فضیلت زیارت حضرت رسول (صَلَّى اللّه عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَسَلَّمَ) و حضرت فاطمه (عَلَيهَا السَّلَامُ) و ائمه بقیع (عَلَيهِم السَّلَامُ)

آگاه باش که در حق تمامی مردم به خصوص حاجیان مستحبّ مؤکد است، مشرّف شدن به زیارت روضه مطهّره و آستانه منوّره، فخر عالمیان حضرت سیّد المرسلین محمّد بن عبد اللّه صلوات اللّه و سلام علیه و ترک زیارت آن حضرت، باعث جفا در حق او در قیامت است، و شیخ شهید فرموده: اگر مردم زیارت آن جناب را ترک کنند، بر امام است که ایشان را برای رفتن به زیارت آن حضرت مجبور کند، زیرا ترک زیارت آن حضرت موجب جفای حرام است. شیخ صدوق از امام صادق (عَلَيهِ السَّلَامُ) روایت کرده: هرگاه یکی از شما حجّ کند، باید حجّش را به زیارت ما به پایان برساند، زیرا زیارت ما از تمامی حجّ است. و نیز از امیر المؤمنین (عَلَيهِ السَّلَامُ) روایت کرده: حجّ خود را به زیارت رسول خدا (صَلَّى اللّه عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَسَلَّمَ) تمام کنید، که ترک زیارت آن حضرت پس از حجّ جفا و خلاف ادب است، و شما را به این زیارت دستور داده اند و به زیارت قبری چند که خدا حق آن ها

و زیارت آن ها را بر شما لازم کرده بروید و کنار آن قبرها از خدا طلب روزی کنید، و نیز از ابو الصّلت هروی روایت کرده که: خدمت حضرت رضا (عَلَيهِ السَّلَامُ)عرض کردم: یابن رسول اللّه، چه می فرمایی در حدیثی که اهل آن روایت می کنند، که مؤمنان در بهشت از منازلشان پروردگار خود را زیارت می کنند؟ کنایه از این که معنی حدیث اگر حدیث صحیحی باشد چیست؟ با آنکه شامل مطلبی است، که به ظاهر با اعتقاد حق هماهنگی ندارد، حضرت پاسخ او را به این صورت فرمودند: ای ابا صلت خدا پیامبرش محمّد (صَلَّى اللّه عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَسَلَّمَ) را از جمیع خلقش حتی از پیامبران و ملائکه افضل قرار داد، و طاعت او را طاعت خود، و بیعت او را بیعت با خود، و زیارت او را زیارت خود شمرد، چنان که فرمود: «ومَنْ یُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطَاعَ اللّه» ؛ و فرموده «

و رسول خدا (صَلَّى اللّه عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَسَلَّمَ) فرمود: هرکه مرا در حال حیات، یا پس از

مرگ زیارت کند، چنان است که خدا را زیارت کرده باشد تا آخر خبر. حمیری در کتاب» قرب الأسناد «از حضرت صادق (عَلَيهِ السَّلَامُ) روایت کرده: رسول خدا (صَلَّى اللّه عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَسَلَّمَ) فرمود: هرکه مرا در حیات، یا پس از ممات زیارت کند، روز قیامت شفیع او می شوم. در حدیثی آمده: امام صادق (عَلَيهِ السَّلَامُ) روز عیدی در مدینه بود، به زیارت رسول خدا (صَلَّى اللّه عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَسَلَّمَ) رفت، و به آن حضرت سلام داد و فرمود: ما بر اهل همه شهرها خواه مکّه و خواه غیر مکّه برتری داریم، به علّت زیارت و سلاممان به رسول خدا (صَلَّى اللّه عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَسَلَّمَ). شیخ طوسی در «تهذیب»، از یزید بن عبد الملک روایت نموده است و او از پدرش، از جدّش، که خدمت حضرت فاطمه (عَلَيهِمَا السَّلَامُ) مشرّف شدم، آن حضرت به سلام بر من پیشی جست، آنگاه از من پرسید برای چه آمده ای؟ عرض کردم: برای طلب برکت و ثواب، فرمود: مرا خبر داد پدرم، و اینکه حاضر است، که هر که بر او و بر من سه روز سلام کند، خدا بهشت را بر او واجب کند، گفتم: در حیات او و شما؟ فرمود: آری و نیز پس از مرگ ما. علاّمه مجلسی (رَحمهُ اللّه) فرموده: در حدیث معتبر از عبد اللّه بن عبّاس نقل است که رسول خدا (صَلَّى اللّه عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَسَلَّمَ) فرمود: هرکه امام حسن (عَلَيهِ السَّلَامُ) را در بقیع زیارت کند، قدمش بر صراط ثابت

باشد، روزی که قدمها از آن بلغزد. در کتاب «مقنعه» از حضرت صادق (عَلَيهِ السَّلَامُ) روایت شده: هرکه مرا زیارت کند گناهانش آمرزیده شود، و تهیدست و پریشان نمیرد. شیخ طوسی در «تهذیب» از حضرت عسگری (عَلَيهِ السَّلَامُ) روایت کرده: هرکه حضرت صادق (عَلَيهِ السَّلَامُ) و پدرش حضرت باقر (عَلَيهِ السَّلَامُ) را زیارت کند درد چشم نکشد و بیماری و دردی به او نرسد و مبتلا نمیرد. ابن قولویه در کتاب «کامل الزیارات»، از هشام بن سالم از امام صادق (عَلَيهِ السَّلَامُ) روایتی طولانی آورده که بخشی از جملات آن این است: مردی به محضر امام صادق (عَلَيهِ السَّلَامُ) شرف یاب شد، و عرض کرد: آیا پدرت را باید زیارت کرد؟ فرمود: آری، عرضه داشت برای کسی که او را زیارت کند چه پاداشی است؟ فرمود: اگر اعتقاد به امامت او داشته باشد و از او پیروی کند، بهشت پاداش اوست، عرض کرد کسی که از زیارت او اعراض کند چه خواهد شد؟ فرمود در «یوم الحسرة» که روز قیامت است حسرت خواهد داشت. احادیث در این باب بسیار است، و برای متذکّر شدن ما همین اندازه کافی و وافی است.