روز بیست و هشتم صفر

یَا أَبَتَاهْ أَجَابَ رَبّاً دَعَاهُ *** یَا أَبَتَاهْ مِن رَبِّهِ مَا أَدْنَاهُ

پدرم، پروردگارت را که تو را فرا خواند پاسخ دادی پدرم، چقَدر به پروردگارت نزدیکی

مَا ذَا عَلَی شْمِّ تُرْبَةَ أَحْمَدٍ *** أَنْ لا یَشَمَّ مَدَی الزَّمَانِ غَوَالِیَا

بر بوینده خاک احَمد چیست؟ اینکه تا پابان زمان عطرها را نبوید

صُبَّتْ عَلَیَّ مَصَائِبُ لَوْ آن ها *** صُبَّتْ عَلَی الْأَیَّامِ صِرْنَ لَیَالِیَا

بر من مصائبی فرود آمد که اگر آن ها بر روزها آمده بود شب میشدند

قُلْ لِلْمُغَیَّبِ تَحْتَ أَطْبَاقِ الثَّرَی *** إِنْ کُنْتَ تَسْمَعُ صَرْخَتِی وَ نِدَائِیَا

به آن که در زیر توده های خاک پنهان شده بگو اگر فریاد و صدای مرا میشنیدی

صُبَّتْ عَلَیَّ مَصَائِبُ لَوْ آن ها *** صُبَّتْ عَلَی الْأَیَّامِ صِرْنَ لَیَالِیَا

بر من مصائبی فرو ریخت که اگر آن ها بر روزها فرو ریخته بود شب میشدند

قَدْ کُنْتُ ذَاتَ حِمًی بِظِلِّ مُحَمَّدٍ *** لا أَخْشَ مِنْ ضَیْمٍ وَ کَانَ حِمَیً لِیَا

همانا من در سایه محمّد حمایتی داشتم که از ستم نمی ترسیدم و او جورکش من بود

فَالْیَوْمَ أَخْضَعُ لِلذَّلِیلِ وَ أَتَّقِی *** ضَیْمِی وَ أَدْفَعُ ظَالِمِی بِرِدَائِیَا

اما امروز برای شخص پست تواضع کنم و از ستم بر خود می پرهیزم و ستمگرم را با جامه ام دفع کنم

فَإِذَا بَکَتْ قُمْرِیَّةٌ فِی لَیْلِهَا *** شَجَنا عَلَی غُصْنٍ بَکَیْتُ صَبَاحِیَا

اگر قمری به شبانگاهش گریه کند من در روز از غصّه بر شاخساری بگریم

فَلَأَجْعَلَنَّ الْحُزْنَ بَعْدَکَ مُونِسِی *** وَ لَأَجْعَلَنَّ الدَّمْعَ فِیکَ وِشَاحِیَا

اندوه را پس از تو مونسم قرار می دهم و دانه های اشک را در حجر تو گرد نبندم