مطلب ششم: رقعه ای که برای حاجت می نویسند و در آب جاری یا چاه می اندازند

بِسْمِ اللّٰه الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ، اَللّٰهُمَّ إِنِّي أَتَوجَّهُ إِلَيْكَ بِأَحَبِّ الْأَسْماءِ إِلَيْكَ وَ أَعْظَمِها لَدَيْكَ، وَ أَتَقَرَّبُ وَ أَتَوَسَّلُ إِلَيْكَ بِمَنْ أَوْجَبْتَ حَقَّهُ عَلَيْكَ بِمُحَمَّدٍ، وَ عَلِيٍّ، وَ فاطِمَةَ، وَ الْحَسَنِ، وَ الْحُسَيْنِ، وَ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ، وَ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ، وَ جَعْفَرِ بْنِ

به نام خدا که رحمتش بسیار و مهربانی اش همیشگی است، خدایا به سوی تو رو می کنم با محبوب ترین نام ها به پیشگاهت، و بزرگترین آن ها در نزدت، و تقرّب و توسّل می جویم، به کسی که حقّش را بر خودت واجب کردی، به محمّد و علی و فاطمه، و حسن و حسین و علی بن الحسین و محمّد بن علی و جعفر بن

مُحَمَّدٍ، وَ مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ، وَ عَلِيِّ بْنِ مُوسىٰ، وَ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ، وَ عَلِيِّ بْنِ مُحَمَّدٍ، وَ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ، وَ الْحُجَّةِ الْمُنْتَظَرِ صَلَواتُ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ أَجْمَعِينَ، اكْفِنِي كَذا وَ كَذا.

محمّد و موسی بن جعفر، و علی بن موسی، و محمّد بن علی و علی بن محمّد و حسن بن علی، و حجّت منتظر که درودهای خدا بر همه ایشان باد، کفایت کن برایم چنین و چنان.