سوره النبأ

بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

به نام خداوند بخشنده و مهربان

عَمَّ يَتَسَاءَلُونَ ﴿1﴾

(کافران) درباره چه چیزی از یکدیگر می پرسند؟ (1)

عَنِ النَّبَإِ الْعَظِيمِ ﴿2﴾

از خبری بزرگ (آمدن قیامت، یا حقانیت قرآن) (2)

الَّذِي هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ ﴿3﴾

همان خبری که در آن اختلاف دارند (3)

كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ﴿4﴾

نه چنان است (که فکر می کنند) به زودی خواهند دانست. (4)

ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ﴿5﴾

باز هم نه چنان است، به زودی خواهند دانست. (5)

أَلَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ مِهَادًا ﴿6﴾

آیا این زمین را مهد آرامش قرار ندادیم؟ (6)

وَالْجِبَالَ أَوْتَادًا ﴿7﴾

و کوه ها را میخهایی؟ (فرو رفته در سطح آن) نکردیم؟ (7)

وَخَلَقْنَاكُمْ أَزْوَاجًا ﴿8﴾

و شما را به صورت جفت هایی آفریدیم (8)

وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًا ﴿9﴾

و خوابتان را وسیله آرامش کردیم (9)

وَجَعَلْنَا اللَّيْلَ لِبَاسًا ﴿10﴾

و شب را پوششی قرار دادیم (10)

وَجَعَلْنَا النَّهَارَ مَعَاشًا ﴿11﴾

و روز را وقت زندگی و تلاش برای معاش نمودیم (11)

وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًا شِدَادًا ﴿12﴾

و بر بالای سر شما هفت آسمان محکم و استوار بنا نمودیم (12)

وَجَعَلْنَا سِرَاجًا وَهَّاجًا ﴿13﴾

و چراغی بسیار فروزان و سوزان (خورشید) قرار دادیم (13)

وَأَنْزَلْنَا مِنَ الْمُعْصِرَاتِ مَاءً ثَجَّاجًا ﴿14﴾

و ابرهای متراکم درهم فشرده، آب ریزان فراوانی فرود آوردیم (14)

لِنُخْرِجَ بِهِ حَبًّا وَ نَبَاتًا ﴿15﴾

تا به وسیله آن دانه ها و گیاهان را (از دل خاک) بیرون آوریم (15)

وَجَنَّاتٍ أَلْفَافًا ﴿16﴾

و باغ هایی با درختانی انبوه و در هم پیچیده. (16)

إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ كَانَ مِيقَاتًا ﴿17﴾

به یقین روز داوری و جدایی وعده گاه است. (17)

يَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًا ﴿18﴾

روزی که در صور دمیده شود، پس شما فوج فوج (از گورها به سوی حساب) می آیید (18)

وَفُتِحَتِ السَّمَاءُ فَكَانَتْ أَبْوَابًا ﴿19﴾

و آسمان گشوده شود و به صورت درهایی (برای نزول انبوه فرشتگان) درآید. (19)

وَسُيِّرَتِ الْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا ﴿20﴾

و کوه ها سیر داده شوند و آب نما گردند (20)

إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًا ﴿21﴾

البته جهنم (در آن روز) کمین گاه است. (21)

لِلطَّاغِينَ مَآبًا ﴿22﴾

برای طغیان گران جای بازگشت است. (22)

لَابِثِينَ فِيهَا أَحْقَابًا ﴿23﴾

که روزگاران درازی (به درازای ابدیت) در آن درنگ کنند. (23)

لَا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًا وَ لَا شَرَابًا ﴿24﴾

در آنجا نه خنکی (هوا و نوشیدنی) چشند و نه آشامیدنی (گوارا) (24)

إِلَّا حَمِيمًا وَ غَسَّاقًا ﴿25﴾

مگر آب جوشان و مایعات روان از چرک و خونابه (25)

جَزَاءً وِفَاقًا ﴿26﴾

کیفری است موافق (عمل های آنها) (26)

إِنَّهُمْ كَانُوا لَا يَرْجُونَ حِسَابًا ﴿27﴾

همانا آنها هیچ امیدی به (روز) حساب نداشتند (27)

وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا كِذَّابًا ﴿28﴾

و آیات و نشانه های ما را سخت و مصرّانه تکذیب کردند. (28)

وَكُلَّ

شَيْءٍ أَحْصَيْنَاهُ كِتَابًا ﴿29﴾

و ما به شمار همه چیز احاطه یافته و آن را در کتاب لوح محفوظ قرار داده و هر عملی از آنها را در صحیفه اعمالشان ثبت کرده ایم. (29)

فَذُوقُوا فَلَنْ نَزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا ﴿30﴾

پس بچشید که هرگز برای شما جز عذاب نخواهیم افزود. (30)

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا ﴿31﴾

همانا برای پرهیزکاران رستگاری و کامیابی و جایگاه نجات است. (31)

حَدَائِقَ وَ أَعْنَابًا ﴿32﴾

باغ های حصارین و درختان انگور است (32)

وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًا ﴿33﴾

و دخترانی نارپستان و هم سن و سال (33)

وَكَأْسًا دِهَاقًا ﴿34﴾

و جام هایی سرشار (از شراب ها) (34)

لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَ لَا كِذَّابًا ﴿35﴾

در آنجا نه هرگز لغوی می شنوند و نه دروغی و نه تکذیبی. (35)

جَزَاءً مِنْ رَبِّكَ عَطَاءً حِسَابًا ﴿36﴾

پاداشی (است) از جانب پروردگارت، بخششی به قدر کافی و روی حساب عمل های گذشته است. (36)

رَبِّ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ وَ مَا بَيْنَهُمَا الرَّحْمَنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًا ﴿37﴾

همان پروردگار آسمان ها و زمین و آنچه در میان آن دو است، همان خدای رحمان که اهل محشر را در برابر او هرگز یارای سخن نباشد. (37)

يَوْمَ يَقُومُ الرُّوحُ وَ الْمَلَائِكَةُ صَفًّا ۖ لَا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمَنُ وَ قَالَ صَوَابًا ﴿38﴾

روزی که روح (رئیس فرشتگان) و فرشتگان به صف می ایستند، هیچ یک از آنان سخن نمی گوید مگر آن کس که خدای رحمان او را اذن دهد و سخن درست گوید. (38)

ذَلِكَ الْيَوْمُ الْحَقُّ ۖ فَمَنْ شَاءَ اتَّخَذَ إِلَى رَبِّهِ مَآبًا ﴿39﴾

آن روز، روز حق است، پس هر که خواهد (از هم اکنون) به سوی پروردگار خود راه بازگشتی پیش گیرد. (39)

إِنَّا أَنْذَرْنَاكُمْ عَذَابًا قَرِيبًا يَوْمَ يَنْظُرُ الْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَ يَقُولُ الْكَافِرُ يَا لَيْتَنِي كُنْتُ تُرَابًا ﴿40﴾

به یقین ما شما را از عذابی نزدیک بیم دادیم، روزی که هر کس به آنچه با دست های خود پیش فرستاده می نگرد، و کافر می گوید: ای کاش خاک بودم (40)