دو که حکایت نفس متکلم را بود لا اضرب لا نضرب─

و از جحد نیز چهارده وجه باز می گردد─ شش مغایب را بود و شش مخاطب را─ و دو حکایت نفس متکلم را─ آن شش که مغایب را بود─ سه مذکر را بود و سه مؤنث را─ آن سه که مذکر را بود لم یضرب لم یضربا لم یضربوا─ و آن سه که مؤنث را بود لم تضرب لم تضربا لم یضربن─ و آن شش که مخاطب را بود─ سه مذکر را بود و سه مؤنث را─ آن سه که مذکر را بود لم تضرب لم تضربا لم تضربوا─ و آن سه که مؤنث را بود لم تضربی لم تضربا لم تضربن─ و آن دو که حکایت نفس متکلم را بود لم اضرب لم نضرب─

و از نفی نیز چهارده وجه باز می گردد─ شش مغایب را بود و شش مخاطب را─ و دو حکایت نفس متکلم را─ آن شش که مغایب را بود─ سه مذکر را بود و سه مؤنث را─ آن سه که مذکر را بود لا یضرب لا یضربان لا یضربون─ و آن سه که مؤنث را بود لا تضرب لا تضربان لا یضربن─ و آن شش که مخاطب را بود─ سه مذکر را بود و سه مؤنث را─ آن سه که مذکر را بود لا تضرب لا تضربان لا تضربون─ و آن سه که مؤنث را بود لا تضربین لا تضربان لا تضربن─ و آن دو که حکایت نفس متکلم را بود لا اضرب لا نضرب─

و از استفهام نیز چهارده وجه باز می گردد─ شش مغایب را بود و شش مخاطب را─ و دو حکایت نفس متکلم را─ آن شش که مغایب را بود─ سه مذکر را بود و سه مؤنث را─ آن سه که مذکر را بود هل یضرب هل یضربان هل یضربون─ و آن سه که مؤنث را بود هل تضرب هل تضربان هل یضربن─ و آن شش که مخاطب را بود─ سه مذکر را بود و سه مؤنث را─ آن سه که مذکر را بود─ هل تضرب هل تضربان هل تضربون─ و آن سه که مؤنث را بود─ هل