستولی شد، به نام خدا که رحمتش بسیار و مهربانی اش همیشگی است، عذاب بر آنان واقع شد، به خاطر ستمی که روا داشتند، پس آنان سخن نمی گویند. به آنان گفت همچون سگ در دوزخ دور شوید وسخن نگویید،

«وَ عَنَتِ الْوُجُوهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّومِ وَ قَدْ خٰابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْماً»، «وَ خَشَعَتِ الْأَصْوٰاتُ لِلرَّحْمٰنِ فَلاٰ تَسْمَعُ إِلاّٰ هَمْساً»، «وَ جَعَلْنٰا عَلىٰ قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَنْ يَفْقَهُوهُ، وَ فِي آذٰانِهِمْ وَقْراً، وَ إِذٰا ذَكَرْتَ رَبَّكَ فِي الْقُرْآنِ وَحْدَهُ وَلَّوْا عَلىٰ أَدْبٰارِهِمْ نُفُوراً»، «وَ إِذٰا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ جَعَلْنٰا بَيْنَكَ وَ بَيْنَ الَّذِينَ لاٰ يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ حِجٰاباً مَسْتُوراً»، «وَ جَعَلْنٰا مِنْ بَيْنِ أَيْدِيهِمْ سَدًّا وَ مِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَيْنٰاهُمْ فَهُمْ لاٰ يُبْصِرُونَ»، «اَلْيَوْمَ نَخْتِمُ عَلىٰ أَفْوٰاهِهِمْ وَ تُكَلِّمُنٰا أَيْدِيهِمْ فَهُمْ لاٰ يَنْطِقُونَ»، «لَوْ أَنْفَقْتَ مٰا فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً مٰا أَلَّفْتَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ،

و فروتن شد چهره ها برای آن زنده پاینده. و به تحقیق محروم شد آن که بار ستم به دوش کشید، آهسته شد صداها در برابر خدا، پس نشنوی مگر صدایی پنهان و بر قلوب کافران پرده نهادیم، بازدارنده از اینکه قرآن را بفهمند، و در گوش هایشان سنگینی، زمانی که پروردگارت را در قرآن به تنهایی یاد کنی، به خاطر رمیدگی از حق روی به پشت بازگردانند، زمانی که قرآن بخوانی، بین تو و آنان که ایمان به آخرت ندارند، پرده پوشیده ای قرار می دهیم، و از پیش رویشان، سدّی و از پشت سرشان سدّ می گذاریم، پس آنان را پوشانیدم، در نتیجه حق را نمی بینند، امروز بر دهان هایشان مهر می زنیم، و دست هایشان با ما سخن گویند، پس خود آنان سخن نگویند، اگر همه آنچه در زمین خرج می کردی، نمی توانستی بین دل هایشان الفت پدید آوری

وَ لٰكِنَّ اللّٰهَ أَلَّفَ بَيْنَهُمْ إِنَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ»، وَ صَلَّى اللّٰهُ عَلَىٰ مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّاهِرِينَ.

ولی خدا میان آنان الفت برقرار کرد، به درستی که او عزیز و حکیم است، و درود خدا بر محمّد و خاندان پاکش.