فضیلت زیارت امامزادگان

بخش دوم: در زیارت امامزادگان عظام: که قبورشان محلّ فیوضات و برکات، و موضع نزول رحمت و عنایات الهیّه است، و علمای اعلام به استحباب زیارت قبور ایشان تصریح فرموده اند. و بحَمد اللّه تعالی در اکثر شهرهای شیعه قبورشان موجود، بلکه در روستاها و بیابانها، و اطراف کوهها و درّه ها، پیوسته پناهگاه درماندگان، و مأوای واماندگان و پناه ستم دیدگان، و موجب تسلّی دل های پژمردگان بوده است. و تا روز قیامت خواهد بود، و از بسیاری از ایشان

کرامات و خوارق عادات مشاهده شده. ولی پوشیده نماند که امامزاده ای که انسان، با اطمینان خاطر، به خاطر درک فیوضات، و زدودن رنج ها و غصه ها، به جانب قبر شریفش، بار سفر ببندد، و شدّ رحال کند، باید نسبت به او دو مطلب را رعایت کند، آنگاه به قصد زیارت حرکت کند. اول: جلالت مقام، و عظمت شأن صاحب آن مرقد، علاوه بر شرافت نسب او، که این دو معنا، از کتاب های حدیث و انساب [علم نسب شناسی] و تاریخ شناخته می شود. دوم: معلوم بودن قبر آن سیّد جلیل و صحت نسبت قبر به او، و زمینه جمع بین این دو مطلب بسیار کم است. و ما در کتاب «هدیة الزائر» به ذکر جمعی از ایشان اشاره کرده ایم. و در کتاب «نفثة المصدور» و «منتهی الآمال» اشاره به محسن بن حسین (عَلَيهِ السَّلَامُ) نمودیم، و چون در این کتاب گنجایش ذکر نیست، تنها به ذکر دو نفر از ایشان اکتفا می نماییم.