سوره الشمس

بِسْمِ اللّه الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

به نام خداوند بخشنده و مهربان

وَ الشَّمْسِ وَ ضُحَاهَا ﴿1﴾

سوگند به خورشید و گسترش پرتو آن (1)

وَالْقَمَرِ إِذَا تَلَاهَا ﴿2﴾

و سوگند به ماه هنگامی که در پی آن آید (2)

وَالنَّهَارِ إِذَا جَلَّاهَا ﴿3﴾

و سوگند به روز آن گاه که زمین را روشن سازد (3)

وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَاهَا ﴿4﴾

و سوگند به شب آن گاه که خورشید را بپوشاند. (4)

وَالسَّمَاءِ وَ مَا بَنَاهَا ﴿5﴾

و سوگند به آسمان و آن (موجود مقتدری) که آن را بنا نمود (5)

وَالْأَرْضِ وَ مَا طَحَاهَا ﴿6﴾

و سوگند به این زمین و به آن (ذات قادری) که آن را بگسترد (6)

وَنَفْسٍ وَ مَا سَوَّاهَا ﴿7﴾

و سوگند به نفس (آدمی) و به آن که او را راست و درست کرد (7)

فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَ تَقْوَاهَا ﴿8﴾

پس بدکاری و پرهیزکاریش را به وی الهام نمود. (8)

قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاهَا ﴿9﴾

که به یقین رستگار شد کسی که نفس را پاکیزه داشت. (9)

وَقَدْ خَابَ مَنْ دَسَّاهَا ﴿10﴾

و بی تردید محروم و زیانکار شد کسی که آن را به پلیدی ها آلود. (10)

كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَاهَا ﴿11﴾

ملّت ثمود (قوم صالح) به سبب طغیانشان (او را) تکذیب نمودند (11)

إِذِ انْبَعَثَ أَشْقَاهَا ﴿12﴾

آن گاه که شقی ترین آنها به پا خاست (و برای کشتن شتر صالح داوطلب شد). (12)

فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللّه نَاقَةَ اللّه وَ سُقْيَاهَا ﴿13﴾

پس پیامبر خدا به آنها گفت: از آسیب به شتر خدا و منع وی از سیراب شدن در نوبت خودش بر حذر باشید (13)

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُمْ بِذَنْبِهِمْ فَسَوَّاهَا ﴿14﴾

اما آنها او را تکذیب کردند و شتر خدا را کشتند، پس پروردگارشان آنها را به کیفر گناهشان به کلی هلاک کرد و همه را با خاک یکسان نمود (14)

وَلَا يَخَافُ عُقْبَاهَا ﴿15﴾

و از عاقبت آن کار (هم از کسی) بیم ندارد . (15)