قطعه ای از قصیده ازری

إِنَّ تِلْکَ الْقُلُوبَ أَقْلَقَهَا الْوَجْدُ *** وَ أَدْمَی تِلْکَ الْعُیُونَ بُکَاهَا

به راستی که شوق این دلها را به پریشانی نشانده و این چشم ها را گریه خون آلود نموده

کَانَ أَنْکَی الْخُطُوبِ لَمْ یُبْکِ مِنِّی *** مُقْلَةً لَکِنِ الْهَوَی أَبْکَاهَا

جریحه دار کننده ترین بلاها دیده ام را نگریاند ولی عشق دوست آن را به گریه انداخت

کُلَّ یَوْمٍ لِلْحَادِثَاتِ عَوَادٍ *** لَیْسَ یَقْوَی رَضْوَی عَلَی مُلْتَقَاهَا

هر روز برای حوادث بازگشتی است که کوه رضوی را قَدرت برخورد با آن ها نیست

کَیْفَ یُرْجَی الْخَلاصُ مِنْهُنَّ إِلّا *** بِذِمَامٍ مِنْ سَیِّدِ الرُّسُلِ طَهَ

چگونه امید نجات از آن ها می رود مگر با پیمانی از آقای رسولان طه

مَعْقِلُ الْخَائِفِینَ مِنْ کُلِّ خَوْفٍ *** أَوْفَرُ الْعُرُبِ ذِمَّةً أَوْفَاهَا

حصار محکم هراسندگان از هر هراسی کاملترین عرب از جهت تعهّد و وفادارترین آن ها

مَصْدَرُ الْعِلْمِ لَیْسَ إِلّا لَدَیْهِ *** خَبَرُ الْکَائِنَاتِ مِنْ مُبْتَدَاهَا

سرچشمه دانش جز نزد او نیست خبر کائنات است از ابتدای آن ها

فَاضَ لِلْخَلْقِ مِنْهُ عِلْمٌ وَ حِلْمٌ *** أَخَذَتْ مِنْهُمَا الْعُقُولُ نُهَاهَا

از او دانش و بردباری بر خلق افاضه شد که خردها خردمندی خود را از آن دو گرفت

نَوَّهَتْ بِاسْمِهِ السَّمَاوَاتُ وَ الْأَرْضُ *** کَمَا نَوَّهَتْ بِصُبْحٍ ذَکَاهَا

نامش را بلند آوازه کرد آسمان ها و زمین، چنان که بلند آوازه کرد صبح را آفتابش

وَ غَدَتْ تَنْشُرُ الْفَضَائِلَ عَنْهُ *** کُلُّ قَوْمٍ عَلَی اخْتِلافِ لُغُاهَا

و اینگونه شد که فضائل او را پخش کردند هر قومی با اختلاف زبانهایشان

طَرِبَتْ لاسْمِهِ الثَّرَی فَاسْتَطَالَتْ *** فَوْقَ عُلْوِیَّةِ السَّمَا سُفْلاهَا

به وجد آمد خاک از نامش و برتری گرفت از بلندترین آسمان ها پست ترین جایگاهش

جَازَ مِنْ جَوْهَرِ التَّقَدُّسِ ذَاتا *** تَاهَتِ الْأَنْبِیَاءُ فِی مَعْنَاهَا

از نظر ذات از جوهر تقدّس گذشت پیابران در عنای آن مبهوت شدند

لا تُجِلْ فِی صِفَاتِ أَحْمَدَ فِکْرا *** فَهِیَ الصُّورَةُ الَّتِی لَنْ تَرَاهَا

فکرت را در صفات احَمد جولان مده زیرا همان صورتی است که هرگز آن را نخواهی دید

أَیُّ خَلْقٍ للّه أَعْظَمُ مِنْهُ *** وَ هُوَ الْغَایَةُ الَّتِی اسْتَقْصَاهَا

خدا را کداین آفریده است که بزرگتر از او باشد او هدفی است که خدا آن را استقصا نموده

قَلَّبَ الْخَافِقَیْنِ ظَهْرا لِبَطْنٍ *** فَرَأَی ذَاتَ أَحْمَدَ فَاجْتَبَاهَا

خدا شرق و غرب را طاهر به باطن زیرورو کرد پس احَمد را دید و او را انتخاب کرد

لَسْتُ أَنْسَی لَهُ مَنَازِلَ قُدْسٍ *** قَدْ بَنَاهَا التُّقَی فَأَعْلَی بِنَاهَا

من منازل قدس او را فراموش نمی کنکه آن ها را تقوا بنا کرد پس بنایش را برافراشت

وَ رِجَالا أَعِزَّةً فِی بُیُوتٍ *** أَذِنَ اللّه أَنْ یُعَزَّ حِمَاهَا

و مردان با عزّتی را در خانه هایی که خدا اجازه داد حریم آن ها عزیز شمرده شود

سَادَةٌ لا تُرِیدُ إِلّا رِضَی اللّه *** کَمَا لا یُرِیدُ إِلّا رِضَاهَا

سرورانی که جز رضای خدا را نمی خواسته اند چنان که خدا هم جز رضای آنان را نمی خواست

خَصَّهَا مِنْ کَمَالِهِ بِالْمَعَانِی *** وَ بِأَعْلَی أَسْمَائِهِ سَمَّاهَا

آنان را از کمال خود به معناهایی اختصاص داد و آنان را به برترین نام هایش نامید

لَمْ یَکُونُوا لِلْعَرْشِ إِلّا کُنُوزا *** خَافِیَاتٍ سُبْحَانَ مَنْ أَبْدَاهَا

برای عرش جز گنج هایی نبودند پنهان، منزّه است آنکه آشکارشان کرد

کَمْ لَهُمْ أَلْسُنٌ عَنِ اللّه تُنْبِی *** هِیَ أَقْلامُ حِکْمَةٍ قَدْ بَرَاهَا

برای آن ها چه بسیار زبان هایی است که از خدا خبر می دهد آن ها قلم های حکمتی بودند که خدا تراشید

وَ هُمُ الْأَعْیُنُ الصَّحِیحَاتُ تَهْدِی *** کُلَّ عَیْنٍ مَکْفُوفَةٍ عَیْنَاهَا

آنان دیدگان سالمی هستند که راهنمایی کنند هر چشم نابینایی را دو چشم سالم آن ها

عُلَمَاءُ أَئِمَّةٌ حُکَمَاءُ *** یَهْتَدِی النَّجْمُ بِاتِّبَاعِ هُدَاهَا

دانشمندان امامان حکیمانی هستند که ستارگان با پیروی از هدایت آن ها هدایت شوند

قَادَةٌ عِلْمُهُمْ وَ رَأْیُ حِجَاهُمْ *** مَسْمَعَا کُلِّ حِکْمَةٍ مَنْظَرَاهَا

پیشروانی که دانش و بینش عقلشان شنیدگاه و دیدگاه هر حکمتی است

مَا أُبَالِی وَ لَوْ أُهِیلَتْ عَلَی الْأَرْضِ *** السَّمَاوَاتُ بَعْدَ نَیْلِ وِلاهَا

باک ندارم گرچه بر زمین فرو ریزد آسمان ها، پس از نائل شدن به دوستی آنان