دعای آمرزش گناهان
نوزدهم: شیخ مفید در کتاب «مجالس»، از محمّد بن حنفیّه روایت کرده: روزی پدرم حضرت امیر مؤمنان (عَلَيهِ السَّلَامُ) کعبه را طواف می کرد، ناگاه مردی را دید، که به پرده های کعبه چنگ زده، و این دعا را می خواند، به او فرمود: این است دعای تو؟ گفت: آری مگر شنیدی؟ حضرت فرمود: آری شنیدم،
فرمود: پس این دعا را پس از هر نماز بخوان، به خدا سوگند هر مؤمنی این دعا را پس از هر نماز بخواند، بی تردید حق تعالی گناهان او را می آمرزد، هرچند به اندازه ستارگان آسمان، و قطره های باران، و ریگ های زمین، و ذرّه های خاک باشد، بعد حضرت امیر (عَلَيهِ السَّلَامُ) گفت: من این دعا را می دانم، و حق تعالی واسع العطایا (دارای بخشش گسترده) و کریم است، آن مرد گفت: یا امیر المؤمنین راست گفتی، و بالاتر از هر دانایی داناتری است، و آن مرد حضرت خضر (عَلَيهِ السَّلَامُ) بود. و کفعمی نیز این دعا را در کتاب «بلد الأمین» روایت کرده، و دعای این است:
يا مَنْ لا يَشْغَلُهُ سَمْعٌ عَنْ سَمْعٍ، يا مَنْ لا يُغَلِّطُهُ السّآئِلُونَ، وَ يا مَنْ لا يُبْرِمُهُ اِلْحاحُ الْمُلِحّينَ، اَذِقْنى بَرْدَ عَفْوِكَ وَ مَغْفِرَتِكَ، وَ حَلاوَةَ رَحْمَتِكَ.
ای آن که او را شنیدنی از شنیدن دیگر منصرف نمی کند، ای آن که خواهندگان او را به اشتباه نمی اندازند، ای آن که اصرار اصرارکنندگان او را خسته نمی کند، خنکی گذشت، و آمرزشت و شیرینی رحمتت را به من بچشان.
بیستم: دیلمی در کتاب اعلام الدّین از ابن عبّاس روایت کرده: حضرت رسول (صَلَّى اللّه عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَسَلَّمَ) فرمود: هرکه سه مرتبه این آیات را پس از نماز مغرب بخواند، آنچه را از ثواب در روز گذشته از او فوت شده دریابد و نمازش پذیرفته شود، و اگر بعد از هر نماز واجب و مستحبّ بخواند به عدد ستارگان آسمان و قطرات باران، و برگ درختان، و ذرّات خاک زمین برایش حسنات نوشته می شود، و چون بمیرد، در ازای هر حسنه ده حسنه، در قبر به او داده می شود. این است آیات: «فَسُبْحٰانَ اللّٰهِ حِينَ تُمْسُونَ وَ حِينَ تُصْبِحُونَ، وَ لَهُ الْحَمْدُ فِي السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضِ، وَ عَشِيًّا وَ حِينَ تُظْهِرُونَ، يُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ، وَ يُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ، وَ يُحْيِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهٰا وَ كَذٰلِكَ تُخْرَجُونَ». «
سُبْحٰانَ رَبِّكَ رَبِّ اَلْعِزَّةِ عَمّٰا يَصِفُونَ، وَ سَلاٰمٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ، وَ اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰالَمِينَ».
منزّه است خدا آنگاه که شام کنید، و به صبح درآیید، و ستایش از آن اوست در آسمان ها و زمین، و به هنگام شامگاه و زمانی که به ظهر درآیید، زنده را از مرده بیرون می آورد، و مرده را از زنده خارج می کند، و زمین را پس از مرگ آن زنده می سازد، و این چنین از قبرها زنده بیرون آورده می شوید، منزّه است پروردگارت، پروردگار عزّت، از آنچه وصف می کنند، و سلام بر رسولان، و ستایش خدای را، پروردگار جهانیان.
: