لتطلبان لتطلبن لتطلبن لتطلبان لتطلبنان─ و در امر غایب معلوم گوئی─ لیضربن لیضربان لیضربن لتضربن لتضربان لیضربنان─ و در امر غایب مجهول گوئی─ لیضربن لیضربان لیضربن لتضربن لتضربان لیضربنان─ و بر این قیاس بود در معلوم و مجهول نهی─ چون لا یضربن لا یضربان لا یضربن لا تضربن─ لا تضربان لا یضربنان─ و چون لا یضربن لا یضربان لا یضربن─ لا تضربن لا تضربان لا یضربنان تا آخر─ بدان که بعد از دخول نون تاکید ثقیله─ واو در جمع مذکر بیفتد─ زیرا که التقاء ساکنین علی غیر حده لازم می آید─ و ضمه دلالت می کند بر حذف واو─ و یاء در مخاطبه مؤنث بیفتد─ زیرا که التقاء ساکنین لازم می آید─ و کسره دلالت می کند بر حذف یاء─ و در جمع مؤنث الف درآورند─ تا فاصله شود میانه نون و ضمیر و نون تاکید ثقیله─

بدان که بهر جا که نون ثقیله درآید نون خفیفه نیز درآید─ الا در تثنیه مذکر و