نماز اعرابی
سیّد ابن طاووس در کتاب جمال الأسبوع از شیخ تلّعکبری نقل کرده: او به سند خود از زید بن ثابت روایت کرده: مردی از بادیه نشینان خدمت رسول خدا (صَلَّى اللّه عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَسَلَّمَ) ایستاد و گفت: پدر و مادرم فدایت ای رسول خدا، ما در بادیه هستیم، و از مدینه بسیار دوریم، و نمیتوانیم هر جُمعه به نماز جُمعه حاضر شویم، مرا به عملی دلالت کن، که چون بجا آورم، فضیلت نماز جُمعه را دریابم، و پس از بازگشت به اهل و قبیله خود به ایشان بیاموزم حضرت فرمود: چون روز برآید، دو رکعت نماز بخوان، در رکعت اول پس از سوره «حَمد» هفت مرتبه سوره «فَلَق»، و در رکعت دوم بعد از سوره حَمد هفت مرتبه سوره ناس، پس از سلام هفت مرتبه آیَةُ الکُرسِیّ بخوان، سپس برخیز، و هشت رکعت دیگر به دو سلام بخوان، به این طریق که پس از هر دو رکعت بنشین و تشهد بگو، ولی سلام تشهد را نخوان، که می شود چهار رکعت، آن گاه چهار رکعت دیگر
به همین صورت بجا آر، در این هشت رکعت در هر رکعتی سوره حَمد یک مرتبه و سوره اِذا جاءَ نَصرُ اللّه یک مرتبه و سوره قُل هُوَ اللّه اَحَدٌ بیست وپنج مرتبه بخوان و چون از تشهّد و سلام رکعت هشتم فارغ شدی این دعا را هفت بار بخوان:
يَا حَيُّ يَا قَيُّوْمُ، يَا ذَا الْجَلالِ وَ الْإِكْرامِ، يَا إِلٰهَ الْأَوَّلِينَ وَ الْآخِرِينَ، يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ، يَا رَحْمانَ الدُّنْيا، وَ الْآخِرَةِ وَ رَحِيمَهُما، يَا رَبِّ يَا رَبِّ يَا رَبِّ، يَا رَبِّ يَا رَبِّ يَا رَبِّ يَا رَبِّ، يَا اللّٰهُ يَا اللّٰهُ يَا اللّٰهُ، يَا اللّٰهُ يَا اللّٰهُ يَا اللّٰهُ يَا اللّٰهُ، صَلِّ عَلَىٰ مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ اغْفِرْ لِي.
ای زنده، ای پاینده، ای صاحب شکوه و بزرگی، ای معبود پیشینیان و پسینیان، ای مهربان ترین مهربانان، ای بخشنده دنیا و آخرت و مهربان هر دو جهان، ای پروردگار، ای پروردگار، ای پروردگار، ای پروردگار ای پروردگار ای پروردگار، ای خدا، ای خدا، ای خدا، ای خدا، ای خدا، ای خدا، ای خدا، بر محمّد و خاندانش درود فرست، و مرا بیامرز.
سپس حاجت خود را ذکر کن و هفتاد مرتبه بگو:
لاحَوْلَ وَ لاقُوَّةَ اِلاّ بِاللّه، الْعَلِیِّ الْعَظیمِ ؛ وَ سُبْحانَ اللّه رَبِّ الْعَرْشِ الْکَریمِ
و جنبش و نیرویی نیست جز به خدای والای بزرگ، و منزّه است خدا پروردگار عرش بزرگ.
آنگاه حضرت فرمود: به حق آن خدایی که مرا به راستی فرستاده سوگند، هر مرد و زن مؤمنی که این نماز را در روز جُمعه بخواند من بهشت را برای او ضمانت می کنم، و از جایش برنخیزد، تا گناهانش و گناهان پدر و مادرش
آمرزیده شود، و حق تعالی به او ثواب هرکه را در این روز در شهرهای مسلمانان نماز خوانده باشد عطا میفرماید، و برای او پاداش کسی را که در این روز در مشرق و مغرب عالم روزه گرفته باشد و نماز خوانده باشد مینویسد. و به او ببخشد آنچه را که هیچ چشمی ندیده، و هیچ گوشی نشینیده. مؤلّف گوید: شیخ طوسی هم در کتاب «مصباح» این نماز را نقل کرده، ولی در روایت ایشان دعای پس از نماز نیامده است، بلکه به جای آن فرموده است: چون از نماز فارغ شدید، هفتاد مرتبه بگو:
سُبْحانَ اللّه رَبِّ الْعَرْشِ الْکَریمِ، وَ لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ اِلاّ بِاللّه، الْعَلِیِّ الْعَظیمِ.
منزه است خداوند، پروردگار عرش کریم، و جنبش و نیرویی نیست جز به خدای والای بزرگ
: