دعای شیبه هذلی

نهم: کلینی و ابن بابویه و دیگران به سندهای معتبر از حضرت باقر (عَلَيهِ السَّلَامُ) روایت کرده اند: شیبه هذلی به محضر حضرت رسول خدا (صَلَّى اللّه عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَسَلَّمَ) آمد و عرضه داشت: یا رسول اللّه من پیر شده ام، و به اعمالی که پیش از این خود را به آن عادت داده بودم همچون نماز و روزه و حج و جهاد قَدرتم وفا نمی کند، بنابراین گفتاری به من بیاموز که خدا مرا به آن سود بخشد، و انجامش برایم سبک و آسان باشد. حضرت فرمودند: سخنت را بار دیگر بگو، شیبه سه مرتبه سخنش را تکرار کرد. حضرت فرمودند:

درخت و کلوخی در اطراف تو نماند، مگر اینکه از باب ترحّم بر تو گریست، هرگاه از نماز صبح فارغ شوی ده مرتبه: بگو:

تا خدا به برکت این عا، تو را از کوری و دیوانگی و خوره و پیسی و پریشانی و تباهی عقل، عافیت دهد. شیبه گفت: یا رسول اللّه این برای دنیا من است، برای آخرت من چیزی بفرما، فرمودند: بعد از هر نماز می گویی:

آنگاه حضرت فرمودند: اگر بنده بر این عمل مواظبت کند، و آن را عمدا تا وقت مردن ترک نکند، چون به صحران محشر درآید، هشت در بهشت، برای او گشوده می شود، که از هر دری که بخواهد وارد شود. و این دعای آخر به اسانید معتبر دیگر نیز وارد شده.