الدخان
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
حمٓ١
1حاء، میم.
وَٱلْكِتَٰبِ ٱلْمُبِينِ٢
2سوگند به کتاب روشنگر،
إِنَّآ أَنزَلْنَٰهُ فِى لَيْلَةٍ مُّبَٰرَكَةٍ ۚ إِنَّا كُنَّا مُنذِرِينَ٣
3[که] ما آن را در شبی فرخنده نازل کردیم، [زیرا] که ما هشداردهنده بودیم.
فِيهَا يُفْرَقُ كُلُّ أَمْرٍ حَكِيمٍ٤
4در آن [شب] هر [گونه] کاری [به نحوی] استوار فیصله می‌یابد.
أَمْرًا مِّنْ عِندِنَآ ۚ إِنَّا كُنَّا مُرْسِلِينَ٥
5[این] کاری است [که] از جانب ما [صورت می‌گیرد]. ما فرستنده [پیامبران] بودیم.
رَحْمَةً مِّن رَّبِّكَ ۚ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلْعَلِيمُ٦
6[و این] رحمتی از پروردگار توست، که او شنوای داناست.
رَبِّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَآ ۖ إِن كُنتُم مُّوقِنِينَ٧
7پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است، اگر یقین دارید.
لَآ إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ يُحْىِۦ وَيُمِيتُ ۖ رَبُّكُمْ وَرَبُّ ءَابَآئِكُمُ ٱلْأَوَّلِينَ٨
8خدایی جز او نیست؛ او زندگی می‌بخشد و می‌میراند؛ پروردگار شما و پروردگار پدران شماست.
بَلْ هُمْ فِى شَكٍّ يَلْعَبُونَ٩
9ولی نه، آنها به شک و شبهه خویش سرگرمند.
فَٱرْتَقِبْ يَوْمَ تَأْتِى ٱلسَّمَآءُ بِدُخَانٍ مُّبِينٍ١٠
10پس در انتظار روزی باش که آسمان دودی نمایان برمی‌آورد،
يَغْشَى ٱلنَّاسَ ۖ هَٰذَا عَذَابٌ أَلِيمٌ١١
11که مردم را فرو می‌گیرد؛ این است عذاب پر درد.
رَّبَّنَا ٱكْشِفْ عَنَّا ٱلْعَذَابَ إِنَّا مُؤْمِنُونَ١٢
12[می‌گویند:] «پروردگارا، این عذاب را از ما دفع کن که ما ایمان داریم.»
أَنَّىٰ لَهُمُ ٱلذِّكْرَىٰ وَقَدْ جَآءَهُمْ رَسُولٌ مُّبِينٌ١٣
13آنان را کجا [جای] پند[گرفتن] باشد، و حال آنکه به یقین برای آنان پیامبری روشنگر آمده است.
ثُمَّ تَوَلَّوْا۟ عَنْهُ وَقَالُوا۟ مُعَلَّمٌ مَّجْنُونٌ١٤
14پس، از او روی برتافتند و گفتند: «تعلیم‌یافته‌ای دیوانه است.»
إِنَّا كَاشِفُوا۟ ٱلْعَذَابِ قَلِيلًا ۚ إِنَّكُمْ عَآئِدُونَ١٥
15ما این عذاب را اندکی از شما برمی‌داریم [ولی شما] در حقیقت باز از سر می‌گیرید.
يَوْمَ نَبْطِشُ ٱلْبَطْشَةَ ٱلْكُبْرَىٰٓ إِنَّا مُنتَقِمُونَ١٦
16روزی که دست به حمله می‌زنیم، همان حمله بزرگ؛ [آنگاه] ما انتقام‌کشنده‌ایم.
وَلَقَدْ فَتَنَّا قَبْلَهُمْ قَوْمَ فِرْعَوْنَ وَجَآءَهُمْ رَسُولٌ كَرِيمٌ١٧
17و به یقین، پیش از آنان قوم فرعون را بیازمودیم، و پیامبری بزرگوار برایشان آمد،
أَنْ أَدُّوٓا۟ إِلَىَّ عِبَادَ ٱللَّهِ ۖ إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ١٨
18که [به آنان گفت:] «بندگان خدا را به من بسپارید، زیرا که من شما را فرستاده‌ای امینم.
وَأَن لَّا تَعْلُوا۟ عَلَى ٱللَّهِ ۖ إِنِّىٓ ءَاتِيكُم بِسُلْطَٰنٍ مُّبِينٍ١٩
19و بر خدا برتری مجویید که من برای شما حجتی آشکار آورده‌ام.
وَإِنِّى عُذْتُ بِرَبِّى وَرَبِّكُمْ أَن تَرْجُمُونِ٢٠
20و من به پروردگار خود و پروردگار شما پناه می‌برم از اینکه مرا سنگباران کنید.
وَإِن لَّمْ تُؤْمِنُوا۟ لِى فَٱعْتَزِلُونِ٢١
21و اگر به من ایمان نمی‌آورید، پس، از من کناره گیرید.»
فَدَعَا رَبَّهُۥٓ أَنَّ هَٰٓؤُلَآءِ قَوْمٌ مُّجْرِمُونَ٢٢
22پس پروردگار خود را خواند که: «اینها مردمی گناهکارند.»
فَأَسْرِ بِعِبَادِى لَيْلًا إِنَّكُم مُّتَّبَعُونَ٢٣
23[فرمود:] «بندگانم را شبانه ببر، زیرا شما مورد تعقیب واقع خواهید شد.
وَٱتْرُكِ ٱلْبَحْرَ رَهْوًا ۖ إِنَّهُمْ جُندٌ مُّغْرَقُونَ٢٤
24و دریا را هنگامی که آرام است پشت سر بگذار، که آنان سپاهی غرق‌شدنی‌اند.»
كَمْ تَرَكُوا۟ مِن جَنَّٰتٍ وَعُيُونٍ٢٥
25[وه،] چه باغها و چشمه‌سارانی [که آنها بعد از خود] بر جای نهادند،
وَزُرُوعٍ وَمَقَامٍ كَرِيمٍ٢٦
26و کشتزارها و جایگاه‌های نیکو،
وَنَعْمَةٍ كَانُوا۟ فِيهَا فَٰكِهِينَ٢٧
27و نعمتی که از آن برخوردار بودند.
كَذَٰلِكَ ۖ وَأَوْرَثْنَٰهَا قَوْمًا ءَاخَرِينَ٢٨
28[آری،] این چنین [بود] و آنها را به مردمی دیگر میراث دادیم.
فَمَا بَكَتْ عَلَيْهِمُ ٱلسَّمَآءُ وَٱلْأَرْضُ وَمَا كَانُوا۟ مُنظَرِينَ٢٩
29و آسمان و زمین بر آنان زاری نکردند و مهلت نیافتند.
وَلَقَدْ نَجَّيْنَا بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ مِنَ ٱلْعَذَابِ ٱلْمُهِينِ٣٠
30و به راستی، فرزندان اسرائیل را از عذاب خفت‌آور رهانیدیم:
مِن فِرْعَوْنَ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ عَالِيًا مِّنَ ٱلْمُسْرِفِينَ٣١
31از [دست] فرعون که متکبّری از افراطکاران بود.
وَلَقَدِ ٱخْتَرْنَٰهُمْ عَلَىٰ عِلْمٍ عَلَى ٱلْعَٰلَمِينَ٣٢
32و قطعاً آنان را دانسته بر مردم جهان ترجیح دادیم.
وَءَاتَيْنَٰهُم مِّنَ ٱلْـَٔايَٰتِ مَا فِيهِ بَلَٰٓؤٌا۟ مُّبِينٌ٣٣
33و از نشانه‌ها [ی الهی] آنچه را که در آن آزمایشی آشکار بود، بدیشان دادیم.
إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ لَيَقُولُونَ٣٤
34هر آینه این [کافران] می‌گویند:
إِنْ هِىَ إِلَّا مَوْتَتُنَا ٱلْأُولَىٰ وَمَا نَحْنُ بِمُنشَرِينَ٣٥
35«جز مرگ نخستین، دیگر [واقعه‌ای] نیست و ما زنده‌شدنی نیستیم.
فَأْتُوا۟ بِـَٔابَآئِنَآ إِن كُنتُمْ صَٰدِقِينَ٣٦
36اگر راست می‌گویید، پس پدران ما را [باز] آورید.
أَهُمْ خَيْرٌ أَمْ قَوْمُ تُبَّعٍ وَٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ ۚ أَهْلَكْنَٰهُمْ ۖ إِنَّهُمْ كَانُوا۟ مُجْرِمِينَ٣٧
37آیا ایشان بهترند یا قوم «تُبّع» و کسانی که پیش از آنها بودند؟ آنها را هلاک کردیم، زیرا که گنهکار بودند.
وَمَا خَلَقْنَا ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا لَٰعِبِينَ٣٨
38و آسمانها و زمین و آنچه را که میان آن دو است به بازی نیافریده‌ایم؛
مَا خَلَقْنَٰهُمَآ إِلَّا بِٱلْحَقِّ وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ٣٩
39آنها را جز به حق نیافریده‌ایم، لیکن بیشترشان نمی‌دانند.
إِنَّ يَوْمَ ٱلْفَصْلِ مِيقَٰتُهُمْ أَجْمَعِينَ٤٠
40در حقیقت، روز «جدا سازی» موعد همه آنهاست.
يَوْمَ لَا يُغْنِى مَوْلًى عَن مَّوْلًى شَيْـًٔا وَلَا هُمْ يُنصَرُونَ٤١
41همان روزی که هیچ دوستی از هیچ دوستی نمی‌تواند حمایتی کند، و آنان یاری نمی‌شوند،
إِلَّا مَن رَّحِمَ ٱللَّهُ ۚ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ٤٢
42مگر کسی را که خدا رحمت کرده است، زیرا که اوست همان ارجمند مهربان.
إِنَّ شَجَرَتَ ٱلزَّقُّومِ٤٣
43آری! درخت زقوم،
طَعَامُ ٱلْأَثِيمِ٤٤
44خوراک گناه پیشه است.
كَٱلْمُهْلِ يَغْلِى فِى ٱلْبُطُونِ٤٥
45چون مس گداخته در شکمها می‌گدازد؛
كَغَلْىِ ٱلْحَمِيمِ٤٦
46همانند جوشش آب جوشان.
خُذُوهُ فَٱعْتِلُوهُ إِلَىٰ سَوَآءِ ٱلْجَحِيمِ٤٧
47او را بگیرید و به میان دوزخش بکشانید،
ثُمَّ صُبُّوا۟ فَوْقَ رَأْسِهِۦ مِنْ عَذَابِ ٱلْحَمِيمِ٤٨
48آنگاه از عذاب آب جوشان بر سرش فرو ریزید.
ذُقْ إِنَّكَ أَنتَ ٱلْعَزِيزُ ٱلْكَرِيمُ٤٩
49بچش که تو همان ارجمند بزرگواری!
إِنَّ هَٰذَا مَا كُنتُم بِهِۦ تَمْتَرُونَ٥٠
50این است همان چیزی که در باره آن تردید می‌کردید.
إِنَّ ٱلْمُتَّقِينَ فِى مَقَامٍ أَمِينٍ٥١
51به راستی پرهیزگاران در جایگاهی آسوده [اند]،
فِى جَنَّٰتٍ وَعُيُونٍ٥٢
52در بوستانها و کنار چشمه‌سارها.
يَلْبَسُونَ مِن سُندُسٍ وَإِسْتَبْرَقٍ مُّتَقَٰبِلِينَ٥٣
53پرنیان نازک و دیبای ستبر می‌پوشند [و] برابر هم نشسته‌اند.
كَذَٰلِكَ وَزَوَّجْنَٰهُم بِحُورٍ عِينٍ٥٤
54[آری،] چنین [خواهد بود] و آنها را با حوریان درشت‌چشم همسر می‌گردانیم.
يَدْعُونَ فِيهَا بِكُلِّ فَٰكِهَةٍ ءَامِنِينَ٥٥
55در آنجا هر میوه‌ای را [که بخواهند] آسوده خاطر می‌طلبند.
لَا يَذُوقُونَ فِيهَا ٱلْمَوْتَ إِلَّا ٱلْمَوْتَةَ ٱلْأُولَىٰ ۖ وَوَقَىٰهُمْ عَذَابَ ٱلْجَحِيمِ٥٦
56در آنجا جز مرگ نخستین، مرگ نخواهند چشید و [خدا] آنها را از عذاب دوزخ نگاه می‌دارد.
فَضْلًا مِّن رَّبِّكَ ۚ ذَٰلِكَ هُوَ ٱلْفَوْزُ ٱلْعَظِيمُ٥٧
57[این] بخششی است از جانب پروردگار تو. این است همان کامیابی بزرگ.
فَإِنَّمَا يَسَّرْنَٰهُ بِلِسَانِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ٥٨
58در حقیقت، [قرآن] را بر زبان تو آسان گردانیدیم، امید که پند پذیرند.
فَٱرْتَقِبْ إِنَّهُم مُّرْتَقِبُونَ٥٩
59پس مراقب باش، زیرا که آنان هم مراقبند.