تضرب یعنی می زنی تو یک مرد حاضر─ در زمان آینده─ صیغه واحد مذکر مخاطب است─ از فعل مضارع صحیح ثلاثی مجرد و معلوم─ تضرب در اصل ضرب بود─ مفرد مذکر مغایب بود از فعل ماضی─ خواستیم مفرد مذکر مخاطب بنا کنیم از فعل مستقبل─ تاء که علامت استقبال بود در اولش درآوردیم─ فاء الفعل را ساکن و عین الفعل را مکسور─ و لام الفعل را مضموم کردیم─ تضرب شد بر وزن تفعل─ ضاد فاء الفعل راء عین الفعل باء لام الفعل─ و ضمیر منفصلش انت است─ که در وی مستتر است باستتار واجبی─ محلا مرفوع است تا فاعلش بوده باشد─

تضربان یعنی می زنید شما دو مردان حاضر─ در زمان آینده─ صیغه تثنیه مذکر حاضر است─ از مضارع صحیح و ثلاثی و مجرد و معلوم─ تضربان در اصل تضرب بود─ مفرد بود خواستیم تثنیه بنا کنیم─ الف که علامت تثنیه و هم ضمیر فاعل بود─ با نون عوض رفع در آخرش درآوردیم─ تضربان شد بر وزن تفعلان─ ضاد فاء الفعل راء عین الفعل باء لام الفعل─ و الف علامت تثنیه و هم ضمیر فاعل─ و نون عوض رفعی است که در واحد بوده─ و ضمیر منفصلش انتما است─

تضربون یعنی می زنید شما گروه مردان حاضر─ در زمان آینده─ صیغه جمع مذکر مخاطب است─ از فعل مضارع صحیح و ثلاثی مجرد معلوم─ تضربون در اصل تضرب بود─ واحد بود خواستیم که جمع بنا کنیم─ واو که علامت جمع مذکر و ضمیر فاعل بود─ با نون عوض رفع در آخرش درآوردیم─ تضربون شد بر وزن تفعلون─ ضاد فاء الفعل راء عین الفعل باء لام الفعل─ واو علامت جمع و هم ضمیر فاعل─ و نون عوض رفعی است که در واحد بوده─ و ضمیر منفصلش انتم است─