بدان که مجموع همزه ها که─ در اول ماضی ثلاثی مزید فیه و رباعی مزید فیه است─ همزه وصل است که در درج کلام بیفتد─ و هم چنین همزه هائی که در اول مصدرها─ و امرهای این ابواب است─ الا همزه باب افعال که همزه قطع است─ و ساقط نمی شود در درج کلام─ نه در ماضی و نه در امر و نه در مصدر

فصل:بدان که ذهب را چون به باء متعدی کنیم─

چنان گوئی ذهب به ذهب بهما ذهب بهم─ ذهب بها ذهب بهما ذهب بهن─ ذهب بک ذهب بکما ذهب بکم─ ذهب بک ذهب بکما ذهب بکن─ ذهب بی ذهب بنا─ و در اسم مفعول گوئی─ مذهوب به مذهوب بهما مذهوب بهم تا آخر─

بدان که الف فاعل و سین استفعال─ گاه باشد که لازم را متعدی کنند─ چون سار زید و سایرته و خرج زید و استخرجته