دعای شب آخر ماه شعبان و شب اول رمضان

اللّهمَّ إِنَّ هَذَا الشَّهْرَ الْمُبَارَکَ، الَّذِی أُنْزِلَ فِیهِ الْقُرْآنُ، وَ جُعِلَ هُدًی لِلنَّاسِ، وَ بَیِّنَاتٍ مِنَ الْهُدَی وَ الْفُرْقَانِ قَدْ حَضَرَ، فَسَلِّمْنَا فِیهِ وَ سَلِّمْهُ لَنَا وَ تَسَلَّمْهُ مِنَّا، فِی یُسْرٍ مِنْکَ وَ عَافِیَةٍ ؛ یَا مَنْ أَخَذَ الْقَلِیلَ، وَ شَکَرَ الْکَثِیرَ، اقْبَلْ مِنِّی الْیَسِیرَ. اللّهمَّ إِنِّی أَسْأَلُکَ أَنْ تَجْعَلَ لِی إِلَی کُلِّ خَیْرٍ سَبِیلاً، وَ مِنْ کُلِّ مَا لاَ تُحِبُّ مَانِعاً ؛ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ، یَا مَنْ عَفَا عَنِّی، وَ عَمَّا خَلَوْتُ بِهِ مِنَ السَّیِّئَاتِ، یَا مَنْ لَمْ یُؤَاخِذْنِی بِارْتِکَابِ الْمَعَاصِی، عَفْوَکَ عَفْوَکَ عَفْوَکَ یَا کَرِیمُ. إِلَهِی وَعَظْتَنِی فَلَمْ أَتَّعِظْ، وَ زَجَرْتَنِی عَنْ مَحَارِمِکَ فَلَمْ أَنْزَجِرْ، فَمَا عُذْرِی؟! فَاعْفُ عَنِّی یَا کَرِیمُ،

خدایا، این ماه مبارک که قرآن در آن نازل گشته و هدایتی برای مردم و دلایل روشنی از هدایت و تمیز میان حق و باطل قرار داده شده است، فرا رسید، پس ما را در آن به سلامت بدار و آن را برایمان سالم نگهدار و از سوی خویش در حال آسانی و سلامت کامل از ما تحویل بگیرش، ای آن که اندک را بپذیرد و بسیار را قدر نهد، از من اندک را بپذیر؛ خدایا، از تو درخواست می کنم برای من به سوی هر خیری راهی، و از هرچه نمی پسندی مانعی قرار دهی، ای مهربان ترین مهربانان، ای آن که از من درگذشت و از آنچه از زشتی ها در پنهان انجام دادم چشم پوشی کرد، ای آن که مرا به سبب ارتکاب گناهان سرزنش ننمود، عفوت، عفوت، عفوت را خواهم، ای کریم. خدایاپندم فرمودی، پندپذیر نشدم و از حرام هایت بازم داشتی، باز نایستادم، پس مرا چه عذری است؟ از من درگذر ای کریم،

عَفْوَکَ عَفْوَکَ. اللّهمَّ إِنِّی أَسْأَلُکَ الرَّاحَةَ عِنْدَ الْمَوْتِ، وَ الْعَفْوَ عِنْدَ الْحِسَابِ ؛ عَظُمَ الذَّنْبُ مِنْ عَبْدِکَ، فَلْیَحْسُنِ التَّجَاوُزُ مِنْ عِنْدِکَ، یَا أَهْلَ التَّقْوَی وَ یَا أَهْلَ الْمَغْفِرَةِ، عَفْوَکَ عَفْوَکَ. اللّهمَّ إِنِّی عَبْدُکَ ابْنُ عَبْدِکَ وَ ابْنُ أَمَتِکَ، ضَعِیفٌ فَقِیرٌ إِلَی رَحْمَتِکَ، وَ أَنْتَ مُنْزِلُ الْغِنَی وَ الْبَرَکَةِ عَلَی الْعِبَادِ، قَاهِرٌ مُقْتَدِرٌ، أَحْصَیْتَ أَعْمَالَهُمْ، وَ قَسَمْتَ أَرْزَاقَهُمْ، وَ جَعَلْتَهُمْ مُخْتَلِفَةً أَلْسِنَتُهُمْ وَ أَلْوَانُهُمْ، خَلْقاً مِنْ بَعْدِ خَلْقٍ، وَ لاَ یَعْلَمُ الْعِبَادُ عِلْمَکَ، وَ لاَ یَقْدِرُ الْعِبَادُ قَدْرَکَ، وَ کُلُّنَا فَقِیرٌ إِلَی رَحْمَتِکَ، فَلاَ تَصْرِفْ عَنِّی وَجْهَکَ، وَ اجْعَلْنِی مِنْ صَالِحِی خَلْقِکَ، فِی الْعَمَلِ وَ الْأَمَلِ، وَ الْقَضَاءِ وَ الْقَدَرِ. اللّهمَّ أَبْقِنِی خَیْرَ الْبَقَاءِ، وَ أَفْنِنِی خَیْرَ الْفَنَاءِ، عَلَی مُوَالاَةِ أَوْلِیَائِکَ، وَ مُعَادَاةِ أَعْدَائِکَ، وَ الرَّغْبَةِ إِلَیْکَ، وَ الرَّهْبَةِ مِنْکَ، وَ الْخُشُوعِ وَ الْوَفَاءِ، وَ التَّسْلِیمِ لَکَ، وَ التَّصْدِیقِ بِکِتَابِکَ، وَ اتِّبَاعِ سُنَّةِ

عفوت، عفوت را خواهم؛ خدایا! آسودگی به گاه مرگ و عفو هنگام حساب را از تو می خواهم، گناه از بنده ات بزرگ شده، پس شایسته است گذشت از جانب تو نیکو باشد، ای پروا پذیر، و شایسته آمرزش، عفوت، عفوت را خواهم؛ خدایا! من بنده تو، فرزند بنده تو، فرزند کنیز توأم، ناتوانم، به رحمتت نیازمندم، تو فرود آورنده دارایی و برکت بر بندگانت هستی، چیره و توانایی، کارهای بندگان را شمرده ای و روزی شان را قسمت کرده ای و زبان ها و رنگ هایشان را گوناگون قرار دادی، آفرینشی از پس آفرینش دیگر، بندگان کرانه های دانشت را نمی دانند، و جایگاهت را اندازه ندارند و همه ما نیازمند به رحمت توییم، روی از من برمتاب، و مرا در عمل و آرزو و قضا و قدر از شایستگان بندگانت قرار ده. خدایا، مرا باقی بدار به بهترین بقاء، و بمیران به بهترین مرگ، بر پایه دوستی دوستانت، و دشمنی با دشمنانت، و میل به سویت و ترس از حضرتت، و خشوع و وفا و تسلیم در آستانت، و تصدیق به کتابت، و پیروی از روش

رَسُولِکَ. اللّهمَّ مَا کَانَ فِی قَلْبِی مِنْ شَکٍّ أَوْ رِیبَةٍ، أَوْ جُحُودٍ أَوْ قُنُوطٍ، أَوْ فَرَحٍ أَوْ بَذَخٍ أَوْ بَطَرٍ، أَوْ خُیَلاَءَ أَوْ رِیَاءٍ أَوْ سُمْعَةٍ، أَوْ شِقَاقٍ أَوْ نِفَاقٍ، أَوْ کُفْرٍ أَوْ فُسُوقٍ، أَوْ عِصْیَانٍ أَوْ عَظَمَةٍ، أَوْ شَیْءٍ لاَ تُحِبُ، فَأَسْأَلُکَ یَا رَبِّ، أَنْ تُبَدِّلَنِی مَکَانَهُ إِیمَاناً بِوَعْدِکَ، وَ وَفَاءً بِعَهْدِکَ، وَ رِضًا بِقَضَائِکَ، وَ زُهْداً فِی الدُّنْیَا وَ رَغْبَةً فِیمَا عِنْدَکَ، وَ أَثَرَةً وَ طُمَأْنِینَةً، وَ تَوْبَةً نَصُوحاً، أَسْأَلُکَ ذَلِکَ یَا رَبَّ الْعَالَمِینَ. إِلَهِی أَنْتَ مِنْ حِلْمِکَ تُعْصَی، وَ مِنْ کَرَمِکَ وَ جُودِکَ تُطَاعُ، فَکَأَنَّکَ لَمْ تُعْصَ (لم تَرَ) وَ أَنَا وَ مَنْ لَمْ یَعْصِکَ سُکَّانُ أَرْضِکَ، فَکُنْ عَلَیْنَا بِالْفَضْلِ جَوَاداً، وَ بِالْخَیْرِ عَوَّاداً یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ ؛ وَ صَلَّی اللّه عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، صَلاَةً دَائِمَةً لاَ تُحْصَی وَ لاَ تُعَدُّ، وَ لاَ یَقْدِرُ قَدْرَهَا غَیْرُکَ ؛ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ.

پیامبرت. خدایا، آنچه در دلم می باشد از شک یا تردید یا انکار یا ناامیدی یا خوشی هواپرستانه یا کبر یا سرکشی یا خودبینی یا ریا یا میل به شهرت یا نفاق افکنی یا دورویی یا کفر یا نافرمانی یا گناه یا فخرفروشی یا هرچه که نزد تو ناخوشایند است، پس از تو درخواست می کنم ای پروردگارم که آن ها را تبدیل کنی به ایمان به وعده ات و وفای به پیمانت و خشنودی به قضایت و پارسایی در دنیا و شوق به آنچه نزد توست، و انتخاب نیکو و آرامش و توبه خالص، همه این ها را از تو درخواست می کنم ای پروردگار جهانیان؛ بار خدایا از روی بردباری ات نافرمانی شوی، و به خاطر کرم و بخشندگی ات اطاعت گردی چنان که گویا نافرمانی نشدی، و من و هر که نافرمانی ات نکردند، ساکنان زمین توییم، بر ما با فضل بخشنده باش، و با خیر بهره رسان، ای مهربان ترین مهربانان و درود خدا بر محمّد و خاندانش باد، درودی همواره که به شمار و عدد در نیاید، و اندازه اش را جز تو نداند، ای مهربان ترین مهربانان.